Questions about addresses or network services? Write to us

Προτεραιότητα του εκτελούμενου κώδικα: η απαραίτητη διορθωτική αλλαγή για να διατηρηθεί ο αρχικός σχεδιασμός του Διαδικτύου

Ποια μεμονωμένη ενημέρωση κώδικα θα επαναφέρει την αρχική σχεδίαση του Διαδικτύου στο επίπεδο μητρώου;

Three miniature workers independently compare matching blue patterned tiles with white gauges at separate workbenches.

Περιεχόμενα

Τα επτά προηγούμενα σημειώματα του Heng.lu σε αυτή τη σειρά είναι:

  1. Σημείωμα 52: Όταν η εξουσία του μητρώου αποσυνδέεται από την ευθύνη — γιατί το σημερινό μοντέλο συντονισμού των RIR δεν μπορεί να επιβιώσει στη σημερινή του μορφή
  2. Σημείωμα 53: Οι αριθμητικοί πόροι του Διαδικτύου δεν είναι πολιτική ιδιοκτησία
  3. Σημείωμα 56: Η «παχιά» διακυβέρνηση των Περιφερειακών Μητρώων Διαδικτύου μετατρέπει τη μοναδικότητα σε διπλή απομύζηση
  4. Σημείωμα 58: Από τη διπλή απομύζηση στην αντιστροφή της κυριαρχίας — πώς τα κράτη παραδίδουν τον κυρίαρχο έλεγχο στα RIR για 100 δολάρια ΗΠΑ
  5. Σημείωμα 59: Η ποινή της φτώχειας — πώς το μοντέλο των RIR φορολογεί τους φτωχούς και το ονομάζει ισότητα
  6. Σημείωμα 61: Προδοσία του κώδικα σε λειτουργία — πώς το σύστημα RIR έστρεψε τη συναίνεση εναντίον της τεχνικής κοινότητας
  7. Σημείωμα 62: Ξέπλυμα εντολής: από τη φαντασίωση των RIR στην αρχιτεκτονική της μετάβασης

Τα επτά προηγούμενα δοκίμια δεν ήταν πρόγραμμα μεταρρύθμισης για τα Περιφερειακά Μητρώα Διαδικτύου.

Ήταν νεκροψία.

Παρακολουθούσαν την ίδια θεσμική παθολογία σε διαφορετικά στρώματα: ευθύνη αποσυνδεδεμένη από τις συνέπειες· αριθμητικοί πόροι μεταμφιεσμένοι σε πολιτική ιδιοκτησία· μοναδικότητα που μετατράπηκε σε διπλή απομύζηση· κυριαρχία αντεστραμμένη· φτώχεια φορολογημένη στο όνομα της ισότητας· συναίνεση στραμμένη εναντίον των δικτύων που όφειλε να υπηρετεί· και, τέλος, εντολή ξεπλυμένη, ώσπου ένας γραφέας άρχισε να μιλά σαν κυρίαρχος. Η σειρά έχει σημασία, επειδή η αποτυχία δεν ήταν ένα κακό διοικητικό συμβούλιο, ένα κακό μητρώο, μία δίκη ή ένα δυσάρεστο γεγονός της αγοράς. Ήταν ένα ελάττωμα του συστήματος που εμφανιζόταν με διαφορετικά ρούχα. Η σελίδα συγγραφέα στο CircleID δείχνει πλέον καθαρά αυτή τη σειρά, μαζί με τα άρθρα Running-Code Betrayal και Mandate Laundering. (circleid.com)

Το δοκίμιο αυτό δεν αφορά το πώς τα RIR θα γίνουν καλύτεροι κυβερνήτες.

Εξηγεί γιατί η σημερινή τάξη των μητρώων δεν μπορεί να είναι το τελικό σημείο, και γιατί η λιγότερο διασπαστική επισκευή είναι ένα συμπλήρωμα στον αρχικό τεχνικό σχεδιασμό του Διαδικτύου.

Το συμπλήρωμα αυτό είναι η Προτεραιότητα του Εκτελούμενου Κώδικα.

Η ανάγκη του δεν είναι πια θεωρητική. Σε πρόσφατη αντιπαράθεση στο CircleID, ο John Curran διατύπωσε την πιο ισχυρή εκδοχή της θέσης των κατεστημένων. Κατά το επιχείρημά του, η εξουσία του συστήματος των RIR δεν είναι απλώς παραπροϊόν ενός στενού τεχνικού συντονισμού, αλλά αποτέλεσμα μιας ιστορικής αλυσίδας: η Λευκή Βίβλος (White Paper), η ICANN, ο ASO, το ICP-2, η μετάβαση της εποπτείας της IANA και η συνεχιζόμενη πολυμερής διακυβέρνηση υπό την ηγεσία του ιδιωτικού τομέα. Υποστηρίζει ότι η εξουσία του συστήματος των RIR πηγάζει από τη λειτουργία του μέσα στο πολυμερές μοντέλο του ιδιωτικού τομέα που όρισε η κυβέρνηση των ΗΠΑ. (circleid.com)

Το επιχείρημα αυτό είναι χρήσιμο, επειδή κάνει τη διαφορά ορατή.

Το ερώτημα δεν είναι πια αν υπήρξε ιστορική ανάθεση. Φυσικά υπήρξε. Το ερώτημα είναι αν μια λειτουργία συντονισμού που ανατέθηκε ιστορικά μπορεί αργότερα να διογκωθεί σε μόνιμη εντολή διακυβέρνησης μέσα από τον ίδιο μηχανισμό διαδικασιών που η ίδια ελέγχει. Η απάντηση των κατεστημένων είναι ναι: η ανάθεση, η αναγνώριση, η θεσμική συνέχεια και η διαδικασία της κοινότητας γίνονται μια εντολή που ανανεώνει διαρκώς τον εαυτό της.

Η απάντηση που απαιτεί ο αρχικός τεχνικός σχεδιασμός του Διαδικτύου είναι όχι.

Η αρχική παράδοση του Διαδικτύου ήταν στενότερη, αυστηρότερη και καλύτερη. Το RFC 3935 ορίζει ότι στόχος της IETF είναι «να κάνει το Διαδίκτυο να λειτουργεί καλύτερα»· θεμελιώνει το έργο στην τεχνική επάρκεια, στην υλοποίηση στον πραγματικό κόσμο και στη «χονδρική συναίνεση και τον εκτελούμενο κώδικα». Δηλώνει επίσης ότι, όταν η IETF δεν είναι υπεύθυνη για ένα πρωτόκολλο ή μια λειτουργία, δεν επιχειρεί να ασκήσει έλεγχο πάνω τους. (rfc-editor.org) Το RFC 7282 επαναλαμβάνει την παλιά φράση του David Clark: «Απορρίπτουμε: βασιλιάδες, προέδρους και ψηφοφορίες» και «Πιστεύουμε σε: χονδρική συναίνεση και εκτελούμενο κώδικα». (rfc-editor.org) Το RFC 9592 το λέει ακόμη πιο καθαρά, απέναντι σε κάθε ιδέα κυριαρχίας: η IETF δεν διευθύνει, δεν ελέγχει και δεν αστυνομεύει το Διαδίκτυο, και δεν είναι «η αστυνομία των πρωτοκόλλων». (rfc-editor.org)

Η παράδοση αυτή δεν σήμαινε ποτέ ότι τα έγγραφα έχουν μαγική δύναμη. Σήμαινε ότι τα έγγραφα μετρούσαν όταν βοηθούσαν τα συστήματα να λειτουργούν. Σήμαινε ότι η διαδικασία γινόταν ανεκτή επειδή υπηρετούσε την ανάπτυξη. Σήμαινε ότι μια αίθουσα ήταν χρήσιμη μόνο όταν πειθαρχούσε τον εαυτό της γύρω από την επιχειρησιακή πραγματικότητα.

Το στρώμα μητρώου δανείστηκε αυτή τη νομιμοποίηση.

Ποτέ δεν αποδέχθηκε πλήρως αυτή την πειθαρχία.

Αυτή είναι η διόρθωση που λείπει.

Τι σημαίνει Προτεραιότητα του Εκτελούμενου Κώδικα

Η Προτεραιότητα του Εκτελούμενου Κώδικα σημαίνει ότι τα συστήματα συντονισμού του Διαδικτύου πρέπει να ερμηνεύονται στενά, με μέτρο την ελάχιστη τεχνική λειτουργία που δικαιολογούσαν εξαρχής τα δίκτυα σε λειτουργία.

Το στρώμα των αριθμητικών πόρων υπάρχει για να προστατεύει τα συστήματα που λειτουργούν: τη μοναδικότητα, τη διαλειτουργικότητα, τη συνέχεια που συνδέεται με τη δρομολόγηση, τις διαβεβαιώσεις ασφαλείας, την απόδειξη ελέγχου και την ελάχιστη κοινή σημασιολογία που χρειάζονται τα ανεξάρτητα δίκτυα για να συνεργάζονται.

Δεν υπάρχει για να κατασκευάζει πολιτική εξουσία.

Δεν υπάρχει για να αστυνομεύει την εμπορική ηθική.

Δεν υπάρχει για να μετατρέπει τη γεωγραφία εξυπηρέτησης σε τίτλο ιδιοκτησίας.

Δεν υπάρχει για να μετατρέπει μια λίστα αλληλογραφίας σε νομοθετικό σώμα.

Δεν υπάρχει για να επιτρέπει σε ένα ιδιωτικό μητρώο να εξαφανίζει δικτυακά περιουσιακά στοιχεία που ήδη λειτουργούν, επειδή άλλαξε η εσωτερική του θεωρία πολιτικής.

Ένα μητρώο δεν είναι κράτος.

Μια επαφή σε βάση δεδομένων δεν είναι εταιρικό πληρεξούσιο.

Μια περιοχή εξυπηρέτησης δεν είναι λαός.

Μια αίθουσα πολιτικής δεν είναι νομοθετικό σώμα.

Μια εγγραφή του μητρώου μπορεί να περιγράφει την επιχειρησιακή πραγματικότητα. Δεν τη δημιουργεί.

