Lu Heng tacite meditans

Imago a sole et superficie incipit. Lu Heng in sella bracchiata curvata sedet, quae ad lucem sculpta esse videtur. Quaeque linea — a panno albo levi ad umbras pavimentum ligneum transeuntes — mensurata et consulto disposita videtur. Crura flexa sunt, umeri remissi, oculi ad horizontem eatenus conversi ut immobilitas cogitatio videatur.

Lux maximam operis partem efficit. Per venas ligni tabulati currit, per bracchia eius labitur et ad rotundam sellae basim colligitur. Fundus imaginis — partim vitrum, partim umbra — caelum externum refert, colores caeruleos viridesque tenues excipiens, qui in horologio eius et soleis resonant. Nihil quietem interrumpit. Etiam fasciculus florum iuxta eum eodem rhythmo spirare videtur.

Photographia tacitam quandam subtilitatem ostendit. Non tam effigies est quam formarum aequilibrium — corporis, sellae, architecturae, aeris — quarum unaquaeque suas partes in geometria luminis solis serotini agit.