De AFRINIC, de regimine institutorum RIR et de fabula dominii communitatis

Hanc notam scribo non ut commentator, sed ut is qui regimini institutorum regionalium inscriptiones interretiales administrantium (RIR) ipse interfuit, praesertim apud AFRINIC.

Mihi magis magisque perspicuum fit multa instituta RIR nunc vitiis structurae laborare quae sub specie ordinis procedendi latent, atque potestatem apud paucos coacervari sub nomine «communitatis». Decursu temporis rationes administrandi et procedendi tam implicatae et obscurae factae sunt ut praecipue prosint parvo circulo hominum intimorum, qui sciunt quomodo intra hanc compagem agant eamque ipsam conforment. Iam tota quaedam copia «consultorum RIR» exsistit, qui regulas interpretantur ad quas constituendas ipsi saepe contulerunt. Lucrum capiunt ex labyrintho cui cognoscendo sodales ordinarii neque tempus habent neque satis causae. Hoc non est regimen sanum: per ipsam rerum implicationem pauci potestatem moderandi sibi subiciunt.

Hoc commodum hominum intimorum non solum ad regulas, sed ad ipsum regimen pertinet. Idem parvus hominum coetus per commissiones, consilia consultiva et consilia moderatorum solet vicissim transire, dum alii aliorum petitiones ad munera atque proposita quotannis adiuvant. Qui sui iuris sententias proferunt aut res emendare student, impedimenta in ipsa structura inveniunt: non palam disputatur cum eis, sed per rationes procedendi excluduntur. Apud AFRINIC id manifeste apparuit, cum regulae detorquerentur ut munerum tempora producerentur et candidati tamquam extranei habiti prohiberentur. His actibus vis eius professionis qua institutum se democraticum dicit exinanitur, dum species legitimitatis servatur.

Interea plerique sodales AFRINIC — praebitores aditus ad Interrete, societates telecommunicationum, incepta quae retia re vera aedificant et administrant — ab his rebus absunt. Multi ne sciunt quidem se ius suffragii aut facultatem rebus influendi habere. Nec mirum est eos operibus suis potius quam certaminibus intra institutum studere. Quod sequitur facile provideri potest: ubi pauci participant, minor pars bene ordinata dominatur. Hoc non soli AFRINIC proprium est, sed AFRINIC periculum luculentissime ostendit. Cum «regimen communitatis» participatione nititur quae numquam re vera fit, regimen communitatis esse desinit.

In radice autem altius vitium philosophicum latet: doctrina «dominii communitatis» de inscriptionibus IP, qualis nunc usu exercetur. Ratione quidem proposita nemo rem possidet; communitas eam coniunctim curat et custodit. Re autem vera potestas in unum centrum congesta est, dum ratio actorum parum efficaciter exigitur. Ministri instituti et angustus circulus eorum qui actu participant tandem nomine ceterorum omnium imperium exercent. Historia idem saepe ostendit: quod omnium esse dicitur, id saepe pauci moderantur qui se pro omnibus agere profitentur. Verba democratica sunt; structura potestatis non est.

Non specie tenus emendandum est, sed ipsa structura mutanda. Regimen inscriptionum IP re ipsa, non verbis tantum, inter plures distribuendum est. Instituta quae sodales sunt pro iis habenda sunt quorum res vere agitur et qui iura sua vindicare possunt, non pro iis qui beneficia ex arbitrio registri tantum accipiunt. Participatio directa esse debet, cognitione rerum niti et inevitabilis esse: non ludus scaenicus cui adesse liberum sit et quem homines intimi regant. Instituta RIR ab officio aditum custodiendi ad opera inter se componenda transeant. Inscriptionum detentores pro diuturnis custodibus aut dominis agnoscantur, non pro conductoribus quorum iura altera pars suo arbitrio revocare possit.

Haec sententia non est extrema; consentit cum latiore motu quo et technologia et instituta potestatem latius distribuunt. Systemata melius operantur ubi potestas dividitur, aperte exercetur et finibus continetur. Interrete cuius opes necessariae a parvis circulis gubernantur qui suam ipsorum potestatem perpetuant ex ipsa structura fragile est. Firmius est Interrete in quo auctoritas penes eos est qui illis opibus re vera utuntur atque nituntur.

Quae apud AFRINIC acciderunt monitioni sint, non quasi res a communi cursu alienae habeantur. Nisi res emendantur, similes defectus alibi recurrent. Finem habeat aetas qua parva factio opes Interretis necessarias sub vexillo «communitatis» moderari potest. Si stabile et aequum regimen Interretis volumus, vera potestatis distributio, veris iuribus, vera participatione et vero officio rationem actorum reddendi innixa, omitti non potest.