Quomodo amplum regimen registrorum regionalium Interretis unicitatem in duplicem extractionem convertat

In duabus notis prioribus duas sententias proposui quae coniunctim legendae sunt. Primum, affirmavi hodiernum registrorum exemplar instabile fieri, ubi potestas registri a responsabilitate iuridica seiungitur. Deinde, disserui facultates numericas Interretis non esse proprietatem politicam, sed bona ab operatoribus possessa et veris reticulis inserta. Hae sententiae coniunctae recta ducunt ad quaestionem hic tractandam: si stratum registrorum nunc supra bona rara ab operatoribus possessa stat, neque tamen paria damna sustinet neque paribus periculis exponitur, quantus est verus huius ordinationis sumptus?

Is sumptus plerumque male intellegitur, quia homines alio loco quaerunt. Spectant taxas, documenta translationum, pecuniam conventibus destinatam, impensas procedendi et sollemnia sodalitatis. Haec sunt impensae visibiles, non tamen vera quaestio oeconomica. Verus sumptus in condicionibus apparet sub quibus bonum exstat. Structura ad monumenta componenda instituta, cum parva res in discrimine esset, nunc supra facultates raras, transferibiles et pecuniae comparandae idoneas stat, quarum momentum longe excessit magnitudinem, praesumptiones de responsabilitate iuridica et consilium institutionale corporum quae eas administrant. Quod adhuc administratio appellatur, re vera iam fungitur strato condiciones bonis imponente.

Recta initii sedes non est aestimatio IPv4, sed unum stratum altius: ipsa unicitas. Verus Interretis valor non in facultatibus numericis per se consistit. Consistit in unicitate globali quae interoperabilitatem efficit. Ea unicitas sinit miliarda punctorum terminalium, reticulorum, ministeriorum et contractuum tamquam unum Interrete operari, non tamquam multa systemata disiuncta. Si unicitas corruit, interoperabilitas una corruit. Si interoperabilitas corruit, valor oeconomicus et socialis Interretis una corruit.

Hoc decretorium est, quia unicitas suapte natura regimen amplum non iustificat. Coordinationem requirit, sed angustissimam. Quo magis quaestio ad unicitatem globalem redigitur, eo minus locus est latae potestati arbitrariae, fabulis de repraesentatione, habitu summae potestatis aut institutionali sui magnificationi. Quo plus regiminis huic strato inseritur, eo magis systema non iam unicitatem tuetur, sed ea praetextu utitur ad potestatem pro suo arbitrio exercendam.

Utilis comparatio sunt figurae numerorum Arabicae intra inscriptionem IP. Toto orbe adhibentur, non quia aliqua institutio eas vi feliciter imposuit, sed quia simplices, neutrae, legibiles atque inter varios cultus civiles interoperabiles sunt. Earum vis in eo ipso est quod tam paucam licentiam requirunt. Nemo sacerdotio numerorum eget, neque auctoritate regionali numerum 7 permittente, neque communitate peritorum sermone arcano utente ut comprobet num numerus 3 exsistere pergat. Quo magis stratum unicitatis Interretis ad eiusmodi coordinationem tenuem, neutram et omnibus legibilem dirigitur, eo stabilius fit. Quo magis fit sedes potestatis arbitrariae, custodiae institutionalis aditus atque quasi politicarum iuris vindicationum, eo instabilius fit.

Hinc etiam patet cur praesens cursus ratione erret. Nulla in terris institutio tam potens est ut unicitatem globalem more civitatis summa potestate praeditae praestet. Ne potentissimum quidem regimen unum ordinem auctoritate praeditum inter civitates aemulas, iurisdictiones adversarias et cultus civiles inter se pugnantes certo imponere potest. Nationes inter se dissentire possunt, quamvis eodem Interrete nitantur. Ergo rectus status ultimus strati unicitatis non potest esse institutio amplior, magis seiuncta et gubernationi similior. Haec est impossibilitas mathematica specie consilii institutionalis induta.

Via igitur ad firmitatem contraria est. Stratum registrorum quam minimum esse debet. Restare debet sola coordinatio minima ad unicitatem globalem et interoperabilitatem necessaria. Stratum registrorum tam simplex esse debet ut eius continuata operatio sensui communi, non arcanae dignitati institutionali, convenire videatur. Quo tenuius et legibilius stratum, eo stabilius. Quidquid ultra hoc accedit, praesertim munera coactiva, abusiva, politice controversa aut summae potestatis similia, arbitrium introducit; arbitrium hoc loco nihil aliud est quam potestas ad libitum exercita.