Αυτό δεν είναι συντηρητισμός. Η Προτεραιότητα του Εκτελούμενου Κώδικα δεν λέει ότι τα συστήματα σε λειτουργία δεν μπορούν ποτέ να αλλάξουν. Λέει ότι η θεσμική εξουσία πάνω στην αλλαγή δεν επιτρέπεται να θεμελιώνεται σε ιστορική ανάθεση, σε κυκλική αναγνώριση ή σε τελετουργική διαδικασία. Πρέπει να θεμελιώνεται σε ντετερμινιστικούς κανόνες που οι φορείς λειτουργίας μπορούν να επαληθεύσουν τοπικά, και στην υιοθέτηση από συστήματα που λειτουργούν.

Η σωστή σειρά είναι: αρχική προδιαγραφή, κατάσταση κατανεμημένου καθολικού, τοπική επικύρωση, υλοποίηση σε λειτουργία, εθελοντική υιοθέτηση, σύνολο συμβατότητας, και μετά τεκμηρίωση.

Η λάθος σειρά είναι: αίθουσα πολιτικής, διακήρυξη, διεκδικούμενη υποχρέωση, ετικέτα συμμόρφωσης, εξαναγκασμένη επιχειρησιακή συμμόρφωση.

Το σύστημα των RIR απέτυχε επειδή διάλεγε όλο και συχνότερα τη δεύτερη σειρά.

Η κρίσιμη διόρθωση είναι η εξής: μετά την αρχική προδιαγραφή δεν υπάρχει κανένας διαρκής θεσμός στον οποίο να απευθύνει κανείς αιτήματα. Καμία επιτροπή δεν αποφασίζει αν η μη υιοθέτηση συνιστά παράβαση. Κανένα μητρώο δεν κηρύσσει έναν συμμετέχοντα άκυρο απλώς επειδή αρνείται μια μεταγενέστερη αλλαγή. Υπάρχουν μόνο κώδικας, κατάσταση του καθολικού, επικύρωση, υιοθέτηση, συμβατότητα, τοπική απόρριψη, διακλάδωση και επιλεκτική διαλειτουργία.

Ένας φορέας λειτουργίας που αρνείται μια μεταγενέστερη αλλαγή δεν σπάει το Διαδίκτυο. Μπορεί να παραμείνει σε ένα παλαιότερο σύνολο συμβατότητας. Μπορεί να κάνει διακλάδωση. Μπορεί να αποσυνδεθεί. Μπορεί να μη διαλειτουργεί με συμμετέχοντες που έχουν υιοθετήσει ασύμβατους κανόνες. Δεν μπορεί όμως να σπάσει τη διαλειτουργικότητα των άλλων, που συνεχίζουν να εκτελούν αμοιβαία συμβατό κώδικα.

Η σχεδιαστική διαίσθηση είναι η ίδια που κάνει χρήσιμα τα κατανεμημένα καθολικά: δεν χρειάζεται κανένας μόνιμος θεσμός για να αποφασίζει τη συνήθη εγκυρότητα. Οι συμμετέχοντες επικυρώνουν τοπικά τις μεταβάσεις κατάστασης με ντετερμινιστικούς κανόνες. Η άκυρη κατάσταση δεν τιμωρείται από κάποιον θεσμό. Απλώς την αγνοούν οι συμμετέχοντες που δεν την αποδέχονται.

Αυτή είναι η ουσιώδης διόρθωση που λείπει από τον συντονισμό των αριθμητικών πόρων.

Η σχεδιαστική αποτυχία υπήρχε από την αρχή

Ο πρώτος σχεδιασμός των RIR προϋπέθετε έναν κόσμο χαμηλής αξίας.

Οι αριθμητικοί πόροι έμοιαζαν τεχνικό ζήτημα: άφθονοι, γραφειοκρατικοί, χωρίς μεγάλες συγκρούσεις. Σε εκείνον τον κόσμο η ατυπία φαινόταν αποδοτική. Οι ανοιχτές λίστες αλληλογραφίας φαίνονταν αντιπροσωπευτικές. Η διαχείριση μέσω επαφών φαινόταν επαρκής. Οι συμβάσεις περιορισμένης ευθύνης φαίνονταν αβλαβείς. Ένα περιφερειακό μητρώο μπορούσε να μοιάζει με βιβλίο διευθύνσεων.

Η σπανιότητα του IPv4 γκρέμισε αυτή την προϋπόθεση.

Οι διευθύνσεις IPv4 έγιναν σπάνιες, μεταβιβάσιμες, χρηματοδοτήσιμες· άρχισαν να μισθώνονται, να κεφαλαιοποιούνται, να γίνονται αντικείμενο δικαστικών διενέξεων και κυρώσεων, και ενσωματώθηκαν σε ζωντανά δίκτυα. Το στρώμα μητρώου δεν βρισκόταν πια πάνω από γραφειοκρατικές καταχωρίσεις. Βρισκόταν πάνω από παραγωγική υποδομή. Βρισκόταν πάνω από περιουσιακή αξία. Βρισκόταν πάνω από τη συνέχεια των πελατών, τις αναπτύξεις στο cloud, τις τηλεπικοινωνιακές λειτουργίες, την εθνική συνδεσιμότητα, τις δικαστικές αποφάσεις και την κατανομή κεφαλαίων.

Η θεσμική μορφή δεν συρρικνώθηκε για να ανταποκριθεί σε αυτόν τον νέο κίνδυνο.

Διογκώθηκε.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που εξακολουθεί να μιλά τη γλώσσα του τεχνικού συντονισμού, ενώ παράγει τα αποτελέσματα διακυβέρνησης υποδομών. Ζητά από τους φορείς λειτουργίας να θεωρούν τη διαδικασία του μητρώου ουδέτερη, ενώ οι αποφάσεις του μητρώου κρίνουν την εμπορική τους μοίρα. Αποκαλεί τους συμμετέχοντές του «κοινότητα», ενώ πολλοί από όσους υφίστανται τις συνέπειες δεν έδωσαν ποτέ καθαρή νομική εκπροσώπηση στους ανθρώπους που βρίσκονται στην αίθουσα.

Το NRS διατυπώνει απερίφραστα το δομικό πρόβλημα: τα μητρώα αριθμών του Διαδικτύου σχεδιάστηκαν ως φορείς τεχνικού συντονισμού, όμως από τη στιγμή που η σπανιότητα του IPv4 μετέτρεψε τις διευθύνσεις σε πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία, η διακριτική ευχέρεια του μητρώου έγινε οικονομική εξουσία· όταν τα συστήματα συντονισμού ελέγχουν κεφάλαιο, η συγκεντροποίηση γίνεται δομικός κίνδυνος και η αποκέντρωση γίνεται ζήτημα μηχανικής συστημάτων, όχι ιδεολογίας. Το NRS διατυπώνει επίσης την αντίθετη σχεδιαστική κατεύθυνση: ένα Διαδίκτυο, ανοιχτή και αυτόνομη υποδομή, και αποκεντρωμένη διακυβέρνηση με ελάχιστη ανθρώπινη συμμετοχή στον πυρήνα της. (nrs.help)

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα. Το στρώμα μητρώου δεν διορθώθηκε ποτέ για τη στιγμή που ένας πίνακας συντονισμού έγινε πύλη περιουσιακών στοιχείων.

Η Προτεραιότητα του Εκτελούμενου Κώδικα είναι αυτή η διόρθωση.

Δεν είναι δόγμα για ένα καλύτερο RIR.

Είναι πειθαρχία για την εποχή μετά τα RIR.

Οι τρεις κανόνες της διόρθωσης

Η εποικοδομητική γραμματική είναι το αναθεωρημένο Σημείωμα 64: Ελάχιστη αρχική προδιαγραφή, τοπικές μελλοντικές αποφάσεις και εθελοντική υιοθέτηση για ένα σύστημα συντονισμού του Διαδικτύου: Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή, Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις και Εθελοντική Υιοθέτηση.

Οι ονομασίες μένουν αμετάβλητες. Η λογική πρέπει να είναι ακριβής.

Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή σημαίνει ότι το κοινό στρώμα περιέχει μόνο ντετερμινιστικούς, τοπικά επαληθεύσιμους κανόνες, αναγκαίους για τη μοναδικότητα, τη διαλειτουργικότητα, την απόδειξη ελέγχου και την κοινή ασφάλεια και προστασία. Δεν περιέχει προτιμήσεις για επιχειρηματικά μοντέλα, θεωρίες τιμολόγησης, περιφερειακά πολιτικά αισθήματα, διακριτικές εξουσίες επιβολής ή διεύρυνση της θεσμικής αποστολής.

Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις: η αρχή αυτή δεν σημαίνει ότι κάποιος θεσμός αποφασίζει ποιες μελλοντικές αποφάσεις είναι τοπικές. Κάτι τέτοιο θα επανέφερε ήδη το στρώμα εξουσίας. Σημαίνει ότι το έργο της οριοθέτησης το κάνει εκ των προτέρων η αρχική προδιαγραφή. Μετά την ανάπτυξη, οι συνήθεις μελλοντικές επιλογές μένουν στους συμμετέχοντες που εκτελούν κώδικα. Ένας συμμετέχων μπορεί να υιοθετήσει, να αρνηθεί, να κάνει διακλάδωση, να αποσυνδεθεί ή να διαλειτουργεί επιλεκτικά. Κανένας συμμετέχων δεν μπορεί να μεταβάλει τη διαλειτουργικότητα των άλλων, που συνεχίζουν να εκτελούν αμοιβαία συμβατούς κανόνες.

Εθελοντική Υιοθέτηση σημαίνει ότι μια μεταγενέστερη αλλαγή γίνεται πραγματικότητα μόνο μέσα από υλοποίηση, επικύρωση, ανάπτυξη και χρήση. Η δημοσίευση δεν είναι πραγματικότητα. Η σύσταση δεν είναι πραγματικότητα. Η αναγνώριση από τους κατεστημένους δεν είναι πραγματικότητα. Η μη υιοθέτηση δεν δημιουργεί καθεστώς ακυρότητας. Ένας συμμετέχων που δεν υιοθετεί μια μεταγενέστερη αλλαγή παραμένει στο υφιστάμενο σύνολο συμβατότητάς του. Ένας συμμετέχων που εκπέμπει κατάσταση άκυρη κατά τους ντετερμινιστικούς κανόνες άλλου συμμετέχοντα μπορεί να αγνοηθεί τοπικά. Το αποτέλεσμα είναι επιλογή συμβατότητας, όχι θεσμική τιμωρία.

Οι τρεις αυτοί κανόνες δεν αποκαθιστούν την κυριαρχία του μητρώου.

Την εμποδίζουν να επανεμφανιστεί με νέο όνομα.

