Unus gradus, et aestus quietus manet

Lu Heng ibi ambulat ubi mare marginem suum relinquit. Solum humidum est atque fluctibus recedentibus politum. Lux circa pedes eius colligitur, tenuis velut vitrum. Supra eum caelum sine labore aperitur—caeruleum molle quod ad solem qui non cernitur vergens profundius fit. Nihil id interrumpit.

Figura simplex est, pallium laxum, oculi deorsum versi. Motus eius mensuratus est, non tardus sed deliberatus, quasi aliquis proprium rhythmum audiat. Linea horizontis post eum fixa manet, stabilis velut spiritus.

Quod manet non distantia est, sed spatium. Photographia levis videtur, velut memoria per aquam visa. Omnis eius pars quietem indicat—gradus sine sono, aer sine vento, iter quod ultra imaginis fines continuatur.