Lux aurea super oram obscurescentem
Lux aurea et succinea in curvo sinu moratur sub caelo persicino et aurantiaco, dum urbs et ora in umbram cadunt.
In vesperae limine ora in altum et suave silentium descendit. Ex hoc edito loco sinus per tenebras leniter curvatur, ultimum diei teporem in superficie excipiens. Lux aurea et succinea super aquam fertur, dum litoris linea in umbram recedit, ad quietas formas et tenuia humanae praesentiae vestigia redacta.
Supra caelum verum huius momenti pondus sustinet. Ordines coloris persicini, aurantiaci et caerulei languescentis pictoria quiete late patent, finem inter terram, mare et aerem mollientes. Hic sensus distantiae est, sed etiam propinquitatis — qualis in brevi mora invenitur antequam nox omnino adveniat.
Imago non tam spectaculum quam totius scaenae affectum quaerere videtur. Pulchritudo eius in moderatione consistit: urbs obscurata infra, horizon fulgens ultra et aqua quieta quidquid solis restat retinens. Meditatio est de transitu, in quo lux diurna non subito evanescit, sed quieta dignitate super mundi marginem moratur.
In exhibitione Opus 232 ex 363
Mensura temporis
Sol et distantia
Antequam Mundum Explicemus
Hanc imaginem photographicam in exhibitione vide