Ubi flos lucem audit

Lux florem tangit quasi lingua aeris loqueretur. Unumquodque petalum leviter surgit, margine violaceo in se ipsum plicato, colloquium inter calorem et umbram designans. Centrum velut arcanum pallidum ac indefensum lucet, dum exteriora petala ad viride inclinantur. Nihil hic festinat. Etiam lux solis exspectare videtur, in textura et tenuitate morans atque fragilitatem in formam vertens.

Colores velut spiritus agunt. Violaceum contra aureoviride resonat, et uterque color alterius marginem definit. Prospectus posterior extra focum labitur — campus quasi impressionisticus foliorum indistincte visorum ac tenuium sonorum rubrorum quasi redditorum. Omnis claritatis macula viva videtur, numquam tamen clamosa. Lux quo vult effunditur, angulos ubi petala flectuntur inveniens et gratiam describens pro variis gradibus quibus lux per ea transit. Minus illuminatio est quam colloquium — lux interrogat, color respondet.

Mane cum imagine et eius quies profundior fit. Flos cogitatio inter claritatem et somnium suspensa fit. Pulchritudo eius non urget; invitat. Patientiam quam lux poscit et subtilitatem quam mollities celat videre incipis. Quod permanet non flos ipse est, sed quies quam docet: momentum lucis solaris integrum servatum, inter florescendum et marcescendum tremens.