Circulus qui spirat

Ovale aurantiacum in aqua aperitur, os perfectum in campo viridi inquieto. Circum id superficies tremit lucemque in molles spirales flectit. Paene audire potes — spiritum haustum, parvam suctionem quae vitam paulo infra positam designat.

Color nimis vividus est ut totus naturae tribuatur: aurantium per nigrum ardet, fulgor per obscurum stagni speculum erumpens. Undae foras procedunt velut tempus, ad margines se ipsas dissolventes atque tantum tremorem et obscurationem relinquentes. Aqua quondam immobilis fit cutis viva, extensa deinde se contrahens.

Si satis diu aspicis, piscis evanescit. Motus manet — spiritus per circulum claritatis haustus, aqua respondens se ipsam reformans. Non animalis ipsius studium est, sed eius quod perturbat: geometria momentanea vitae aeri occurrentis.