Quies ignis reflexi

Lux tenebras ductu verticali secat. Sol — altus, saevus, certus — formam suam super aquam iacit, viam reflexam auri liquefacti efficiens. Omnis unda eam flectit, frangit, deinde iterum reficit. Fulgor tremit, numquam tamen evanescit.

Circa eum mare mera umbra est. Caelum nullum colorem gerit, tantum tenue distantiae vestigium. Terra in extremo margine minus vera quam imaginata videtur, obscura cogitatio sub luce pendens.

Imagini pondus dat moderatio eius. Nubes nullae sunt, nullae colorum gradationes, nihil superfluum. Tantum lux et id quod ei resistit. Photographia reflexionem in aliquid paene architectonicum vertit — spinam verticalem quae imaginem dividit, coniungens id quod supra ardet cum eo quod infra durat. Imago aequilibrii est: splendor quietem convenit, tenebrae autem suam formam retinere discunt.