Tholus sub caelo quieto
Tholus sub caelo caeruleo molli stat, cuius geometria pura cum curvis collis bruni convenit.
Imago paene in silentio perfecto aperitur — caelum caeruleum mite per totum spatium extenditur, nubes alba velut echo vagatur. Infra terra in arcus lenes, colore bruno et umbris distinctos, surgit, curvis collis cum geometria pura tholi convenientibus. Tholus maior pallidus et deliberatus stat, cruribus chalybeis sustentatus quae simul fragilia et certa videntur, dum minor longius per iugum conspicitur. Nulla est motio neque signum praesentiae humanae, nisi tenuis suggestio propositi in eius forma scripta.
Lux aequalis est, paene tenera. Mane an sero post meridiem — difficile dictu est. Aer tenuis videtur, longinquitas clara, margines structurae sola nebula molliti. Circum eam terra tranquillo rhythmo complicatur, quasi longus et continuus regionis halitus.
Compositio simplex est, sed simplicitas ipsa tensionem continet. Tholus simul antiquus et recens videtur, quasi aliquid ad audiendum potius quam ad loquendum exstructum. Collis et caelum mundum in duo silentia aequalia dividunt: alterum gravitate grave, alterum vacuum sed infinitum. Simul imaginem immotam, paene religiosam, efficiunt. Est imago de videndo sine sono — monumentum ipsi observationi.
In exhibitione Opus 124 ex 363
Mundus quem aedificamus
Structurae sub caelo
Antequam Mundum Explicemus
Hanc imaginem photographicam in exhibitione vide