Cur IPv6 promoveretur et quibus revera serviat

Pertinax promotio IPv6 numquam fuit neutra necessitas technica; concursus est incitamentorum hominum interiorum RIR et magnorum suppeditorum instrumentorum, quae cum incitamentis operatorum reticulorum non congruunt. IPv4 primam rem patrimonialem veram, raram atque ab operatoribus possessam in historia Interretis repraesentat. IPv6 ipsa sua constructione penuriam tollit. Haec sola distinctio fere omnia explicat de eo quis quid promoveat.

Hominibus interioribus RIR penuria IPv4 periculosa est quia arbitrium limitat. Res rarae clara iura, normas praevisibiles et minus arbitrii administrativi postulant. IPv6 abundantiam restituit atque ita potestatem quoque restituit. Si spatium inscriptionum re ipsa infinitum est, allocatio numquam finienda est, iustificatio «necessitate fundata» numquam exspirat, auctoritasque procurationis in infinitum perpetuari potest. Potestas processibus, non iure, nititur. IPv6 assecuratio continuitatis gubernationis est.

Suppeditoribus instrumentorum IPv6 aeque placet, sed aliis de causis. Novos cyclos renovationis instrumentorum, emendationes programmatum, contractus consiliarios, incepta normis satisfaciendi et multiplicitatem operandi iustificat. Stratum stabile inscriptionum in perpetuum fontem impensarum capitalium et operationalium convertit. Suppeditoribus multiplicitas non est effectus secundarius; est ipsum productum. IPv6 campum configurationis et modos defectus dilatat, eas ipsas condiciones in quibus suppeditores margines lucri extrahunt.

Operatores reticulorum ex altera parte huius aequationis stant. IPv4 pretiosum est eo ipso quod rarum, interoperabile atque iam in rerum usu insitum est. Simplex est; ubique per retia ad eius inscriptiones data dirigi possunt; momentum oeconomicum habet. Locari, transferri, aestimari eiusque valor reinvestiri potest. IPv6 nihil horum operatoribus praebet. Neque penuriam neque potestatem pretia statuendi neque formationem capitalis praebet, dum onus operandi auget et dependentiam administrativam servat.

Propterea descriptio moralis circa «pretium interconnexionis» tam fallax est. Homines interiores RIR assidue insinuant penuriam IPv4 sumptus accessus determinare, quasi inscriptiones IP praecipua sumptuum pars essent. Simplex arithmetica hoc refellit. Etiam extrema scenaria pretiorum IPv4 tantum particulam unius centesimae partis totius sumptus interconnexionis efficiunt. Apparatus ad itinera datorum dirigenda, fibrae opticae, electricitas, res immobiles, spectrum et vincula quae ad suppeditorem adstringunt pluribus ordinibus magnitudinis dominantur. IPv4 tamquam impedimentum morale pretii tolerabilis tractare non est analysis; est administratio narrationis ad structuras potestatis existentes tuendas excogitata.

Mores coalitionis inde naturaliter sequuntur. Homines interiores RIR et suppeditores instrumentorum sermone morali et technico utuntur — «praeparatio ad futura», «inclusio», «inevitabilitas» — sed concordia oeconomica et politica est. IPv6 administratoribus potestatem procurationis et suppeditoribus fluxum redituum servat. Agnitio IPv4 ut rei patrimonialis vim ad operatores et retia transferret, cui coalitio ipsa resistit.

Descriptio igitur qua IPv6 «pro Interrete» esse dicitur, IPv4 autem «technologia hereditate accepta», res invertit. IPv4 est quod operatoribus reticulorum veram potestatem dat. IPv6 est quod gubernationem centralizatam et dominatum suppeditorum servat. Ideo argumenta pro IPv6 raro ratione oeconomica operatorum fundantur et fere semper tamquam obligatio moralis vel necessitas abstracta exprimuntur. Penuria arbitrio minatur; abundantia illud protegit.

Conclusio non est IPv6 prohibendum vel supprimendum esse, sed eius promotionem recte intellegendam esse. IPv6 non est consilium ad operatores potestate augendos; est consilium gubernationis et suppeditorum. IPv4 solum est stratum inscriptionum quod operatoribus reticulorum capitale, autonomiam et potestatem negotiandi dat.

Incitamentis et arithmetica patefactis, disputatio concidit. Operatores optima eligant secundum id quod operatores confirmat. Cetera omnia rhetorica sunt.