Montium umbrae sole occidente
Obscura iuga caelo ab aureo ad caeruleum transeunti occurrunt, dum solitarius vertex nive leviter conspersus ultimam lucem excipit.
Dum ultima diei lux post longinqua iuga labitur, prospectus quasi studium discriminis et simplicitatis fit. Obscurae montium figurae per horizontem extenduntur, contra caelum distincte delineatae quod ab aureo calido prope horizontem ad caeruleum frigidum supra transit. Scaena fugacem inter diem et noctem mutationem capit, momentum simul delicatum et placidum.
Solitarius vertex quiete surgit, clivis nive leviter conspersis ultima solis vestigia excipientibus et asperum solum in umbris latens indicantibus. Montes immobiles et aeterni stant, taciti caeli mutabilis testes.
Immensa aperti caeli latitudo in imagine dominatur, spatii et quietis sensum ei tribuens. Lenis colorum gradatio tranquillam auram auget, dum obscurata pars propior scaenam stabilit, profunditatem et magnitudinis sensum addens.
In lucis et umbrae aequilibrio tacita quaedam poesis inest. Evanescens horizon finem indicat, sed etiam renovationem suggerit, dum dies nocti cedit: momentum pacificum, quod simul intimum et amplum videtur.
In exhibitione Opus 211 ex 363
Mensura temporis
Mons manet, caeli status transit
Antequam Mundum Explicemus
Hanc imaginem photographicam in exhibitione vide