Krug koji diše

Narandžasti oval otvara se u vodi, savršena usta u nemirnom polju zelene boje. Oko njega površina podrhtava i savija svjetlost u meke spirale. Gotovo se može čuti — udisaj, mali usis koji označava život odmah ispod.

Boja je previše živa da bi u potpunosti pripadala prirodi: narandžasta gori kroz crnilo, bljesak koji probija tamno ogledalo bare. Talasi putuju prema spolja poput vremena, poništavajući se na rubovima i ostavljajući samo treperenje i zamućenje. Ono što je bila nepomična voda postaje živa koža, zategnuta pa povučena.

Gledaš li dovoljno dugo, riba nestaje. Ostaje kretanje — dah provučen kroz krug sjaja, voda koja se preoblikuje kao odgovor. To nije studija životinje, nego onoga što ona remeti: trenutna geometrija života koji susreće vazduh.