Color silentii

Imago paene vacua est — horizontis linea tam tenuis ut evanescere possit. Supra eam ultima lux diei late diffunditur, auro in roseum colorem mollem liquescente. Infra, reflexus in colorem indicum obscuriorem transit, colorem longinquitatis et quietis. Superficies satis laevis est ut caelum et aquam in unum spatium continuum confundat.

Nulla sunt signa locorum, sed tonus et temperatura tantum. Caelum obscuratur nec calorem amittit; mare lucet nec movetur. Imago suspensa videtur, quasi tempus in colorem complicatum sit.

Haec est lux requiescens — iam non dies, nondum nox. Momentum quod nihil nisi quietem continet et quodammodo omnia complet.