APNIC: ο κίνδυνος ήταν η νομική δομή

Το APNIC δείχνει την πρώτη αποτυχία: το ελάχιστο δεν ορίστηκε ποτέ αρκετά αυστηρά από την αρχή.

Αυτή δεν είναι ιστορία κώδικα δεοντολογίας. Δεν είναι ιστορία καλών τρόπων. Δεν είναι ιστορία για το αν ένας επικριτής φάνηκε αρκετά ευγενικός απέναντι σε έναν κατεστημένο θεσμό.

Είναι ιστορία νομικής δομής.

Τον Μάρτιο του 2023, η LARUS δημοσίευσε νομική επισκόπηση που προειδοποιούσε ότι η δομή διακυβέρνησης του APNIC δημιουργούσε κίνδυνο όχι μόνο για μία εταιρεία στο Μπρισμπέιν, αλλά για τη διακυβέρνηση του Διαδικτύου σε ολόκληρη την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού. Η επισκόπηση ανέφερε ότι ο Γενικός Διευθυντής του APNIC είχε την ύστατη νομική εξουσία να κλείσει το APNIC και να απομακρύνει το εκλεγμένο Εκτελεστικό Συμβούλιο, και ότι χρειάζονταν επειγόντως τροποποιήσεις στη διακυβέρνηση. Ανέφερε επίσης ότι η δομή εγείρει ερωτήματα για την ασφάλεια της διακυβέρνησης του Διαδικτύου για περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο χρήστες του Διαδικτύου στην Ασία-Ειρηνικό. (larus.net)

Το πρώτο συνημμένο, το απόσπασμα εταιρικών στοιχείων της ASIC, δίνει την εταιρική βάση. Η APNIC Pty Ltd εμφανιζόταν ως αυστραλιανή ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με μετοχές (proprietary company limited by shares), καταχωρισμένη στο Κουίνσλαντ. Ο Paul Byron Wilson εμφανιζόταν ως διευθυντής και γραμματέας. Τα στοιχεία μετοχών έδειχναν μία εκδοθείσα κοινή μετοχή, με τον Paul Byron Wilson ως το μέλος που την κατείχε. (larus.net)

Δεν είναι αυτός ένας φυσιολογικός τρόπος να στεγαστεί μια κρίσιμη περιφερειακή λειτουργία συντονισμού του Διαδικτύου.

Το δεύτερο συνημμένο, η νομική γνωμοδότηση του Δρ. Peter Felter, έβγαζε το συμπέρασμα για τη διακυβέρνηση. Περιέγραφε τη δημόσια δομή του APNIC — μέλη, εκλογές, Εκτελεστικό Συμβούλιο, Γενικό Διευθυντή και Γραμματεία — ως ειδική επιτροπή που στηρίζεται στο άρθρο 9.3 του καταστατικού (Articles of Association) της APNIC Pty Ltd. Ανέφερε ότι η APNIC Pty Ltd ήταν επί 25 χρόνια ιδιωτική εταιρεία ελεγχόμενη μέσω ενός διευθυντή, ενός μετόχου και ενός γραμματέα — όλοι τους το ίδιο πρόσωπο. (larus.net)

Η διάκριση αυτή έχει σημασία.

Ο δημόσιος θεσμός που απευθυνόταν στην κοινότητα δεν ήταν το τελικό νομικό περίβλημα. Ήταν ένα οικοδόμημα χτισμένο πάνω στη δομή μιας ιδιωτικής εταιρείας.

Η νομική γνωμοδότηση εξηγούσε στη συνέχεια γιατί η διάκριση έχει σημασία. Ο εσωτερικός κανονισμός (by-laws) του APNIC δήλωνε ότι υπόκειται στο καταστατικό και στις εξουσίες της εταιρείας και των διευθυντών, στελεχών και μελών της. Με αυτή την ανάγνωση, η δημόσια δομή του APNIC μπορούσε να μεταβληθεί με απόφαση διευθυντή της APNIC Pty Ltd· η γνωμοδότηση περιέγραφε το APNIC ως, στην ουσία, ένα τμήμα της APNIC Pty Ltd. (larus.net)

Το πιο καταλυτικό σημείο της γνωμοδότησης δεν ήταν ότι το APNIC ήταν τυπικά παράνομο. Ήταν ότι η νομιμότητα και η ορθότητα δεν ταυτίζονται. Η γνωμοδότηση υποστήριζε ότι η διάταξη καταπιστεύματος δεν έλυνε το πρόβλημα, επειδή οι εξουσίες του Εκτελεστικού Συμβουλίου εξακολουθούσαν να πηγάζουν από την απόφαση του διευθυντή που σύστησε την ειδική επιτροπή. Σημείωνε επίσης ότι η APNIC Pty Ltd ήταν ιδιωτική μετοχική εταιρεία, της οποίας η δομή και οι σκοποί δεν θύμιζαν σε τίποτα το μη μετοχικό, μη κερδοσκοπικό μοντέλο που οι περισσότεροι θα συνέδεαν με ένα περιφερειακό μητρώο δημοσίου συμφέροντος. (larus.net)

Αυτή είναι η πρώτη σχεδιαστική αποτυχία στην πιο καθαρή της μορφή.

Ένα σύστημα συντονισμού αριθμών σε κλίμακα περιφέρειας δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από μια δομή που χρειάζεται δικηγόρους για να εξηγήσουν γιατί μια ιδιωτική εταιρεία με μία μόνο μετοχή, μια ειδική επιτροπή, μια πράξη καταπιστεύματος και ένα εκλεγμένο συμβούλιο συνδυάζονται τάχα σε νόμιμο έλεγχο του μητρώου αριθμών της Ασίας-Ειρηνικού.

Ένα κρίσιμο στρώμα συντονισμού θα έπρεπε να είναι ευανάγνωστο απ’ έξω.

Δεν θα έπρεπε να απαιτεί εμπιστοσύνη σε έγγραφα πίσω από έγγραφα.

Δεν θα έπρεπε να αφήνει τα μέλη να ανακαλύψουν, ύστερα από χρόνια θεσμικής εξάρτησης, ότι το εκλεγμένο στρώμα ίσως δεν είναι το τελικό νομικό στρώμα.

Δεν θα έπρεπε να δίνει την εικόνα διακυβέρνησης από τα μέλη, ενώ η τυπική εξουσία βρίσκεται κάπου αλλού.

Γι’ αυτό η Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή πρέπει να περιλαμβάνει κατανεμημένη εγκυρότητα, όχι θεσμική εμπιστοσύνη. Όχι επειδή ένας μελλοντικός θεσμός χρειάζεται καλύτερη διακυβέρνηση. Αλλά επειδή ένα μελλοντικό σύστημα μετά τα RIR πρέπει να μη χρειάζεται καθόλου αυτόν τον θεσμό.

Το κοινό στρώμα δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από την κρυφή δομή ελέγχου μιας ιδιωτικής εταιρείας. Θα έπρεπε να ορίζει ντετερμινιστικούς κανόνες επικύρωσης, κατάσταση απόδειξης ελέγχου, κανόνες μετάβασης κατάστασης, κανόνες συγκρούσεων, αναπαραγωγή του καθολικού, διαδρομές εξόδου, διαδρομές διακλάδωσης και σύνολα συμβατότητας. Αν το APNIC εξαφανιστεί, αν υποστεί κατάληψη από τα μέσα, αν αλλάξει νομική στάση ή αν αρνηθεί να αναγνωρίσει μια έγκυρη κατάσταση, το δίκτυο σε λειτουργία δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από τη συνεχιζόμενη αναγνώριση του APNIC για να ξέρει ποιος ελέγχει ποιους αριθμητικούς πόρους.

Το μητρώο δεν θα έπρεπε να είναι η πηγή της εγκυρότητας.

Θα έπρεπε να είναι η κατάσταση του κατανεμημένου καθολικού, επικυρωμένη βάσει της αρχικής προδιαγραφής.

ARIN: η πολιτική συνάντησε την πραγματικότητα των περιουσιακών στοιχείων

Το ARIN δείχνει τη δεύτερη αποτυχία: η νομική πραγματικότητα και η πραγματικότητα της αγοράς μπορούν να προσπεράσουν τη θεωρία του μητρώου.

Το καθοριστικό γεγονός ήταν η συναλλαγή Nortel/Microsoft. Όταν η Nortel κήρυξε πτώχευση, οι 666.624 διευθύνσεις IPv4 της έγιναν πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία της διαδικασίας. Οι διευθύνσεις πουλήθηκαν στη Microsoft για 7,5 εκατομμύρια δολάρια. Το ARIN παρενέβη με τη θεωρία ότι οι διευθύνσεις δεν ήταν ιδιοκτησία και δεν μπορούσαν να πωληθούν απαλλαγμένες από την πολιτική του μητρώου. Το Industry Canada στήριξε αυτή την άποψη. Το πτωχευτικό δικαστήριο την απέρριψε· η Microsoft υπέγραψε αργότερα συμφωνία για κληροδοτημένους (legacy) πόρους· και το πρακτικό αποτέλεσμα ήταν σαφές: η πολιτική του μητρώου δεν μπορούσε να παραμείνει η μόνη πηγή της πραγματικότητας από τη στιγμή που τα δικαστήρια και οι αγορές αντιμετώπιζαν τους αριθμητικούς πόρους ως περιουσιακά στοιχεία. (btw.media)

Το σημαντικό δίδαγμα δεν είναι ότι το ARIN ήταν μοναδικά ελαττωματικό.

Το δίδαγμα είναι ότι το στρώμα μητρώου είχε περάσει σε μια νέα κατηγορία.

Μια εγγραφή μητρώου έχει αξία επειδή βασίζονται σε αυτήν φορείς λειτουργίας, δικαστήρια, αγοραστές, πωλητές, πιστωτές και δίκτυα. Δεν αποκτά κύρος αρνούμενη αυτή την εξάρτηση. Παραμένει χρήσιμη μόνο αν ακολουθεί τη νομική, την αγοραία και την επιχειρησιακή πραγματικότητα αρκετά πιστά ώστε να αξίζει εμπιστοσύνη.

