Collisio lucis et aeris

Coetus ignium artificialium in aurum, rubrum atque viride tenue erumpit, tempestas scintillarum in ipso momento retenta. Vestigia inaequaliter foras porriguntur, singula suo angulo, velut cogitationes ex uno puncto effugientes. Aer post ea profundissime niger manet, id quod nimis molliter ardet ut videatur absorbens.

In medio lux inquieta, densa atque stratis composita, manet. Circum eam radii tenuiores fiunt, in fila, deinde in pulverem, postremo in nihilum abeuntes. Momentum sonorum plenum est, sed imago illud tacitum reddit — motu in formam, strepitu in colorem redacto.

Brevi momento ignis caelum totum complet, nullum spatium vacuum relinquens. Tum in imaginem se recipit, rursus tranquillus, sed adhuc fulgens.