Undae sub sole cadente

Sol paulo supra horizontem pendet, eiusque reflexio velut metallum liquidum diffunditur. Lacus in electrum vertitur; omnis motus levem perturbationem relinquit quae antequam evanescat lucet. Anates per superficiem sparguntur — imagines per aurum labentes, sine festinatione, sine pondere.

Hac hora lux et aqua fines suos obliviscuntur. Reflexio caeli in lacum extenditur, dum ipse lacus sursum ascendere videtur, calorem persequens. Arbores in marginibus in umbram dissolvuntur, rami quasi carbone contra caelum ardens ducti.

Hic nullum drama est, sola deditio. Lux non evanescit, sed in quietum aquae amplexum se demittit. Anates per eam transeunt quasi hunc rhythmum semper novissent — lentum iter per aliquid nimis amplum ad nominandum. Photographia ultimum diei spiritum capit, momentum quo quies suum genus claritatis fit.