Inter currum agendum et somnium

Lux vespertina scaenam velut ultimo gestu tangit. Lu Heng currui suo innititur; metallum sub ultimo solis calore molle videtur. Vultus eius leviter ad splendorem vertitur, dimidia parte illuminatus, dimidia in umbra; divisio quae consulto facta videtur, quasi ipse dies inter motum et memoriam divisus sit.

Currus levi pulsu reflexus fulget. Corpus album ignem pallidum caeli refert, dum terra infra aspera manet et calorem horarum iam praeteritarum retinet. Quies Lu Heng aequilibrium addit: tacito dialogo cum rebus circumstantibus stat, neque abiens neque adveniens.

Imago contrariis construitur — tela contra metallum, cutis humana contra lumen solis, linea solida currus contra aerem evanescentem. Tamen omnia per tonum coniunguntur. Aurum luminis per omnes superficies currit easque in tranquillitatem ligat. Paene temperaturam eius sentire potes, brevem calorem antequam nox eum refrigeret.

In illo momento retento tempus latum videtur. Imago fit non modo effigies hominis, sed atmosphaerae in qua cogitatio, meditatio et silentium idem pondus ac lux habent.