Μόλις το IPv4 έγινε σπάνιο, η διαδικασία του μητρώου έγινε διεπαφή της αγοράς. Οι κανόνες μεταφοράς, οι αξιολογήσεις ανάγκης, οι καθυστερήσεις αναγνώρισης και οι περιφερειακοί περιορισμοί έπαψαν να είναι γραφειοκρατικές λεπτομέρειες. Έγιναν τριβές για τα περιουσιακά στοιχεία. Δημόσιες αναλύσεις περιγράφουν πλέον ένα κατακερματισμένο εγχειρίδιο κανόνων των RIR, όπου πέντε περιφερειακά συστήματα διέπουν μια αγορά με τιμές περίπου 18–45 δολάρια ανά διεύθυνση, με αντικρουόμενους κανόνες ικανούς να εγκλωβίζουν περιουσιακά στοιχεία, να καθυστερούν συγχωνεύσεις και να επιβάλλουν ξεχωριστές εταιρικές δομές μόνο και μόνο για την κατοχή μπλοκ αριθμών. (btw.media)

Αυτό δεν είναι ουδέτερος συντονισμός.

Είναι ρυθμιστικό αποτέλεσμα χωρίς ρυθμιστική λογοδοσία.

Το ARIN αποδεικνύει γιατί έχει σημασία η Εθελοντική Υιοθέτηση. Η πολιτική του μητρώου παραμένει αξιόπιστη μόνο όσο περιγράφει ό,τι οι παράγοντες πράγματι υλοποιούν, διαπραγματεύονται, χρηματοδοτούν, φέρνουν στα δικαστήρια και ό,τι στηρίζουν πάνω του. Γίνεται επικίνδυνη όταν η δημοσίευση θεωρείται αρκετή για να κατασκευάσει πραγματικότητα.

Ένα μητρώο που αρνείται την πραγματικότητα δεν γίνεται κυρίαρχο.

Γίνεται μια ξεπερασμένη βάση δεδομένων.

Σε έναν σχεδιασμό με Προτεραιότητα του Εκτελούμενου Κώδικα, το δίδαγμα είναι ακόμη πιο αιχμηρό. Τα δικαστήρια και οι αγορές δεν χρειάζονται ένα κατεστημένο μητρώο για να αποφασίσει αν υπάρχει αξία. Οι φορείς λειτουργίας δεν χρειάζονται μια επιτροπή για να ξέρουν αν ένα μπλοκ δρομολογείται. Οι συμμετέχοντες χρειάζονται ντετερμινιστικούς κανόνες που επιτρέπουν απόδειξη ελέγχου, επίλυση συγκρούσεων, μεταβάσεις κατάστασης ορατές στο καθολικό και συμβατότητα. Το παλιό μητρώο μπορεί να δημοσιεύει μια όψη. Ένα πρόγραμμα-πελάτης μπορεί να εμφανίζει μια όψη. Ένας εξερευνητής καθολικού μπορεί να εμφανίζει μια όψη. Καμία από αυτές δεν είναι η πηγή της εγκυρότητας.

Δεν υπάρχει μητρώο στο οποίο να μετακομίσει κανείς.

Δεν υπάρχει μητρώο στο οποίο να απευθυνθεί κανείς.

Υπάρχει μόνο μια κατανεμημένη κατάσταση, την οποία οι συμμετέχοντες επικυρώνουν, αποδέχονται, απορρίπτουν, από την οποία κάνουν διακλάδωση ή με την οποία διαλειτουργούν.

AFRINIC: όταν η θεωρία του μητρώου απείλησε περιουσιακά στοιχεία σε λειτουργία

Το AFRINIC είναι η κεντρική περίπτωση, επειδή απογύμνωσε το πρόβλημα ως τα ουσιώδη του.

Η λάθος αφήγηση είναι ότι ένα δύστροπο μέλος παρέλυσε ένα περιφερειακό μητρώο.

Αυτό είναι το ηθικοπλαστικό δράμα των κατεστημένων.

Η δομική αφήγηση είναι διαφορετική. Το AFRINIC επιχείρησε να μετατρέψει την εμπορική χρήση, τη γεωγραφία των πελατών, τη μίσθωση, τη σχέση με το μέλος και την εσωτερική ερμηνεία της πολιτικής σε διεκδικούμενη εξουσία να διαγράψει από το μητρώο αριθμητικούς πόρους που ήδη λειτουργούσαν. Από τη στιγμή που προβλήθηκε αυτή η αξίωση, η σύγκρουση δεν μπορούσε πια να μείνει διαφωνία μέσα σε μια αίθουσα πολιτικής. Έγινε δοκιμασία για το αν ένα ιδιωτικό μητρώο μπορεί να χρησιμοποιήσει περιφερειακή ρητορική και τη σιωπή της πολιτικής για να απειλήσει περιουσιακά στοιχεία ενσωματωμένα στη λειτουργία των δικτύων.

Τα γεγονότα δεν χρειάζονται θεατρική μεγέθυνση. Δημοσιεύματα περιέγραψαν τη διένεξη του AFRINIC ως μια απλή εμπορική διαφορά για διευθύνσεις IP, που εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη υπόθεση διακυβέρνησης του Διαδικτύου στην Αφρική. Ανέφεραν επίσης ότι η Cloud Innovation είχε συχνά παρουσιαστεί ως ο κακός της ιστορίας, ενώ μεταγενέστερο τεκμηριωτικό υλικό έδειχνε καταστροφικές δυνάμεις μέσα στο ίδιο το AFRINIC, και δικαστικούς αγώνες που καθυστερούσαν, παρατείνονταν και συνεχίζονταν από εκπροσώπους του AFRINIC με έξοδα του AFRINIC. (btw.media)

Αυτό έχει σημασία, επειδή αντιστρέφει τη συνηθισμένη αφήγηση.

Η δικαστική διαμάχη δεν δημιούργησε τη δομική αποτυχία.

Την αποκάλυψε.

Η κρίσιμη αποτυχία υπήρχε ήδη από τη στιγμή που ένα ιδιωτικό μητρώο αντιμετώπισε την απουσία ρητής άδειας ως βάση για καταναγκαστικό έλεγχο. Η μίσθωση δεν απειλούσε τη μοναδικότητα. Η γεωγραφία των πελατών δεν ήταν διπλή εκχώρηση. Η εμπορική χρήση δεν ήταν αποτυχία ασφάλειας δρομολόγησης. Ένα επιχειρηματικό μοντέλο που δεν άρεσε σε ένα μητρώο δεν ήταν παγκόσμια αναλλοίωτη.

Κι όμως, η αξίωση του μητρώου έβαλε αυτά τα ζητήματα σε πλαίσιο ανάκλησης.

Αυτή είναι η στιγμή που ο συντονισμός μετατρέπεται σε διακυβέρνηση.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η AFRINIC έστειλε τον Μάρτιο του 2021 επιστολή στην Cloud Innovation, όπου ισχυριζόταν παραβιάσεις πολιτικής και απειλούσε με λήξη της ιδιότητας μέλους· τον Ιούλιο του 2021 το Ανώτατο Δικαστήριο του Μαυρικίου απαγόρευσε στην AFRINIC να τερματίσει την ιδιότητα μέλους της Cloud Innovation· και τον Δεκέμβριο του 2021 μπλοκαρίστηκε νέα απόπειρα της AFRINIC να ακυρώσει την ιδιότητα μέλους. (btw.media) Αυτή η αλληλουχία δεν είναι η ιστορία ενός μητρώου που προστατεύει ήρεμα το Διαδίκτυο. Είναι η ιστορία της εξουσίας ενός μητρώου που συναντά τον κοινό νόμο.

Ούτε η ευρύτερη θεσμική κατάρρευση οφειλόταν σε υπερβολικά λίγη εξουσία του μητρώου. Το βαθύτερο πρόβλημα ήταν ο εγκλωβισμός (lock-in). Αν ένα μητρώο κατέχει μονοπώλιο αναγνώρισης πάνω σε πολύτιμα, ενεργά περιουσιακά στοιχεία, κάθε εσωτερική του αποτυχία γίνεται κίνδυνος για τη συνέχεια του Διαδικτύου. Αν τα μέλη δεν μπορούν να βγουν από το σύστημα αναγνώρισης, η αποτυχία του μητρώου γίνεται εξουσία ομηρίας.

Ένα μητρώο μπορεί να διορθώνει αποδεδειγμένη απάτη καταχώρισης στις δικές του εγγραφές.

Μπορεί να αποτρέπει τη διπλή εκχώρηση όσο το μοντέλο του μητρώου εξακολουθεί να υπάρχει.

Μπορεί να διατηρεί δηλώσεις ασφαλείας όσο οι συμμετέχοντες εξακολουθούν να βασίζονται σε αυτό.

Αυτές όμως είναι μεταβατικές λειτουργίες μιας παλιάς αρχιτεκτονικής.

Σε μια αρχιτεκτονική μετά τα RIR, αυτές τις λειτουργίες δεν τις εκτελεί κανένα μητρώο. Κωδικοποιούνται στην κατάσταση ενός κατανεμημένου καθολικού, σε κανόνες απόδειξης ελέγχου, σε κανόνες επίλυσης συγκρούσεων και σε μεταβάσεις που επαληθεύονται τοπικά.

Ένας ιδιωτικός φορέας δεν πρέπει να μετατρέπει τη μίσθωση σε περιφερειακή προδοσία.

Δεν πρέπει να μετατρέπει τη γεωγραφία των πελατών σε αφορμή ανάκλησης.

Δεν πρέπει να αντιμετωπίζει την εμπορική διαφωνία ως τεχνική ακυρότητα.

Δεν πρέπει να μετατρέπει τη συνέχεια των περιουσιακών στοιχείων σε ζήτημα άδειας.

Η AFRINIC αποδεικνύει πόσο αναγκαία είναι η Τοπική μελλοντική απόφαση, σωστά κατανοημένη. Δεν υπάρχει κεντρικός φορέας που αποφασίζει ότι μια μελλοντική εμπορική απόφαση «ανήκει στο τοπικό επίπεδο». Αντίθετα, η αρχική προδιαγραφή πρέπει να εξασφαλίζει ότι τέτοιες αποφάσεις δεν μπαίνουν ποτέ εξαρχής στο κοινό στρώμα. Η μίσθωση, η γεωγραφία των πελατών, η εμπορική χρήση, η τιμολόγηση, η χρηματοδότηση, η σύνθεση της πελατείας και η στρατηγική ανάπτυξης μένουν έξω από τους ντετερμινιστικούς κανόνες εγκυρότητας, εκτός αν επηρεάζουν άμεσα τη μοναδικότητα, την ασφάλεια, την απόδειξη ελέγχου ή τη διαλειτουργικότητα.