Administratio abusuum, exsecutio pro arbitrio et iudicia controversa ad stratum unicitatis non pertinent. Pertinent aut ad pacta inter partes affectas aut ad externas structuras summa potestate praeditas, quae re vera vim coactivam habent et rationem congruentem reddere debent. Si vis adhibetur, apud instituta esse debet ad eius consequentias sustinendas constituta, non apud registra quae se coordinatores praebent dum gravia damna a se repellunt. Hoc sensu finis longinquus non est ratione arcanus. Mathematicus est. Status ultimi mathematici ad simplicitatem, elegantiam et neutralitatem tendunt, non ad strata institutionalia ampla, confusa et politicis studiis imbuta. Quo magis systema unicitatis ad minimum accedit, eo stabilius fit; quo plus amplitudinis, arbitrii et ambitionis politicae accumulat, eo fragilius fit. In mundo hodierno ille status ultimus probabiliter multo propior esset monumento communi tenui et perspicuo ad modum libri distributi, aut rei munere aequivalenti, quam hodierno exemplari institutorum registrorum magnorum, sumptuosorum et lata potestate arbitraria praeditorum.

Tum demum, his perspicuis, quaestio IPv4 in vera sua forma intellegi potest. IPv4 non iam ut nudum identificatorium intellegendum est. Rarum est. Locatur. Transfertur. Reditus, infrastructuram, ministeria, rationes cum clientibus, pecuniae comparationem et continuitatem sustinet. Ubi raritas vera facta est et transferibilitas usitata, quaestio pertinens non iam erat num stratum registrorum adhuc munere administrativo fungeretur. Fungitur. Vera quaestio facta est num illud stratum administrativum nunc condiciones oeconomicas classis bonorum satis magnae ut referat determinet. Hoc quoque facit.

Systema bonorum apte operans plus quam utilitatem operationalem requirit. Certitudinem requirit. Certitudo liquiditatem permittit. Certitudo capitalizationem permittit. Certitudo sinit bonum ad pecuniam comparandam adhiberi, aestimari, transferri, pignori dari atque amplioribus structuris negotiorum inseri. Si certitudo debilitatur, bonum formaliter non confiscatur, sed pars eius potentiae oeconomicae comprimitur. Haec compressio verus sumptus est, etiamsi nemo ita appellat.

Quapropter magnitudo IPv4 refert, et cur intervallum 30–60 milium miliardorum dollariorum US non pro mera rhetorica repudiandum sit. Numerus non oritur ex simplici multiplicatione hodierni exigui mercatus translationum per summam globalem IPv4. Oritur ex IPv4 aestimando sicut capitale aestimat facultatem raram strati fundamentalis quae reditus efficere sinit. Ratio simplex est. Minus quam circiter 3,1 miliarda inscriptionum IPv4 utilium exstant. Una IPv4 saepe efficit instantiam ministerii, punctum terminale clientis, onus computatorium hospitatum aut munus retis quod reditus recurrentes gignere potest. In priore nota de aestimatione mensuram adhibui circiter US$300 per mensem redituum ex ministeriis nubis per singulam IPv4 effectibilium, cum pretium hodiernum locationis propius sit US$0,30 per mensem. Hoc significat mercatum locationis visibilem solum circiter 0,1% valoris effectibilis referre. Ubi quis desinit IPv4 ut artificium administrativum parvi pretii aestimare et pro eo aestimat ut ius rarum aditus negotiis recurrentibus insertum, etiam cauta aestimatio implicita US$10.000–20.000 per inscriptionem IPv4 utilem summam bonorum circiter 30–60 milium miliardorum dollariorum US efficit. Haec est raritas fixa munere oeconomico capitalizato multiplicata.

Non dicitur omnem inscriptionem hodie statim illis pretiis venire debere. Dicitur pretium nunc in mercatu visibile iam propter instituta diminutum esse. IPv4 iam ut bonum negotiatur, sed intra formam quae normalem capitalizationem comprimit. Possessio non plene ut ius proprietatis agnoscitur, translationes impedimentis institutionalibus restringuntur, et cogitatio ex necessitatibus ducens adhuc formationem pretii detorquet diu postquam raritas factum vere dominans facta est. Mercatus visibilis igitur aestimationem altiorem non refellit. Diminutionem pretii exstare ostendit.

