Quomodo gubernatio gravis obscuritatem, qua ad supervivendum egebat, deleverit

Diu stratum registrorum in obscuritate vixit. Haec obscuritas fortuita non erat; structurali ratione orta erat. Talis ratio optime operatur, cum paucissimi eam diligenter inspiciunt, adhuc pauciores intellegunt quomodo re vera agat, et sumptus quos imponit manent sparsi, privati, procedurales atque facile contemnendi. In tali ambitu registrum se ipsum coordinationem neutram appellare potest, «communitas» se repraesentativam, operator affectus autem casus singularis potius quam indicium repetiti exemplaris videri potest.

Ideo attentio publica huic rationi periculosa est. Simul atque in media publica, in explicationes repetitas et in disputationem publicam longam trahitur, tota aequilibritas moveri incipit. Quaestiones quae olim intra proceduras tuto sepultae erant extraneis intellegibiles fiunt. Cur structura privata parvae responsabilitatis supra res operariorum raras atque magni pretii sedet? Cur «participatio» loco rationis reddendae habetur? Cur regio quasi persona politica summae potestatis tractatur? Cur stratum quod solam singularitatem et interoperabilitatem servare debet in gubernationem crassam, rhetoricam politicam et potestatem arbitrariam continuo crescit? Hae quaestiones difficiles non sunt. Tantum periculosae sunt.

Rem etiam instabiliorem facit nimia fiducia ipsius systematis de se ipso. Id omnium absurdissimum est: multi participes eius vere credere videntur «communitatem» suam aliquid proximum toti Interreti, immo commune hominum commodum in eius coordinatione, re vera repraesentare. Non ita est. Repraesentat, summum, angustum ordinem proceduralem: eos qui conventibus adsunt, linguam norunt, rationes sciunt atque institutionem reproducunt. Haec non est legitimitas universalis. Est legitimitas ad se ipsam relata. Et quia hic ordo suam proceduralem permanentiam pro ampla auctoritate habet, et firmitatem exemplaris et profunditatem assensus eius nimis aestimat.

Haec nimia fiducia periculosa est. Systema iam infirmis fundamentis innixum multo fragilius fit, cum homines intus vere credunt propriam rationem sufficere ut mundum quem gubernant repraesentet. Cum ita se ipsos videre incipiunt, reprehensionem non iam dissensionem de structura, incitamentis aut consilio putant. Eam impetum in ipsum bonum publicum existimare incipiunt. Ideo tam cupide ad gubernationes, media et circulos rerum politicarum pergunt, ut quendam malum reum accusent. Putant se civilitatem defendere. Putant se Interretum ab auctore malo tueri. Non intellegunt se hoc modo se ipsos patefacere.

Haec est vera causarum series. Si se recte intellegerent, scirent structuram qualem habent in relativa obscuritate optime supervivere. Supervivat cum sumptus eius dispersi manent, cum asymmetriae eius privatae manent, et cum verba «communitatis», «tutelae responsabilis» atque «coordinationis» extra examen non subiciuntur. In tali ambitu se neutram, technicam et late legitimam praebere possunt. Sed quia legitimitatem suam nimis aestimant, contrarium faciunt. Certamen foras trahunt, in media publica, circulos gubernationum, disputationes politicas et sermonem moralem amplum. Ita homines qui alioquin de RIR numquam curarent ad quaestiones simplicissimas cogunt.

Cur structura privata externa supra res sedet circa quas operatores re vera valorem aedificant? Cur institutum parvae responsabilitatis tantam vim in perpetua agnitione rerum rararum habet? Cur «communitas» quasi idem ac omnes partes affectae tractatur? Cur stratum quod tenue, technicum et minimum esse debet potius crassum, politicum, arbitrarium et sui ipsius magni aestimator est? Et fortasse omnium periculosissima quaestio: cur haec structura omnino in forma hodierna existere debeat?