Ένας φορέας λειτουργίας δεν μπορεί να χαλάσει τη διαλειτουργικότητα των άλλων επειδή μισθώνει διευθύνσεις.

Ένας φορέας λειτουργίας δεν μπορεί να χαλάσει τη διαλειτουργικότητα των άλλων επειδή εξυπηρετεί πελάτες έξω από μια ιστορική περιοχή μητρώου.

Ένας φορέας λειτουργίας δεν μπορεί να χαλάσει τη διαλειτουργικότητα των άλλων επειδή εφαρμόζει ένα επιχειρηματικό μοντέλο που δεν αρέσει σε ένα μητρώο.

Το πολύ, ένας φορέας λειτουργίας μπορεί να μην ικανοποιεί ντετερμινιστικούς κανόνες που εκτελούν οι άλλοι συμμετέχοντες. Σε αυτή την περίπτωση, οι άλλοι συμμετέχοντες απορρίπτουν τοπικά την άκυρη κατάσταση. Δεν υπάρχει στρώμα τιμωρίας. Δεν υπάρχει δικαστήριο συμμόρφωσης. Δεν υπάρχει περιφερειακός κυρίαρχος.

Αυτή η διαχωριστική γραμμή δεν είναι ιδεολογική.

Είναι λειτουργική.

Το πρόβλημα των πληρεξουσίων δεν είναι λεπτομέρεια

Η διαμάχη για τις εκλογές της AFRINIC έφερε στο φως ένα δεύτερο ελάττωμα: την εκπροσώπηση.

Η NRS διατυπώνει τη βάση της εκπροσώπησής της με ευθείς νομικούς όρους. Αναφέρει ότι τα μέλη που απαριθμεί ανέθεσαν στη NRS να τα εκπροσωπεί σε ζητήματα διακυβέρνησης των RIR και ότι κάθε ένα από αυτά έδωσε πληρεξούσιο. (nrs.help) Κατά τη διαμάχη για τις εκλογές της AFRINIC, η NRS ζήτησε από τα μέλη να αναφέρουν αν τα ονόματά τους εμφανίζονταν σε εκλογικούς καταλόγους ή αν είχαν καταγραφεί ψήφοι χωρίς τη συμμετοχή τους, και δήλωσε ότι τέτοιες αναφορές πραγματικών περιστατικών θα χειρίζονταν μέσω νόμιμων οδών. (nrs.help)

Αυτό έχει σημασία, γιατί δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στη νομική εκπροσώπηση και στη ρητορική της «κοινότητας».

Το σύστημα των RIR συχνά συμπτύσσει πολλές κατηγορίες σε μία: εταιρικός εκπρόσωπος, επαφή στη βάση δεδομένων, τεχνική επαφή, υπάλληλος, σύμβουλος, κάτοχος πληρεξουσίου, συμμετέχων στη χάραξη πολιτικής, θαμώνας της λίστας αλληλογραφίας. Αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Μια επαφή στη βάση δεδομένων μπορεί να βοηθά στη διαχείριση εγγραφών.

Ένα πληρεξούσιο μπορεί να εξουσιοδοτεί εκπροσώπηση, εφόσον είναι έγκυρο και εντός των ορίων του.

Ένας συμμετέχων στη χάραξη πολιτικής μπορεί να προσφέρει τεχνογνωσία.

Όποιος μιλά σε μια λίστα αλληλογραφίας μπορεί να διατυπώσει γνώμη.

Κανείς από αυτούς δεν γίνεται αυτομάτως νόμιμος εντολέας για κάθε εταιρεία, πελάτη, κράτος, πιστωτή, δανειστή, αγοραστή, μισθωτή ή δίκτυο που υφίσταται τις συνέπειες μιας απόφασης του μητρώου.

Αυτή η διάκριση μπορεί να αγνοείται μόνο όσο το κοινό στρώμα μένει λεπτό. Μόλις το μητρώο διεκδικήσει εξουσία πάνω στην ανάκληση, τη μεταφορά, τη μίσθωση, την πρόσβαση στην αγορά, τον χειρισμό των κυρώσεων, τη συνέχεια των περιουσιακών στοιχείων ή τον κίνδυνο για τις εθνικές υποδομές, η εκπροσώπηση γίνεται συνταγματικό ζήτημα.

Μια αίθουσα δεν είναι εντολή.

Μια λίστα αλληλογραφίας δεν είναι λαός.

Μια εγγραφή επαφής δεν είναι εταιρικό πληρεξούσιο.

Μια περιοχή εξυπηρέτησης δεν είναι κυρίαρχη εκλογική βάση.

Αυτό δεν είναι διαδικαστική σχολαστικότητα.

Είναι η διαφορά ανάμεσα στον συντονισμό και στην εξουσία.

Ένα σύστημα Προτεραιότητας του εκτελούμενου κώδικα αποφεύγει αυτή την παγίδα μειώνοντας τον αριθμό των αποφάσεων που χρειάζονται καν εκπροσώπηση. Αν η εγκυρότητα είναι ντετερμινιστική και τοπική, υπάρχουν λιγότερα πράγματα για ψηφοφορία. Αν η μελλοντική αλλαγή είναι εθελοντική, δεν χρειάζεται να αποφασίσει κανείς αν όποιος δεν την υιοθετεί είναι «εκτός τάξης». Αν η κατάσταση αποτυπώνεται σε κατανεμημένο καθολικό, δεν χρειάζεται να παρακαλάς ένα κατεστημένο μητρώο να αναγνωρίσει ότι εξακολουθείς να υπάρχεις. Αν τα σύνολα συμβατότητας είναι ρητά, οι συμμετέχοντες ξέρουν με ποιους μπορούν να διαλειτουργούν χωρίς να ρωτήσουν μια πολιτική αίθουσα.

Το καλύτερο πρόβλημα διακυβέρνησης είναι εκείνο που εξαλείφει ο σχεδιασμός του συστήματος.

RIPE NCC και LACNIC: η λέσχη και το σημείο στραγγαλισμού

Η RIPE NCC και η LACNIC δεν αποδεικνύουν ότι κάποια RIR είναι πιο πολιτισμένα από άλλα. Αποδεικνύουν ότι το μοντέλο των RIR έχει δύο στρώματα επιβολής πέρα από την τεχνική λειτουργία: τη λέσχη και το σημείο στραγγαλισμού.

Η λέσχη αποφασίζει ποιος είναι αξιοσέβαστος. Το σημείο στραγγαλισμού αποφασίζει ποιανού το καθεστώς στο μητρώο μπορεί να κινηθεί.

Η άρνηση της RIPE NCC να δεχτεί τη χορηγία της LARUS για το RIPE 90 έδειξε καθαρά το στρώμα της λέσχης. Ένα μέλος πρόσφερε χορηγία. Το οικοσύστημα γύρω από το μητρώο την απέρριψε εξαιτίας μιας άσχετης διαφοράς σε άλλη περιοχή. Δεν ήταν απόφαση ασφάλειας δρομολόγησης. Δεν ήταν απόφαση μοναδικότητας. Δεν ήταν ντετερμινιστικός κανόνας επικύρωσης. Ήταν ιδιωτική μαύρη λίστα μέσω της πρόσβασης σε συνέδρια. Και η LACNIC αρνήθηκε τη δική μου χορηγία. Άλλη περιοχή, ίδιο ένστικτο: η λέσχη των μητρώων προστατεύει τον εαυτό της ελέγχοντας αίθουσες, προβολή, χορηγίες, φήμη και κοινωνική νομιμοποίηση.

Αυτό δεν είναι κοινότητα. Είναι φύλαξη της πύλης.

Το στρώμα των κυρώσεων είναι χειρότερο, γιατί δείχνει το κεντρικό σημείο στραγγαλισμού σε νομική μορφή. Η RIPE NCC δηλώνει ότι, επειδή εδρεύει στις Κάτω Χώρες, οφείλει να συμμορφώνεται με τις κυρώσεις της ΕΕ· όταν εφαρμόζονται κυρώσεις, παγώνει την καταχώριση στη βάση δεδομένων RIPE Database, μπλοκάρει την απόκτηση και τη μεταφορά, και μπορεί να θεωρήσει υποθέσεις παγωμένες όταν ένα μέρος δεν μπορεί να προσκομίσει επαρκή τεκμηρίωση. Ελέγχει επίσης τους καταλόγους του OFAC, επειδή οι τραπεζικές σχέσεις επηρεάζουν τις πληρωμές. (Διαφάνεια της RIPE NCC για τις κυρώσεις)

Αυτό δεν είναι επίκριση της RIPE NCC επειδή υπακούει στον νόμο. Μια ολλανδική οντότητα οφείλει να υπακούει στο ολλανδικό και στο ενωσιακό δίκαιο. Το πρόβλημα είναι αρχιτεκτονικό: γιατί μια ιδιωτική ολλανδική οντότητα να είναι το κεντρικό σημείο αναγνώρισης για την κινητικότητα των αριθμητικών πόρων σε πολλές χώρες, πολλούς φορείς λειτουργίας και πολλά νομικά συστήματα;

Οι κυρώσεις μπορούν να δεσμεύουν μια τράπεζα. Οι κυρώσεις μπορούν να δεσμεύουν μια ολλανδική οντότητα. Οι κυρώσεις μπορούν να δεσμεύουν έναν αντισυμβαλλόμενο που επιλέγει να μη συναλλαγεί. Δεν πρέπει να γίνονται παγκόσμια προϋπόθεση τεχνικής εγκυρότητας για όλους τους άλλους.

Αυτή είναι η αποτυχία του σχεδιασμού.

Η ίδια κεντρική θέση που επιτρέπει σε μια λέσχη να αποκλείει έναν επικριτή επιτρέπει και σε μια δικαιοδοσία να παγώνει την κινητικότητα στο μητρώο. Το ένα είναι κοινωνική επιβολή. Το άλλο είναι νομική επιβολή. Και τα δύο λειτουργούν μόνο επειδή το μητρώο κάθεται εκεί όπου δεν θα έπρεπε να κάθεται η εγκυρότητα.

Αυτό συνδέεται άμεσα με τις τρεις αρχές.