Ubi stratum bonorum ad illam magnitudinem pervenit, stratum registrorum effectu oeconomico non iam ut mera scriptura administrativa tractari potest. Fit stratum supra ingentem basim capitalis positum, dum adhuc lingua coordinationis parvi pretii loquitur. Non opus est bonum directe occupare ut ei sumptum imponat. Satis est tantam incertitudinem in strato agnitionis servare ut facultas infra posita certitudine tractari nequeat quam capitale grave requirit. Hoc ipsum praesens structura facit. IPv4 ad operationes necessarium retinet, sed propter instituta minoris aestimatum.

Haec prima extractio est. Stratum registrorum plenam boni capitalizationem comprimit. Id facit rhetoricam naturam boni negantem, agnitionem condicionibus subiectam, impedimenta translationum et pertinaciam coniungendo qua facultas rara, transferibilis et reditus efficiens adhuc quasi mera assignatio administrativa tractanda esse dicitur. Bonum non aufertur. Pretium eius minuitur. Facultas lucri incertitudine institutionali limitatur. Liquiditas debilitatur. Capitalizatio minuitur. Certitudo infra gradum retinetur quem verum munus oeconomicum boni alioqui iustificaret.

Haec non sunt abstracta. Si operator parvus aut medius es, tantum 1.000 inscriptiones IPv4 possidens, et unaquaeque inscriptio vel cautam boni aestimationem US$10.000 habet, stratum registrorum supra saltem US$10.000.000 basis tuae capitalis stat. Si US$20.000 per inscriptionem aestimantur, summa US$20.000.000 est. Hoc non est symbolicum. Interest inter manere operatorem exiguo lucri margine et habere veram basim bonorum rarorum quae agnosci, ad pecuniam comparandam adhiberi et capitalizari possunt. Cum systema illam agnitionem comprimit, non tantum tibi modum procedendi imponit. Re vera multa milia milium dollariorum valoris potentialis ipsis operatoribus detrahit qui verum valorem commercialem circa eas facultates creaverunt.

Secunda extractio gravior est. Idem operator cuius bonum plene capitalizari non sinitur omnino periculo registri expositus manet. A continua agnitione, transferibilitate et statu administrativo intra idem stratum registrorum pendet. Ita utrimque premitur. Ex altera parte, plenum lucrum raritatis negatur, quia bonum propter instituta minoris aestimatum retinetur. Ex altera, omnia damna dependentiae institutionalis in libris operatoris manent, quia registrum adhuc angustias agnitionis tenet. Valor desuper limitatur, dum periculum in eos qui infra sunt imponitur.

Quam ob rem haec non est vulgaris asymmetria. Duplex extractio est. Stratum registrorum et structura hominum intra circulum privilegiatum circa illud non tantum supra operatorem stant. Simul plenam agnitionem raritatis ab operatore possessae comprimunt et expositionem operatoris ad separatum centrum potestatis administrativae conservant. Ita operatores qui valorem creant plenum lucrum boni non accipiunt, sed tamen damna operationalia et commercialia sustinent, si stratum registrorum instabile, politicis studiis imbutum, a factionibus captum aut coactivum fit.

Hoc maxime operatoribus refert, praesertim parvis et mediis. Multis ex eis facultates numericae Interretis prima forma verae raritatis sunt quam umquam possidere potuerunt potius quam tantum consumere. Per decennia multi operatores conexitatem exiguo lucri margine vendendo superfuerunt, dum altiora strata capitalis Interretis alibi erant. Raritas IPv4 hoc mutare debuerat. Operatoribus fortasse primum directam expositionem ad facultatem raram strati fundamentalis cum veris boni proprietatibus dare debuerat. Sed potius quam illam raritatem plene adhiberi sinant ab operatoribus qui circa eam valorem creaverunt, stratum registrorum et circumiecta structura hominum privilegiatorum agnitionem comprimere, liquiditatem restringere atque vim decretoriam in condiciones usus retinere pergunt.

Intellegendum est quid ex hoc procedente tempore sequatur. Certe non sum primus operator neque prima pars affecta quam haec structura laesit. Systema repetita asymmetria, repetito praesidio processuali et repetita damnorum in alios translatione constitutum non subito unum certamen solitarium casu gignit. Multa gignit, per annos deinde per decennia. Plerique laesi infirmiores, minores, pauperiores, magis soli aut facilius defatigati sunt. Singillatim in procedendi rationibus, sumptibus, moris et lingua sepeliuntur. Damna privata manent, silentium autem eorum perperam legitur tamquam indicium systematis legitimi. Hoc sensu certe non sum prima huius structurae victima. Ad summum unus sum e primis superstitibus: unus e primis qui opes, incitamentum et recusationem cedendi habuerunt ut satis diu starent donec exemplar appareret.