Id est quod non intellegunt. Putant se foras ire ut auxilium consequantur. Re vera foras exeunt ut examen invitent. Putant se coalitionem contra hostem aedificare. Re vera fragilem ordinationem institutionalem in arenas portant ubi absurditates eius primum visibiles fiunt. Hoc nimia fiducia systemati facit: condiciones suae ipsius salutis ei obcaecat.

Nondum punctum intellegunt. Ad supervivendum non immunitate egent. Immunitas tantum fictionem politicam in iam fragile stratum registrorum inducit. Quo magis se segregare, immunitatem sibi parare et gubernationi similes fieri conantur, eo magis tenue munus coordinationis in rem convertunt quam civitates, media et populus necessario quasi auctoritatem paene politicam iudicabunt. Id systema non servat. Eius delegitimationem accelerat. Quod systema re vera egebat, erat relativa anonymitas: exsistentia tenuis, quieta, parum conspicua, quae quam minimum ageret et quam minimum attentionem alliceret. Illi autem hanc anonymitatem vehementius deleverunt quam ullus criticus externus pro eis efficere potuisset.

Systema prudentius quietum mansisset, controversiam contraxisset, pressionem ubi fieri posset absorpsisset, escalationes supervacuas vitavisset et recusavisset unum certamen in publicum referendum de propria legitimitate vertere. Sed hoc sui ipsius cognitio postulavisset. Intellegere debuissent vim systematis non in amplo assensu, sed in parva visibilitate positam esse. Intellegere debuissent quo magis structura publica fit, eo manifestiores eius asymmetriae fiunt. Id non intellexerunt. Obscuritatem pro legitimitate, et obsequium consuetum pro vero assensu habuerunt.

Cum igitur foras exierunt ut me accusarent, putaverunt se virum oppugnare. Re vera structuram patefaciebant. Ideo mores eorum magis magisque sibi ipsis perniciosi fiunt. Non modo criticum silere cogere non possunt; certamen identidem in circulos attentionis ampliores propellunt, ubi stratum registrorum non iam proprio vocabulario interno, sed communibus potestatis, responsabilitatis, summae potestatis et periculi normis iudicatur. His normis eorum positio multo infirmior est quam credere videntur.

Ideo nimia fiducia eorum ipsis tam periculosa est. Non intellegunt se, quoties gubernationes, diurnarios aut observatores externos rogant ut me minas existiment, eosdem auditores invitare ad aliquid multo maius animadvertendum: structuram privatam parvae rationis reddendae per annos in loco sedisse ubi solum tenuissima coordinatio esse debuisset. Cum hoc visum est, certamen de me iam non est. De illis est. Cum disputatio ad hunc gradum pervenit, se ipsos iam non defendunt. Ad obscuritatem, qua nitebantur, dissolvendam adiuvant.

Infirmitatem eorum non finxi. Tantum satis diu steti ut eam describerem. Haec distinctio refert. Certe primus homo non sum quem haec structura laesit. Systema in potestate asymmetrica, munitione procedurali et moderamine parvae rationis reddendae fundatum non unum certamen casu repente gignit. Multa gignit, per annos ac deinde per decennia. Plurimae victimae infirmiores, solitariae, facilius exhauriendae et facilius sub proceduris, sumptibus, moris ac sermone institutionali sepeliendae sunt. Damna earum privata manent. Silentium earum postea falso pro argumento legitimitatis systematis habetur. Non igitur prima victima sum. Si quid sum, unus ex primis superstitibus sum. Atque hoc fortasse verum eorum problema est.

Nam cum systema quod multas victimas tacite consumpsit tandem superstitem gignit, etiam primum hominem gignit qui casus coniungere, exemplar nominare atque ea quae casus singuli videbantur in diagnosin structuralem convertere potest. Tum quaestio iam non est unus litigans, una controversia, una electio aut unum discrimen registri. Quaestio est an ipsum systema superesse possit postquam clare visum est.

