De procuratione, penuria et hypocrisi «moderationis a communitate exercitae»

«Procuratio facultatum sub moderatione communitatis» notio abstracta gubernationis fuit, certis condicionibus historicis orta, non ordinatio institutionum diu duratura. Annis 1990 orta est, cum facultates Interretis abundarent, sumptus marginalis prope nullus esset et decisiones de allocatione parvos effectus oeconomicos haberent. In illis condicionibus normae informales, sermo moralis et consilia voluntariorum sufficere videbantur, quia penuria coordinationem nondum in potestatem converterat.

Ubi penuria apparet, procuratio sine iuribus lege definitis, ut exspectari potest, in potestatem administrativam degenerat. Hoc non est rhetorica ideologica, sed constantia structurae in mundo corporeo saepe observata. Regimina communistica dominium collectivum formaliter promittebant, cum veram potestatem in civitate et ducibus factionis concentrarent; monarchiae absolutae se pro populo vel ex mandato divino procurationem gerere affirmabant, cum res revera a familia regia possiderentur et regerentur. Mechanismus in omnibus his systematibus idem est: ubi iura non sunt definita, arbitrium vacuum implet atque concentratur.

In quolibet systemate in quo facultas «communitatis» vel «populi» esse dicitur, verus dominus non est illa collectio hominum nominatim indicata, sed quisquis allocationem, distributionem et revocationem regit. Dominium solo nomine illusio est; potestas regendi est dominium. Hoc in Unione Sovietica verum erat, nec minus in monarchiis absolutis. Nemo gravis intra illa systemata de hac distinctione errabat. Sermo dominii collectivi ad potestatem legitimandam, non distribuendam, exstabat, idque duces sciebant.

Gubernatio facultatum numericarum Interretis eandem rationem sequitur. Inscriptiones IPv4 pro communitate procurari dicuntur, sed veri domini sunt entitates quae criteria allocationis, interpretationem normarum, actiones contra abusus et processus revocationis regunt. Cum IPv4 ex signo technico in facultatem raram et oeconomice magni momenti converteretur, hi loci potestatis dominium omnibus rebus praeter nomen fiebant. Allocatio quaestio coordinationis neutra esse desiit et quaestio distributionis potestatis facta est, nullo firmo limite iuridico imposito arbitrio, reinterpretationi retroactivae aut selectivae normarum exactioni.

Hic pavor qui nunc inter homines interiores RIR de «occupatione» systematis viget valde ironicus fit. Timor eorum non est hypotheticus: exstat eo ipso quod sciunt systema iam permittere ut quisquis mechanismos contra abusus, interpretationem normarum et apparatum administrativum regat ingentem potestatem arbitrariam exerceat. Ea potestas per annos intus sub rhetorica procurationis exercita est. Cum actor externus eandem vim ex structura ortam demonstrat, responsum non est potestatem arbitrariam tollere, sed defendere.

Hypocrisis augetur cum quidam ex interioribus me expresse vel implicite tamquam Factionis Communisticae Sinarum repraesentantem describunt. Haec accusatio rationem structurae invertit. Systema collectivisticum est illud quod ipsi defendunt: facultates «communitatis» sunt, ab administratoribus reguntur, normaeque auctoritate morali potius quam iuribus legalibus exiguntur. Hic est collectivismus exemplaris in forma gubernationis. Cur disputatio tam saepe in morales rerum descriptiones et impetus in identitatem degeneret, causa simplex est: nullum est argumentum contrarium quod ad rem pertineat. Intellegunt quomodo exemplar deficiat, sciunt penes quos vera potestas sit, sciuntque reprehensionem rectam esse.

Si «dominium communitatis» verum esset, occupatio ipsa structura impossibilis esset. Hoc ipsum quod occupatio timetur probat dominium numquam ab initio penes communitatem fuisse. Penes eos erat qui allocationem et normarum exactionem regebant, sicut in civitatibus collectivisticis et monarchiis absolutis. Homines intra systema hoc plane intellegunt. Sermo collectivus velamen morale potestatis centralizatae praebet, non eius limitem.

Propterea «moderatio a communitate exercita» non est praesidium contra exitus auctoritarios; saepe eorum praerequisitum est. Sine iuribus in bona digitalia lege definitis communitas nullam habet petitionem quae exigi possit, dum administratores maximum arbitrium retinent. Effectus neque efficientia mercatus neque legitimitas democratica est, sed potestas opaca, ideologia iustificata et manipulatione processuum defensa.

Mutatio igitur necessaria ad structuram, non ad mores, pertinet: iura in bona digitalia lege definita. Dominium vel ius ex conductione expresse statutum, clarae normae translationis, facultas iura in iudicio exigendi et remedia praevisibilia potestatem de facto in auctoritatem limitibus circumscriptam convertunt. Contributio communitatis non evanescit; fines accipit. Lex in locum auctoritatis moralis succedit, praevisibilitas in locum rhetoricae procurationis, formatio autem capitalis in locum distributionis per portiones a consiliis constitutas.

Nullum est regimen mundanum quod hoc ex uno centro imponat, neque id infirmitas est, sed limes consilii technici. Exactio igitur iurium in bona digitalia ipsa constructione decentralizata esse debet. Tabulae rationum distributae, contractus intelligentes et consensus cryptographicus iam fundamentum technicum praebent. Sicut in systematibus generis Bitcoin, normae expressae sunt, exsecutio automatica est, exactio autem protocollo, non arbitrio, regitur. Sua quisque bona tenet; verificatio publica est; mutationes consensum expressum in contractu inscriptum requirunt.

Hoc est verum dominium communitatis: non bona quae nomine a communitate «possidentur», re autem ab administratoribus reguntur, sed bona a singulis possessa, quorum iura communiter per normas perspicuas atque immutabiles exiguntur. Ars technica iam exstat. Defectus non est technicus; institutiones potestatem arbitrariam specie procurationis dissimulatam deponere nolunt.

Postrema ironia ad actionem pertinet. Homines interiores qui huic transitioni resistunt velut parasiti intra systema agunt: singuli debiles, communiter suo commodo intenti, sermone morali protecti et satis inter se compositi ut potestatem retineant. Rectores technicos assidue fallunt, retentionem potestatis tamquam stabilitatem describentes, atque eos qui pro ISP et retibus agunt oppugnant, eo ipso quod decentralizatio auctoritati eorum informali minatur. Solutio non est occupationi contrariam occupationem opponere, sed perspicuitatem: NRS, institutio, assignatio et actio. NRS non ad potestatem firmandam exstat, sed ad consensum aedificandum, ne homines interiores ISP amplius fallere possint ita ut contra ipsorum ISP utilitates agant. Conclusio simplex et inevitabilis est: Interrete decentralizatum cum incitamentis cuiusque operatoris retis congruit, praeter eos quorum potestas pendet ex moderatione in uno centro retenta.