Reka koja vijuga kroz rub grada

Gledan odozgo, svet se omekšava u oblike i šare. Reka se kreće kao spora linija od stakla, a njena krivina nosi i težinu i tišinu. Grad se okuplja uz nju — ulice raspoređene poput niti, krovovi koji hvataju slabe tragove svetlosti. U središtu se bela izmaglica diže iz vodopada, neprekinut stub kretanja unutar nepomičnog kadra.

Daljina sve svodi na ravan osim vode. Ton njene površine postepeno se menja: bled je na okuci, a prema horizontu postaje sve dublji. Vazduh je plav, ali nikada prazan; nosi izmaglicu, odraze i jedva primetnu geometriju vetra. Zemlja se prostire prema spolja u tihom ritmu — putevi, polja i mreže ponavljaju se poput samog sećanja.

Fotografija ne juri za dramatičnošću. Govori o razmerama koje su postale mirne, o tome kako se prostranstvo sklapa u šare kada se posmatra sa dovoljne visine. Reka postaje i granica i nit, mirna ruka koja iscrtava oblik same geografije.