Penuria non est coacervatio — cur agnitio IPv4 ut rei patrimonialis interconnexionem confirmet, non laedat

Assertio agnitionem IPv4 ut rei patrimonialis «pretia interconnexionis vehementer aucturam esse» vel minima analysi catenae valoris dissolvitur. Pretium interconnexionis non inscriptionibus IP determinatur, sed suppeditoribus instrumentorum, infrastructura fibrarum opticarum, electricitate, rebus immobilibus, spectro et transitu per retia superiora. Cisco, Juniper, Nokia, fabricantes fibrarum opticarum et suppeditores energiae industrias mille miliardorum vel multorum miliardorum dollariorum repraesentant, quae longe maximam valoris partem extrahunt. ISP, praesertim operatores strati accessus et operatores regionales, cum minimis lucri marginibus totius catenae operantur. Retia instruunt et administrant, periculum e normis regentibus ortum sustinent atque de pretiis quae ipsi non statuunt culpantur.

Causa cur ISP ipsa structura pauperes sint aperta est: historice nihil rarum possidebant. In capitalismo penuria necessaria est ad potestatem pretia statuendi: sine penuria nullus redditus oeconomicus. Per decennia ISP ad partes intermediorum, qui sumptus transmittunt, coercebantur, dum suppeditores superiores redditus monopolisticos per patentes, instrumenta proprietaria et sumptus mutationis suppeditoris capiebant. IPv4 prima est facultas vere globalis, necessaria atque rara quam ISP legitime possederunt. Non est elementum extrinsecus acceptum, sed factor productionis internus. Hac ipsa de causa quidam ex ordine gubernationis stabilito eam tamquam «proprietatem communitatis», non tamquam capitale ab ISP possessum, describere conantur.

Non agitur de incrementis pretiorum prohibendis, sed de penuria sibi vindicanda. Cum homines interiores contendunt IPv4 sub potestate procuratorum «pro bono publico» manere debere, unicam rem raram quam ISP possident confiscare conantur, ut perpetuam potestatem administrativam servent. Descriptio moralis adhibetur quia argumentum oeconomicum deficit. Si IPv4 res nullius momenti esset, potestas in eam quoque nihil interesset.

Etiam sub suppositionibus consulto extremis accusatio non stat. Si pretia IPv4 millies, vel etiam ter millies, crescerent, effectus in interconnexionem usorum finalium parvus maneret, circiter 0,1% ad 1% omnium sumptuum. Inscriptiones IP non sunt apparatus ad itinera datorum dirigenda, fibrae opticae, electricitas, labor aut spectrum. Comparatae cum redditibus alibi extractis, tantum error rotundationis sunt. Pretia IPv4 interconnexionem impedire affirmare mathematice falsum est.

Postquam copia centralis gratuita exhausta est, allocationi «necessitate fundatae» insistere non solum obsoletum, sed ipsa structura noxium fit. Rationem oeconomiae imperiis directae imitatur: dominium collectivum formale cum accessu qui permissionem requirit coniunctum. Allocatio ex «necessitate» demonstrata penuriam non tollit, sed potestatem approbatoribus transfert. Quia «necessitas» neque definita neque verificabilis est, talia systemata, ut praevideri potest, arbitrium, moras, favorem in quosdam et corruptionem generant. Hoc non est vitium: est ipse mechanismus, atque ideo homines interiores eum praeferunt.

Imago igitur saepe repetita «pueri pauperis in Africa cui propter pretia IPv4 accessus ad Interrete negatur» non tantum falsa, sed cynica est. Ille puer nexu caret quia longe maximi sumptus in infrastructura sunt quam suppeditores globales, societates utilitatum publicarum et gubernationes possident, non propter paucos dollarios additos pro una inscriptione IP quotannis. Moralizatio IPv4 culpam commode a veris centris sumptuum ad debilissimum catenae actorem avertit.

Maioris etiam momenti est quod ISP prohibere ne unicam rem raram suam aestiment ipsos actores debilitat qui ultimam connexionis partem amplificare possunt. Operatores quorum margines lucri exhausti sunt densificationem retis, constructionem in agris, redundantiam aut resilientiam pecunia sustinere non possunt. Agnitio IPv4 ut rei patrimonialis eam ex occulto impedimento in capitale quod adhiberi potest convertit, locationem, pignori dationem et reinvestitionem permittens. Penuriam comprimere inclusionem non parit; fragilitatem parit.

Haec ratio moribus hominum interiorum confirmatur. Parvus coetus intra systema radicatus ISP et rectores technicos assidue fallit, potestatem arbitrariam tamquam stabilitatem et necessitatem moralem describens. Processus eventibus praeponunt, potestatem consiliorum defendunt atque argumenta ratione oeconomica reticulorum fundata oppugnant. Effectus perversus est: ISP adducuntur ut contra suas utilitates argumententur, structuram servantes in qua pauperes manent, dum alii redditus extrahunt.

ISP se excusare desinant. Penuria non est peccatum; est fundamentum durabilitatis. Hoc primum est momentum in historia Interretis quo ISP formationis capitalis participes fieri possunt, potius quam perpetuam compressionem marginum lucri pati. IPv4 ut rem patrimonialem tractare pretia non magnopere auget; valorem ad solos actores redistribuit qui retia reapse aedificant et administrant.

Vera quaestio non est num IPv4 rarum sit, nam iam rarum est, sed cui ex ea penuria fructum capere liceat. Aut ISP hunc valorem capiunt atque in retia reinvestiunt, aut administratores et suppeditores redditus extrahere pergunt, dum mores praedicant. Primum ad decentralizationem et resilientiam ducit; alterum systema servat in quo ISP pauperes, culpati et politice commodi manent.