Ελάχιστη αρχική προδιαγραφή: η αξιοπρέπεια στα μάτια της λέσχης, η επιλεξιμότητα για χορηγία, η περιφερειακή πολιτική, η ταξινόμηση κυρώσεων και η φήμη δεν πρέπει ποτέ να μπουν στο κοινό στρώμα. Το κοινό στρώμα πρέπει να περιέχει μόνο ντετερμινιστικούς κανόνες για τη μοναδικότητα, την απόδειξη ελέγχου, τον χειρισμό συγκρούσεων, τη μετάβαση κατάστασης και την ασφάλεια.

Τοπική μελλοντική απόφαση: ο νομικός κίνδυνος, η επιλογή αντισυμβαλλομένου, η χορηγία, η εμπορική εμπιστοσύνη και η έκθεση σε κυρώσεις ανήκουν σε όσους τα φέρουν. Μια ολλανδική οντότητα μπορεί να αρνηθεί μια συναλλαγή. Μια τράπεζα μπορεί να αρνηθεί μια πληρωμή. Ένας αντισυμβαλλόμενος μπορεί να αρνηθεί να συναλλαγεί. Τίποτα από αυτά δεν πρέπει να γίνει καθολική αλήθεια του μητρώου.

Εθελοντική υιοθέτηση: οι συμμετέχοντες αποδέχονται αντισυμβαλλομένους εκτελώντας κώδικα, επικυρώνοντας την κατάσταση και επιλέγοντας με ποιους θα διαλειτουργούν. Η μη υιοθέτηση δεν είναι παράπτωμα. Η τοπική άρνηση δεν είναι παγκόσμια ακυρότητα. Η άρνηση μιας λέσχης δεν πρέπει να σβήνει έγκυρη κατάσταση. Μια υποχρέωση από κυρώσεις πρέπει να δεσμεύει τον φορέα που υπόκειται σε αυτήν, όχι να ξαναγράφει το παγκόσμιο καθολικό των αριθμητικών πόρων.

Γι' αυτό ο σχεδιασμός με κατανεμημένο καθολικό είναι αναγκαίος. Σε ένα σύστημα μετά τα RIR, η συνήθης εγκυρότητα δεν κρίνεται από τη RIPE NCC, τη LACNIC, ένα γραφείο κυρώσεων, μια επιτροπή συνεδρίων ή ένα γραφείο χορηγιών. Οι συμμετέχοντες επικυρώνουν την κατάσταση τοπικά. Οι αντισυμβαλλόμενοι αποδέχονται ή απορρίπτουν εθελοντικά. Οι διακλαδώσεις (forks) είναι ορατές. Τα σύνολα συμβατότητας είναι ρητά. Το κεντρικό μητρώο εξαφανίζεται ως πηγή αλήθειας.

Η λύση δεν είναι καλύτερη εθιμοτυπία.

Η λύση δεν είναι μια πιο διαφανής ουρά κυρώσεων.

Η λύση είναι να αφαιρεθεί η εγκυρότητα και από τη λέσχη και από το σημείο στραγγαλισμού.

Κατανεμημένη κατάσταση. Τοπική επικύρωση. Εθελοντική αποδοχή από τους αντισυμβαλλομένους. Κανένα μητρώο ως πηγή εγκυρότητας.

Η επιστολή του NRO: διαφυγή προς τα πάνω

Η σοβαρότερη απόδειξη δεν είναι η απόπειρα υπέρβασης εξουσίας από την AFRINIC.

Είναι η συλλογική αντίδραση του συστήματος.

Το 2022, ο Number Resource Organization (NRO) έγραψε στην κυβέρνηση του Μαυρικίου. Η επιστολή περιέγραφε τον NRO ως τον συντονιστικό φορέα των RIR του κόσμου και ανέφερε ότι τα RIR διαχειρίζονται τους αριθμητικούς πόρους στις αντίστοιχες περιοχές τους. Δήλωνε ότι και τα πέντε μητρώα ασκούν τη λειτουργία της διαχείρισης αριθμητικών πόρων βάσει κανόνων που υιοθετούνται σε περιφερειακό επίπεδο ή παγκόσμιων πολιτικών που υιοθετούνται ομόφωνα. (nro.net)

Η ίδια επιστολή επέκρινε τις δικαστικές ενέργειες της Cloud Innovation, ανέφερε ότι είχαν κατατεθεί περισσότερες από 25 αγωγές, παραπονιόταν για δικαστικές αποφάσεις που πάγωσαν τους λογαριασμούς της AFRINIC και σταμάτησαν εκλογές, και ανέφερε ότι η AFRINIC είχε επανειλημμένα ζητήσει από τον Μαυρίκιο να την αναγνωρίσει ως διεθνή οργανισμό. Ο NRO καλούσε την κυβέρνηση να λάβει μέτρα για να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της AFRINIC και τη σταθερότητα του Διαδικτύου στην Αφρική. (nro.net)

Αυτό είναι το πιο αποκαλυπτικό έγγραφο σε ολόκληρη την ιστορία.

Όταν ένα ιδιωτικό μητρώο συγκρούστηκε με τα τακτικά δικαστήρια, το αντανακλαστικό του συστήματος δεν ήταν να περιορίσει την εντολή.

Δεν ήταν να άρει τον εγκλωβισμό στο μητρώο.

Δεν ήταν να διαχωρίσει την τήρηση αρχείων από την επιβολή.

Δεν ήταν να ορίσει κατανεμημένη επικύρωση.

Δεν ήταν να αναρωτηθεί αν η μονομερής εξουσία διαγραφής από το μητρώο πάνω σε ενεργά περιουσιακά στοιχεία ήταν αθέμιτη από την αρχή.

Το αντανακλαστικό ήταν η διαφυγή προς τα πάνω.

Ένας ιδιωτικός φορέας συντονισμού δεν μπορεί να είναι τεχνικός όταν θέλει διακριτική ευχέρεια, κοινοτικός όταν θέλει νομιμοποίηση, συμβατικός όταν θέλει τέλη, «μη ιδιοκτησία» όταν θέλει να αποφύγει την ευθύνη του ιδιοκτήτη, και οιονεί διεθνής όταν θέλει να θωρακιστεί απέναντι στα δικαστήρια.

Αυτό το πακέτο δεν είναι διακυβέρνηση.

Είναι ξέπλυμα εντολής σε επίπεδο συστήματος.

Αν τα RIR θέλουν προνόμια δημοσίου δικαίου, πρέπει να δεχτούν λογοδοσία δημοσίου δικαίου. Αν θέλουν την ευελιξία του ιδιωτικού δικαίου, πρέπει να δεχτούν δίκες ιδιωτικού δικαίου. Αυτό που δεν μπορούν λογικά να απαιτούν είναι ταυτόχρονα ιδιωτική διακριτική ευχέρεια, σημασία δημόσιας υποδομής, χαμηλή ευθύνη, αδύναμη εκπροσώπηση, μονοπωλιακό καθεστώς και οιονεί διπλωματική θωράκιση.

Αυτός είναι ο δρόμος προς την καταστροφή.

Η Προτεραιότητα του εκτελούμενου κώδικα τον απορρίπτει.

Όταν ένα μητρώο συναντά νομική αντίσταση, δεν επιτρέπεται να διαφεύγει προς τα πάνω, στην ασυλία. Η αρχιτεκτονική πρέπει να συρρικνώνεται προς τα κάτω, στη στενή λειτουργία εκτελούμενου κώδικα που το δικαιολογούσε.

Λιγότερη κυριαρχία.

Κανένα μητρώο ως πηγή εγκυρότητας.

Λιγότερη επιβολή.

Περισσότερη κατανεμημένη επικύρωση.

Η αναθεώρηση του ICP-2 δεν αρκεί

Το σημερινό σύστημα ξέρει ότι κάτι έχει σπάσει.

Η σελίδα δημόσιας διαβούλευσης της ICANN για το δεύτερο σχέδιο του RIR Governance Document αναφέρει ότι η πρόταση θα έθετε κανόνες και κριτήρια για την αναγνώριση νέων RIR, λειτουργικές υποχρεώσεις και απαιτήσεις για τα RIR, καθώς και κανόνες άρσης της αναγνώρισης· αν υιοθετηθεί, θα αντικαταστήσει το ICP-2. Η ίδια σελίδα αναφέρει ότι η διαδικασία ξεκίνησε αφού ο NRO ζήτησε από τον ASO να προτείνει επικαιροποιήσεις ώστε το σύστημα των RIR να λογοδοτεί περισσότερο στην κοινότητα του Διαδικτύου. (icann.org)

Αυτό ίσως είναι αναγκαίο ως μέτρο συνέχειας.

Δεν αρκεί ως θεωρία νομιμοποίησης.

Οι κανόνες αναγνώρισης και άρσης της αναγνώρισης απαντούν σε ένα όψιμο ερώτημα: πότε ένα μητρώο έχει αποτύχει τόσο σοβαρά ώστε να απομακρυνθεί;

Το προγενέστερο ερώτημα είναι σημαντικότερο: γιατί να είναι ένα μητρώο εξαρχής τόσο ισχυρό ώστε να μπορεί να αποτύχει καταστροφικά;

Ένας διάδοχος του ICP-2 που απλώς σκληραίνει την αναγνώριση, τον έλεγχο, την παράδοση και την άρση της αναγνώρισης μπορεί να βελτιώσει τη θεσμική υγιεινή, διατηρώντας όμως το κατηγοριακό σφάλμα. Εξακολουθεί να υποθέτει ότι το RIR είναι η πρωταρχική κυρίαρχη μορφή συντονισμού των αριθμητικών πόρων.

Η Προτεραιότητα του εκτελούμενου κώδικα θέτει διαφορετικά ερωτήματα.

Πώς συνεχίζει να λειτουργεί το Διαδίκτυο αν ένα RIR καταρρεύσει;

Πώς μένουν επαληθεύσιμες οι αξιώσεις επί αριθμητικών πόρων χωρίς την άδεια του κατεστημένου;

Πώς επιβιώνει η μοναδικότητα χωρίς μονοπωλιακή διακριτική ευχέρεια;

Πώς εμποδίζεται οι εγγραφές να γίνουν όπλα επιβολής;

Πώς μένουν οι εμπορικές αποφάσεις έξω από την ντετερμινιστική εγκυρότητα, εκτός αν κινδυνεύει μια πραγματική παγκόσμια αναλλοίωτη;

Πώς μένει ο συντονισμός λειτουργικός χωρίς κανένα αυθεντικό μητρώο;

Πώς επικυρώνει ένας φορέας λειτουργίας τη συνήθη κατάσταση χωρίς να ζητά καθεστώς από έναν μόνιμο φορέα;

Πώς αποφεύγεται η άρνηση να γίνει ετικέτα παράβασης;

Αυτά δεν είναι ερωτήματα μεταρρύθμισης.