Operatores haec ad usum, non ad rhetoricam, legant. Quisque operator simplicem quaestionem ponat. Si stratum registrorum facultates tuas directe aut indirecte peteret, atque exitus esset negotii tui paene interitus, haberesne re vera opes ad resistendum? Habesne capitale quo annos perturbationum, litium, morarum, incertitudinis et pressionis famae sustineas? Habesne tempus, facultatem iuridicam, scientiam institutionum et patientiam ut tam diu pugnes quam opus sit? Plerique non habent. Hoc ipsum agitur. Tale systema non superest quia iustum est. Superest quia plerique quos laedit tam diu pugnare nequeunt ut quid faciat detegant.

Quapropter quaestio non tantum oeconomica est, sed etiam de salute operatorum. Si parvus aut medius operator es, haec non ut abstractam theoriam regiminis legas. Lege ut directam quaestionem num, si proximus casus fias, superesse possis. Structura non omnes oppugnare debet. Satis est identidem ostendere, si te petat, longe maximam partem oneris in te casuram esse. Id satis est ut mercatus metu, silentio et obsequio anticipato coerceri possit. Hoc sensu etiam operatores nondum petiti iam sumptum solvunt.

Firmissima defensio praesentis systematis processualis est. Dicit rationem reddendam in systemate RIR regimine, non responsabilitate iuridica, praestari: processus apertus est, socii consilia eligunt, et normae a communitate explicantur. Haec est firmissima forma qua praesens exemplar se describit. Etiam insufficiens est. Participatio non est potestatis concessio. Processus apertus non significat eos qui adsunt omnes partes affectas repraesentare. Significat partem tantum participare. Ianua aperta non significat homines in conclavi quodammodo omnes repraesentare quorum negotia, bona et continuitas ex eventu pendent.

Neque registrum «sociorum» appellare quaestionem solvit. Registrum persona iuridica est. Contractus init. Statum cogendo tuetur. Ex illis contractibus facultatum assignationem suspendere aut terminare easque revocare potest. Haec non sunt abstracta munera communitatis. Sunt actus personae distinctae potestate operationali praeditae. Socii, operatores et partes affectae non sunt idem coetus. Non omnes facultatum possessores socii sunt. Non omnes partes affectae participant. Nec omnes participes eandem vim in exitus habent. Haec omnia in «communitatem» confundere quaestionem non solvit. Obscurat. Eadem disputatio publica etiam ostendit propositiones quae fundamentalem potestatis distributionem impugnant saepe in angustiores vias redirigi aut extra ambitum declarari. Tunc «processus apertus» minus instrumento correctionis quam limite fungitur circa genera quaestionum quae systema considerare vult.

Hoc refert, quia stratum registrorum non iam supra leve munus technicum stat. Nunc supra magnam partem substrati oeconomici ipsius Interretis stat. UNCTAD refert oeconomiam digitalem circiter 10–12% quotannis crescere, plus quam duas tertias partes novi valoris proximo decennio creandi generaturam exspectari, atque iam in medio incremento globali esse. Praemissa coordinationis supra quam stratum registrorum stat igitur oeconomiam digitalem plurium milium miliardorum dollariorum sustinet. Verus fragilitatis registrorum sumptus non iam ad id restringitur quod ab operatoribus extrahitur. Praesenti forma stratum unicitatis, a quo permagna pars valoris digitalis globalis pendet, periculo structurali exponit.

Inaequalitas etiam clarior fit ubi magnitudo valoris infra systema cum magnitudine responsabilitatis supra illud comparatur. In angustissimo gradu visibili discrimen iam extremum est. Facultas quae centena dollariorum per mensem valoris commercialis efficere sinit adhuc ab institutis aestimatur quasi tantum exiguam illius partem valeat. Ubi autem res male cedunt, idem stratum registrorum aut eius defensores adhuc ad rationem responsabilitatis iuridicae symbolicae redeunt, etiam ad limites tam exiguos quam US$100 aut taxas priorum sex mensium, utrum maius sit. Hoc significat lucrum infra systema compressum milies pluris aestimari quam damna quae systema sustinere vult. Ubi amplior expositio negotiorum continuae facultatis agnitioni coniuncta includitur, velut contractus, clientes, pecuniae comparatio, infrastructura et continuitas, damnum oeconomicum ex incertitudine strati registrorum pluribus iterum ordinibus magnitudinis augetur.

