Silentium inter viride et aureum

Primo nihil aliud quam folia in luce solis videtur. Deinde silentium loqui incipit. Focus solam angustam coloris fasciam retinet, reliqua in molli distantia dissolvuntur. Flavum umbrae innititur; lux densior fit ubi ramus flectitur. Quodque folium suum gradum deditionis gerit — margines incurvati, venae filis similes clarae. Aer circum tremit, quasi lumine nimis plenus sit ut immotus maneat.

Color id agit quod tempus facere non potest. Flavum non propter calorem sed propter memoriam profundius fit; viride velut sapor reliquus manet. Fundus in circulos claritatis liquescit, quasi ipse aer solem meminerit. Omnis macula obscurata cogitatio ex parte oblita fit, locus ubi oculus sine significatione quiescere potest. Folia autem velut diserte loquentia manent — rugosa, marginibus tenuibus, fragilitate eorum intus illuminata.

Mane cum photographia et ex scaena in linguam vertitur. De quiete loquitur, de modo quo lux ordinaria id quod tangit perpetuo denuo scribit. Omnis vena vestigium constantiae est; omnis margo clarus signum dimittendi. Nihil ardet, attamen omnia lucent. Momentum fixum est, sed motu susurrat — tacitus spiritus temporis anni se folio post folium ordinantis.