Fenestra horizontem complectens

Imago sensu aequilibrii quieti aperitur. Per fenestram arcuatam mare in tranquillitate infinita porrigitur, caeruleo molli versus horizontem profundius facto. Aulaea gravia et ornata lumen velut memoriae ex tela retinent, plicis suis umbras leves per margines imaginis iacientibus. Infra hunc conspectum immotum mensa vita lucet — phiala fructuum, lagena in vasculo argenti colore ad lagenas refrigerandas, poculum lucem excipiens.

Aer lentus et sine festinatione videtur, rhythmo tacito diei oceano occurrentis plenus. Reflexus in superficie vitrea vix mutantur, tranquillitatem extra fenestram resonantes. Nullum motus signum est, et tamen tota imago spirat. Mare foris exspectat, conclave intus exspectat, inter utrumque autem sola lux est.

Est studium quietis — quo modo spatium interius distantiam referre possit, et quo modo tranquillitas conclave implere possit dum aqua litus alluit.