Είναι ερωτήματα της εποχής μετά τα RIR.

Γιατί αυτή είναι η διόρθωση του αρχικού σχεδιασμού

Το ζήτημα δεν είναι αν σου αρέσουν ή όχι τα κατεστημένα μητρώα.

Το ζήτημα είναι αν το στρώμα των αριθμητικών πόρων ακολουθεί ακόμη τη σχεδιαστική πειθαρχία που έκανε το Διαδίκτυο να λειτουργήσει: ελάχιστοι κοινοί κανόνες, τοπική επικύρωση, εθελοντική υιοθέτηση και εκτελούμενος κώδικας.

Η Προτεραιότητα του εκτελούμενου κώδικα δεν είναι στρατηγική δημοσίων σχέσεων ούτε θεσμικός συμβιβασμός. Είναι η τεχνική επισκευή που υπονοεί ο ίδιος ο αρχικός σχεδιασμός. Αν το Διαδίκτυο χτίστηκε για να απορρίπτει βασιλιάδες, προέδρους και ψηφοφορίες ως πηγές τεχνικής αλήθειας, τότε το στρώμα των αριθμητικών πόρων δεν μπορεί να αναπαράγει αυτές τις μορφές μέσα από διαδικασίες μητρώου, ιστορικές εκχωρήσεις ή θέατρο «κοινότητας».

Η συναίνεση μόνη της μπορεί να γίνει τελετουργία. Ο εκτελούμενος κώδικας μόνος του μπορεί να υποταχθεί, αν το στρώμα μητρώου βρίσκεται πριν από την αναγνώριση. Ο κανόνας που λείπει είναι ερμηνευτικός και αρχιτεκτονικός: όπου η θεσμική διαδικασία συγκρούεται με την ελάχιστη τεχνική λειτουργία που απαιτούν τα συστήματα σε λειτουργία, προτεραιότητα έχει ο εκτελούμενος κώδικας· και όπου προτείνεται μεταγενέστερη αλλαγή, αυτή γίνεται πραγματικότητα μόνο μέσω εθελοντικής υιοθέτησης από συμμετέχοντες που εκτελούν κανόνες επικύρωσης.

Έτσι διατηρείται ο αρχικός σχεδιασμός, αντί να εγκαταλείπεται.

Το Διαδίκτυο είχε σημασία επειδή έγινε το πρώτο παγκόσμιο σύστημα επικοινωνίας που δεν απαιτούσε προηγούμενη άδεια από έναν μόνο κυρίαρχο, υπουργείο, εκκλησία, εταιρεία ή θυρωρό. Αν αυτό το επίτευγμα αξίζει ακόμη να το υπερασπιστούμε, το στρώμα μητρώου δεν μπορεί να γίνει η εξαίρεση που καταπίνει τον κανόνα.

Ένα σύστημα χτισμένο για να αποφύγει τους βασιλιάδες δεν μπορεί να επιτρέψει σε έναν λογιστή να περνά οντισιόν για τον θρόνο.

Η διόρθωση αποκαθιστά την αρχική ιεραρχία: πρώτα ο κώδικας, πρώτα οι φορείς λειτουργίας, πρώτα η ντετερμινιστική επικύρωση, πρώτα η κατανεμημένη κατάσταση· οι θεσμοί, αν απομείνουν κατά τη μετάβαση, μόνο ως μη αυθεντικά κατάλοιπα, ποτέ ως πηγές εγκυρότητας.

Τι απαιτεί ο συντονισμός μετά τα RIR

Ο συντονισμός μετά τα RIR δεν σημαίνει χάος.

Σημαίνει ότι το κοινό στρώμα γίνεται λεπτότερο, πιο αντικειμενικό, πιο ντετερμινιστικό και πιο κατανεμημένο από το σημερινό μονοπώλιο των RIR.

Δεν υπάρχει μητρώο στο οποίο να μετακομίσεις.

Δεν υπάρχει νέο μητρώο να στεφθεί.

Δεν υπάρχει ιερατείο-αντικαταστάτης.

Υπάρχει ένα κατανεμημένο καθολικό της κατάστασης των αριθμητικών πόρων, με ντετερμινιστικούς κανόνες επικύρωσης, μηχανισμούς απόδειξης ελέγχου, χειρισμό συγκρούσεων, σύνολα συμβατότητας, ιστορικό μεταβάσεων κατάστασης και τοπική επαλήθευση από τους συμμετέχοντες.

Το κοινό στρώμα πρέπει να διαφυλάσσει τη μοναδικότητα των αναγνωριστικών, την απόδειξη ελέγχου, την κατάσταση μεταφοράς, την κατάσταση ανάθεσης, τις δηλώσεις ασφαλείας που άπτονται της δρομολόγησης, την ελεγξιμότητα, τα μεταδεδομένα συγκρούσεων και την ορατότητα των διακλαδώσεων.

Το στρώμα των φορέων λειτουργίας πρέπει να ελέγχει την εμπορική χρήση, τη μίσθωση, τη γεωγραφία των πελατών, την πρακτική δρομολόγησης, τη χρηματοδότηση, την επιλογή αντισυμβαλλομένων και τους επιχειρηματικούς κανόνες που δεν αφορούν αναλλοίωτες.

Το στρώμα υιοθέτησης πρέπει να καθορίζει τι γίνεται πραγματικότητα. Ένας κανόνας συντονισμού έχει σημασία μόνο αν οι φορείς λειτουργίας μπορούν να τον εφαρμόσουν, οι αντισυμβαλλόμενοι να τον αποδεχτούν, οι αγορές να βασιστούν σε αυτόν, τα δικαστήρια να τον κατανοήσουν, και αν η διαλειτουργικότητα διατηρείται χωρίς η αναγνώριση από τον κατεστημένο να γίνεται η μοναδική πηγή πραγματικότητας.

Το στρώμα επιβολής δεν επιτρέπεται να συγχωνευθεί με το στρώμα κατάστασης. Ένα κατανεμημένο καθολικό μπορεί να καταγράφει κατάσταση. Μπορεί να επικυρώνει μεταβάσεις. Μπορεί να φανερώνει συγκρούσεις. Μπορεί να κάνει την απόδειξη φορητή. Δεν επιτρέπεται να γίνει ταυτόχρονα εισαγγελέας, δικαστής, αρχή κυρώσεων, ρυθμιστής της αγοράς, εμπορικός ηθικολόγος και θεματοφύλακας περιουσιακών στοιχείων.

Το σημαντικότερο: η φορητότητα πρέπει να κατανοηθεί σωστά.

Σε έναν κόσμο κατανεμημένου καθολικού, φορητότητα δεν σημαίνει μετακίνηση από ένα μητρώο σε ένα άλλο μητρώο. Αυτό εξακολουθεί να είναι σκέψη μητρώου. Δεν υπάρχει μητρώο στο οποίο να μετακομίσεις. Η απόδειξη ελέγχου του κατόχου, το ιστορικό κατάστασης και η δυνατότητα μεταφοράς δεν είναι εγκλωβισμένα σε μια κατεστημένη βάση δεδομένων. Υπάρχουν σε μια κοινή, επαληθεύσιμη κατάσταση, που οι συμμετέχοντες επικυρώνουν τοπικά και οι αντισυμβαλλόμενοι αποδέχονται εθελοντικά.

Χωρίς αυτό, κάθε μητρώο είναι σημείο εγκλωβισμού.

Με αυτό, το μητρώο εξαφανίζεται ως πηγή εγκυρότητας.

Ο συντονισμός μετά τα RIR χρειάζεται επομένως τέσσερις σχεδιαστικές ιδιότητες.

Πρώτον, ντετερμινιστική εγκυρότητα. Ένας συμμετέχων πρέπει να ξέρει αν μια μετάβαση κατάστασης, μια απόδειξη, μια ανάθεση, μια μεταφορά ή μια δήλωση είναι έγκυρη, εφαρμόζοντας την προδιαγραφή τοπικά.

Δεύτερον, σύνολα συμβατότητας. Αν οι συμμετέχοντες υιοθετήσουν διαφορετικούς μελλοντικούς κανόνες, το σύστημα πρέπει να περιγράφει καθαρά το όριο συμβατότητας, αντί να αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως παράπτωμα.

Τρίτον, κατανεμημένη απόδειξη ελέγχου. Ένας κάτοχος δεν πρέπει να «μετακομίζει» τους πόρους του σε άλλο μητρώο· πρέπει να αποδεικνύει τον έλεγχο μέσω κατάστασης έγκυρης στο καθολικό, που κάθε αντισυμβαλλόμενος μπορεί να επαληθεύσει χωρίς την ευλογία του κατεστημένου.

Τέταρτον, ορατότητα των διακλαδώσεων. Αν τα σύνολα κανόνων αποκλίνουν, η απόκλιση πρέπει να είναι ρητή. Οι συμμετέχοντες αποφασίζουν ποιο σύνολο συμβατότητας θα εκτελούν και ποιους αντισυμβαλλομένους θα αποδέχονται. Μια διακλάδωση μπορεί να απομονώσει συμμετέχοντες. Δεν δίνει στη μία πλευρά θεσμική εξουσία να σβήσει την άλλη.

Αυτό δεν είναι επιχείρημα υπέρ πέντε καλύτερων μονοπωλίων.

Είναι επιχείρημα κατά του μονοπωλίου ως πηγής εγκυρότητας.

Γιατί ο δρόμος της αποτυχίας είναι προβλέψιμος

Αν δεν αλλάξει τίποτα, ο δρόμος της αποτυχίας είναι σαφής.

Πρώτον, όλο και περισσότερες διαφορές θα περνούν από τις αίθουσες χάραξης πολιτικής στα δικαστήρια. Τα σπάνια περιουσιακά στοιχεία προσελκύουν νομικό έλεγχο. Τα δικαστήρια θα κληθούν να παγώσουν λογαριασμούς, να διασφαλίσουν αρχεία, να μπλοκάρουν αντικανονικές εκλογές, να διορίσουν συνδίκους, να αναγνωρίσουν μεταφορές ή να κρίνουν ποιος επιτρέπεται να ενεργεί για λογαριασμό ενός μητρώου.

