Liber inscriptionum Interretis — et cur «suprema potestas digitalis» periculosa sit fictio
Si subcriptio solum est libri inscriptio, quid "principatus digitalis" actu refrenat?
De Interreti saepe ita disseritur quasi territorium sit quod possideri, regi aut expugnari possit. Hoc est rem funditus perperam intellegere.
Urbem conferre utile est. Cuique domui inscriptio opus est ut homines, epistulae et ministeria ad eam perveniant. In Interreti computatra et retia domibus respondent, inscriptiones autem IP inscriptionibus domorum. Crescente urbe, aliquis librum inscriptionum sine studio partium servare debet: nihil aliud quam notare quis quo numero utatur, ut commeatus ad finem destinatum pervenire possit.
Hoc unum est officium institutorum quae inscriptiones Interretis per regiones administrant. In Africa AFRINIC nihil aliud est quam hoc: liber inscriptionum.
Custos libri inscriptionum domos non possidet.
Vias non moderatur.
Incolis non imperat.
Numeros inscribit.
Hoc intellecto, oratio de «suprema potestate digitali» corruit. Credere eum qui AFRINIC moderetur etiam Interrete Africanum regere posse idem est ac credere librum telephonicum furto ablatum potestatem in omnia colloquia telephonica conferre. Non solum falsum est, sed ipsa cogitatio puerilis.
AFRINIC Interrete non administrat. Civitates, retia aut utentes non regit. Munere suo fungi potest tantum quia retia cum registro neutrarum partium sponte cooperantur. Simul ac partibus studere incipit, fidem amittit atque ideo munere fungi desinit.
Haec distinctio magni momenti est, quoniam proximis annis conati sunt nonnulli AFRINIC sub titulo «supremae potestatis digitalis» ad usus politicos convertere. Verba potentiam sonant, sed rem fictam describunt. Africa unum corpus politicum non constituit. Ex quinquaginta quattuor civitatibus sui iuris constat, quarum rationes iuridicae discrepant, commoda inter se pugnant et inter quas multis in casibus apertae inimicitiae geopoliticae sunt. Putare talem continentem unam «supremam auctoritatem digitalem» centralem accepturam esse a rerum veritate abhorret.
Quod maius est, ipsa Interretis structura huic consilio repugnat. Ita constitutum est ut potestas distribueretur, ut ad participandum venia petenda non esset, atque ut adversis rebus resisteret, quoniam nemo unus ei imperare potest. Qui registro inscriptionum imperium politicum desuper imponere conatur, supremam potestatem non creat, sed fidem destruit. Sine fide autem Interrete in partes dissociatur.
Nostra participatio in rebus AFRINIC hanc rationem secuta est, non consilium politicum. Cum inscriptionibus IP, quae centenis milibus milium utentium finalium serviebant, revocatio sine fundamento iuris minaretur, non de consilio strategico, sed de damno prohibendo agebatur. Cum AFRINIC regimine careret, non de potestate, sed de salute instituti agebatur. Cum autem vis politica neutralitatem a iudicio praescriptam perturbare coepisset, res ad fundamenta constitutionis pertinuit: separatio potestatum necessaria est, si institutum fide dignum manere debet.
AFRINIC exsistere potest tantum ut bibliothecarius neutrarum partium. Simul ac pro instrumento ambitionis alicuius civitatis aut dominationis totius continentis habetur, ipsis retibus quibus servire debet inutile fit.
Interrete imperando non regis.
Vi non aedificas.
Neque «supremam potestatem digitalem» consequeris librum inscriptionum ad usus politicos convertendo.
Interrete operatur quia nemo illud possidet. AFRINIC munere suo fungi potest tantum si hoc meminit.