Sudar svetlosti i vazduha

Grozd vatrometa rasprskava se u zlatnoj, crvenoj i jedva primetnoj zelenoj boji, oluja iskri zadržana u mestu. Tragovi se neujednačeno pružaju ka spolja, svaki pod svojim uglom, poput misli koje beže iz jedne jedine tačke. Vazduh iza njih ostaje duboko crn, gutajući ono što gori preslabo da bi se videlo.

U središtu treperi nemiran sjaj, gust i slojevit. Oko njega se pruge stanjuju, postaju niti, prašina, pa ništa. Trenutak je bučan, ali ga slika pretvara u tišinu — kretanje svodi na oblik, a buku na boju.

Na trenutak vatra potpuno ispunjava nebo, ne ostavljajući nijedan prazan prostor. Zatim se povlači u fotografiju, ponovo mirna, a ipak i dalje blistava.