Το κεντρικό κλίτος μιας γοτθικής εκκλησίας με τόξα και φωτεινά παράθυρα

Η οροφή ανεβαίνει τόσο ψηλά που σχεδόν χάνεται. Τα τόξα επαναλαμβάνονται το ένα μετά το άλλο, με πέτρινες νευρώσεις να χαράζουν γραμμές που οδηγούν το βλέμμα προς τα πάνω. Η αίσθηση είναι τάξης και ακρίβειας, αλλά και ζωντάνιας. Οι τοίχοι είναι ανοιχτόχρωμοι και ψηλοί, σχεδόν γυμνοί, κι όμως το ίδιο το σχήμα αποτελεί τη διακόσμηση.

Στο βάθος του διαδρόμου, τα παράθυρα λάμπουν. Το φως ξεχύνεται μέσα από αυτά, κάνοντας το τέλος της αίθουσας φωτεινό και απαλό συγχρόνως. Η αγία τράπεζα από κάτω είναι πιο σκοτεινή, πιο κρυμμένη, κι έτσι η λάμψη ψηλά μοιάζει ακόμη πιο έντονη. Η αντίθεση κάνει τη θέα επιβλητική αλλά και γαλήνια.

Στο δάπεδο, σειρές από ξύλινες καρέκλες απλώνονται τακτικά και στις δύο πλευρές. Φαίνονται μικρές μπροστά στους ογκώδεις κίονες και στην οροφή. Αυτή η διαφορά κλίμακας σου θυμίζει τη θέση σου σε τούτον τον χώρο: μικροσκοπικός μπροστά στην κατασκευή, κι όμως μέρος της.

Ο τόπος μοιάζει ακίνητος, αλλά όχι άδειος. Η σιωπή έχει βάρος. Η φωτογραφία δεν δείχνει μόνο αρχιτεκτονική, αλλά και ατμόσφαιρα: μια αίθουσα σχεδιασμένη για να στρέφει το βλέμμα προς τα πάνω και τον νου προς τα μέσα.