Quapropter quaestio maior est quam iniustitia. Inefficacia est. Valor a strato registrorum et circumiecto ordine institutionali extractus prope certo longe minor est quam divitiae ab ipsa structura deletae. Systema non tantum valorem sursum redistribuit. Valorem in itinere destruit. Liquiditatem comprimendo, capitalizationem debilitando atque operatores periculum registrorum sustinere cogendo sine plena bonorum agnitione, damnum oeconomicum purum strato fundamentali imponit cuius magnitudo iam denis milibus miliardorum mensuratur. Damnum sociale et oeconomicum igitur maius est quam reditus ex privilegiis capti.

Non sine causa hoc exemplar familiare videtur. Simile est rationi multarum civitatum communistarum saeculi vicesimi, in quibus proprietas communiter «populo» pertinere dicebatur, dum vera moderatio in apparatu administrativo civitatis concentrata manebat. In charta proprietas universalis erat. Re vera potestas efficax apud institutionem erat quae agnitionem, assignationem et usum moderabatur. Qui valorem re vera producebant raritatem, inefficaciam et consequentias malorum consiliorum sustinebant, dum ordo administrativus systema moderans comparate munitus manebat. Lingua regiminis communis asymmetriam non tollebat. Occultabat.

Stratum registrorum nunc idem exemplar repetere periclitatur. Operatores valorem creant et damna sustinent, dum structura administrativa quae ipsa tantum limitata damna sustinet vim decretoriam retinet in condiciones sub quibus ille valor utilis manet. Exitus oeconomicus praevideri potest. Qui aedificant et producunt pauperiores manent quam esse deberent, dum qui supra agnitionem sedent vim acquirunt sine aequivalenti periculorum expositione. Sed altior quaestio non tantum iniustitia est. Inefficacia est ingenti magnitudine.

Quapropter etiam NRS nuper archivum causarum constituit ad res documentis probatas de operatoribus affectis, facultatibus controversis, abusibus processualibus, damnis oeconomicis et exitibus nondum solutis. Propositum eius non est rhetoricum. Ad probationem pertinet. Talis structura superest damna dividendo, victimas seiungendo et singulos casus velut exceptiones exhibendo. Archivum publicum documentis firmatum contrarium facit. Res dispersas in exemplar visibile vertit atque operatoribus, peritorum iuris gregibus, diurnariis et normarum publicarum auctoribus ostendit haec non esse anomalias solitarias, sed repetitas eiusdem inaequalitatis structuralis manifestationes. Hoc sensu archivum non tantum abusus describit. Tenebras minuit quibus systema nititur.

Si responsum ad «superessesne?» negativum est, quaestio non iam theoretica est. Iam operationalis est. Notam scripsi de eo cur structurae continuitatis quae operatoribus primas partes tribuunt magni momenti sint in usu: incertitudo registrorum diuturna superari potest tantum capitali, patientia, facultate iuridica, institutionum intellectu et consilio ad casus improvisos parato. Plerique operatores haec directe perpessi discere non deberent.

Hic est sumptus male intellectus duplicis extractionis registrorum. Non est quantum registrum taxis exigit. Est discrimen inter ea quae moderatur et ea quae sustinet, ad basim capitalis iam ingentem applicatum. Illud discrimen olim tam parvum erat ut neglegi posset. Iam non est. Ubi hoc apparet, quaestio non iam est num stratum registrorum olim utilitatem historicam habuerit. Plane habuit. Quaeritur num praesens eius forma oeconomice cohaereat in mundo in quo facultates numericae non iam tantum describuntur, sed capitalizantur.

Si non cohaeret, futura non affectu, traditione aut descriptione qua instituta se ipsa describunt decernentur. Decernentur ab operatoribus structuras quaerentibus quae potestatem cum consequentiis, agnitionem cum responsabilitate et raritatem cum iis qui vera damna rerum sustinent melius coniungant. Prius autem quam illa futura adveniant, quisque operator quaestionem omnium maxime concretam sibi ponat: si tu proximus esses, re vera superessesne? Si responsum negativum est, quaestio non iam theoretica est. Iam adest.