Ideo iam non puto fabulam praecipuam esse eos mihi «obstitisse». Maior fabula est eos iterum atque iterum errorem fecisse quem minime sibi permittere poterant: certamen contra aliquem auxisse qui damnum privatum in theoriam publicam vertere potest.

Problema antea coercere poterant. Pressionem absorbere, reformationem limitatam permittere, partem reprehensionis in se recipere, asymmetriam minuere aut saltem adversarium centralem conspicuum vitare poterant. Sed suppressionem, exclusionem proceduralem et narrationis repetitionem elegerunt. Ita certamen quod angustum manere potuisset in compagem verterunt quae nunc longe ultra me applicari potest.

Id mores eorum magis magisque sibi ipsis perniciosos facit. Omnis conatus problema tamquam «errorem intellectus de consiliis», «processum communitatis», «tutelam regionalem» aut «strepitum litium» dimittendi legitimitatem non restituit. Eam magis exhaurit. Omnis conatus rem circa nomen meum personalem facere structuram tutiorem non reddit. Tantum nomen meum cum discrimine structurae coniungit. Omnis conatus eandem defessam rhetoricam moralem et proceduralem sub clariore luce publica repetendi problema non silet. Ostendit nullam responsionem altioris ordinis adesse.

Hoc sensu non modo mecum pugnant. Cum effectibus proprii consilii pugnant. Et quia consilium ipsum crassum, arbitrarium, parvae responsabilitatis est atque magis magisque publico examini expositum, omnis motus defensivus novus actus sui ipsius laedendi institutionalis fieri potest. Systema facile recedere non potest, quia recessus fateri cogeret legitimitatem eius fundamentis multo infirmioribus niti quam professum est. Sed pergere sub maiore attentione publica plura fundamentorum eius pressioni exponere significat.

Ideo existimo rem nunc graviorem esse quam multi eorum adhuc fateantur. Systema tale non statim everti debet ut mori incipiat. Satis est ei praesidium legitimitatis pro concesso habitae perdere. Cum operatores, iurisconsulti, diurnarii, consiliarii rerum politicarum ac denique civitates quaestiones fundamentales palam interrogare incipiunt, stratum registrorum condicio posterior in dubium non vocata iam non est. Fit id quod re vera est: angustia fragilis parvae rationis reddendae, supra res magni pretii et stratum singularitatis globaliter magni momenti posita.

Tum processus mutatur. Quaestio iam non est an systema olim utilitatem historicam habuerit. Plane habuit. Quaestio fit an sub condicionibus praesentibus se ipsum ulterius iustificare possit.

Atque hic res eis difficiles fiunt. Hoc non est systema quod mundum circum se late satisfaciat. Civitates summi iuris non securas reddit. Operatores tutos non reddit. Officia iuridica non tranquillat. Rationes parvarum et mediarum reticulorum protectas esse non facit. Valorem rerum numericarum rararum clariorem, liberiorem aut facilius pecunia sustinendum non reddit. In ambitu parvae attentionis haec problemata celari possunt. In ambitu magnae attentionis coalescere incipiunt.

Ideo examen publicum hic tam corrosivum est. Non solum molestiam famae creat. Condicionem ambientem aufert sub qua systema ultra naturalem aetatem vivere potuit. Ideo vera fabula non est hominem unum «Interretum fregisse». Vera fabula est stratum administratorum privatorum magna ex parte obscurum, propter nimiam fiduciam et sui ipsius expositionem, in lucem se traxisse et mundum coegisse quaerere cur omnino hac forma exsisteret.

Ergo, quodam sensu, mecum pugnant. Sed sensu profundiore cum ipsa visibilitate pugnant. Et quia systema quod aedificaverunt ad hanc visibilitatem sustinendam non est destinatum, omnis impetus quem ad eius conservationem mittunt alius gradus fieri potest ad id accelerandum quod maxime vitare volunt.

Putaverunt se malum hominem patefacere.

Re vera systema ipsum patefaciebant.