Δεύτερον, τα κράτη θα πάψουν να αντιμετωπίζουν τα RIR ως αβλαβείς τεχνικές ενώσεις. Η συνέχεια της αριθμοδότησης αγγίζει την εθνική συνδεσιμότητα, τις κυρώσεις, την επιβολή του νόμου, την ανθεκτικότητα των τηλεπικοινωνιών, τις υποδομές cloud και την οικονομική ασφάλεια. Κανένα κράτος δεν θα δέχεται για πάντα ένα ξένο ιδιωτικό κέλυφος μητρώου ως το ανεξέταστο ανάντη σημείο της συνέχειας των εθνικών επικοινωνιών.

Τρίτον, οι φορείς λειτουργίας θα παρακάμπτουν την εξουσία του μητρώου όπου μπορούν. Αν οι εγγραφές του μητρώου γίνουν πολιτικές, επισφαλείς, μη αντιπροσωπευτικές ή αποκομμένες από την πραγματικότητα των περιουσιακών στοιχείων, οι φορείς λειτουργίας θα στηρίζονται σε ιδιωτικές συμβάσεις, σε μεταφορές με δικαστική στήριξη, σε εναλλακτικές βεβαιώσεις, σε εθνική αναγνώριση ή στην de facto πραγματικότητα της δρομολόγησης.

Τέταρτον, η ICANN και το στρώμα του NRO θα μπουν στον πειρασμό της συγκέντρωσης. Αυτό θα έδινε μια παχύτερη εκδοχή του ίδιου προβλήματος, εκτός αν περιοριστεί η ίδια η εντολή.

Πέμπτον, οι κυβερνήσεις θα μπουν στον πειρασμό της κρατικοποίησης. Αυτό θα ήταν προβλέψιμο και επικίνδυνο. Αν τα ιδιωτικά μητρώα διεκδικούν οιονεί κυρίαρχη εξουσία χωρίς δημόσια λογοδοσία, τα κράτη αργά ή γρήγορα θα πάρουν πίσω την κυριαρχία. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι κατακερματισμός, αντίποινα, αντικρουόμενα μητρώα και πολιτική πίεση στη δρομολόγηση.

Το Διαδίκτυο δεν αποτυγχάνει μόνο όταν τα πακέτα σταματούν να κινούνται.

Αποτυγχάνει και όταν οι θεσμοί που περιγράφουν ποιος επιτρέπεται να χρησιμοποιεί αναγνωριστικά χάνουν την εμπιστοσύνη των φορέων λειτουργίας που κινούν τα πακέτα.

Ένα κατανεμημένο καθολικό δεν λύνει κάθε πολιτικό πρόβλημα. Κάνει κάτι σημαντικότερο: αφαιρεί το μόνιμο μητρώο από τη θέση της συνήθους πηγής εγκυρότητας. Αυτό στενεύει την επιφάνεια επίθεσης. Μειώνει τη θεσμική εξουσία ομηρίας. Μετατρέπει τη μελλοντική διαφωνία σε επιλογή συνόλου συμβατότητας αντί για διοικητικό πόλεμο.

Το ερώτημα αλλάζει

Το παλιό σύστημα ρωτά: ποιος έχει την εντολή;

Αυτό είναι λάθος ερώτημα.

Το καλύτερο ερώτημα είναι: τι πραγματικά απαιτεί ο εκτελούμενος κώδικας;

Προστατεύει αυτός ο κανόνας τη μοναδικότητα;

Διατηρεί τη διαλειτουργικότητα;

Διορθώνει αποδεδειγμένη απάτη καταχώρισης με ντετερμινιστικά τεκμήρια;

Προστατεύει την ασφάλεια που άπτεται της δρομολόγησης;

Διατηρεί την ακρίβεια της απόδειξης ελέγχου;

Επιτρέπει την τοπική επικύρωση;

Αφαιρεί την εξάρτηση από έναν κατεστημένο;

Περιγράφει μια πραγματικότητα που έχει υιοθετηθεί ή κηρύσσει μια υποχρέωση που δεν έχει υιοθετηθεί;

Μπορεί ένας συμμετέχων να τον αρνηθεί χωρίς να του αποδοθεί καθεστώς ακυρότητας;

Μπορεί ένας συμμετέχων να επαληθεύσει τη συνήθη εγκυρότητα χωρίς να ζητήσει καθεστώς από ένα μητρώο;

Μπορεί ένας αντισυμβαλλόμενος να αποδεχτεί ή να απορρίψει μια κατάσταση εθελοντικά;

Μπορεί να γίνει διακλάδωση χωρίς η μία πλευρά να σβηστεί από έναν θεσμό;

Αν η απάντηση δεν συνδέεται με ντετερμινιστική αναγκαιότητα του εκτελούμενου κώδικα, η εξουσία δεν πρέπει να βρίσκεται στο κοινό στρώμα.

Αυτή είναι η Προτεραιότητα του εκτελούμενου κώδικα.

Προς συζήτηση

Η πρόταση αυτή κατατίθεται προς συζήτηση. Δεν είναι οριστική ρύθμιση.

Το επόμενο βήμα πρέπει να είναι ένα σοβαρό Internet-Draft ή ένα κείμενο τύπου BCP που ορίζει την Προτεραιότητα του εκτελούμενου κώδικα για τα συστήματα συντονισμού του Διαδικτύου, ξεκινώντας από τους αριθμητικούς πόρους. Το σχέδιο δεν πρέπει να ρωτά πώς θα αποκατασταθεί το μονοπώλιο των RIR. Πρέπει να ρωτά πώς θα χτιστεί ο συντονισμός μετά τα RIR μέσω κατάστασης σε κατανεμημένο καθολικό, ντετερμινιστικής επικύρωσης, εθελοντικής υιοθέτησης, αποδοχής από τους αντισυμβαλλομένους και ρητών συνόλων συμβατότητας.

Πρέπει να δοκιμαστεί από φορείς λειτουργίας, νομικούς, οικονομολόγους, μηχανικούς πρωτοκόλλων, ειδικούς στην ασφάλεια της δρομολόγησης, συμμετέχοντες στην αγορά, κυβερνήσεις και επικριτές.

Το σχέδιο πρέπει να θέτει δύσκολα ερωτήματα.

Ποιες είναι οι παγκόσμιες αναλλοίωτες;

Ποιοι κανόνες επικύρωσης είναι ντετερμινιστικοί;

Ποιες μεταβάσεις κατάστασης πρέπει να είναι ορατές σε όλους;

Ποιες παλιές εξουσίες του μητρώου είναι ιστορικό κατάλοιπο;

Ποιες αποφάσεις ανήκουν στους φορείς λειτουργίας (operators);

Ποιες αποφάσεις δεν χρειάζονται καμία αντιπροσώπευση, επειδή δεν θα έπρεπε ποτέ να μπουν στο κοινό στρώμα;

Ποια είναι η οδός της άρνησης;

Ποια είναι η οδός της διακλάδωσης (fork);

Ποια είναι η οδός της τοπικής απόρριψης;

Πώς αποδεικνύει ένας κάτοχος τον έλεγχο χωρίς ένα κατεστημένο μητρώο;

Πώς επαληθεύει ένας αντισυμβαλλόμενος την κατάσταση χωρίς μητρώο;

Μπορεί το Διαδίκτυο να συνεχίσει αν καταρρεύσει ένα RIR;

Μπορούν οι αριθμητικοί πόροι να παραμένουν μοναδικοί χωρίς την άδεια του κατεστημένου;

Μπορεί ένας συμμετέχων να επικυρώνει τη συνήθη κατάσταση χωρίς έναν μόνιμο θεσμό;

Μπορεί μια διαδικασία πολιτικής να ξεχωρίσει μια αναλλοίωτη του εκτελούμενου κώδικα από τη θεσμική όρεξη για εξουσία;

Μπορεί το παλιό στρώμα μητρώου να εξαφανιστεί χωρίς να χαθεί η επαληθεύσιμη κατάσταση;

Μπορεί μια εγγραφή να περιγράφει την πραγματικότητα χωρίς να γίνεται κυρίαρχη πάνω της;

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω LinkedIn. Σοβαροί ερευνητές, τεχνικοί συγγραφείς, θεσμοί ή ειδικοί πολιτικής που θέλουν να βοηθήσουν να γίνει αυτό ένα πρώτο Internet-Draft και, αν η κοινότητα το βρει χρήσιμο, κάποτε αντικείμενο συζήτησης για RFC ή BCP, ας επικοινωνήσουν μαζί μου. Το LARUS Foundation κι εγώ είμαστε πρόθυμοι να στηρίξουμε και να χρηματοδοτήσουμε σοβαρή έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο πρώτος σχεδιασμός του συστήματος RIR απέτυχε επειδή ποτέ δεν ρώτησε τι πραγματικά απαιτούσε ο εκτελούμενος κώδικας.

Ρώτησε ποιος μπορεί να μιλήσει μέσα στην αίθουσα.

Το επόμενο σύστημα πρέπει να αντιστρέψει αυτή τη σειρά.

Όχι ξέπλυμα εντολής.

Όχι προδοσία του εκτελούμενου κώδικα.

Προτεραιότητα του εκτελούμενου κώδικα.

Παράρτημα: Ελάχιστη αρχική προδιαγραφή, τοπικές μελλοντικές αποφάσεις και εθελοντική υιοθέτηση για συστήματα συντονισμού του Διαδικτύου

Σημείωμα 64

Περίληψη

Το παρόν έγγραφο περιγράφει ένα σχεδιαστικό πρότυπο για συστήματα συντονισμού του Διαδικτύου, σκοπός των οποίων είναι να παρέχουν κοινά τεχνικά σημεία αναφοράς χωρίς να δημιουργούν μια διαρκή εξουσία πάνω από τους συμμετέχοντες που λειτουργούν το σύστημα. Ορίζει τρεις αλληλένδετες αρχές: την Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή, τις Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις και την Εθελοντική Υιοθέτηση.

Σε αυτό το μοντέλο, η Αρχική Προδιαγραφή ορίζει μόνο τους ντετερμινιστικούς, τοπικά επαληθεύσιμους κανόνες που απαιτούνται για τη μοναδικότητα, τη διαλειτουργικότητα, την απόδειξη ελέγχου, την κοινή ασφάλεια λειτουργίας και την προστασία. Μετά την Αρχική Προδιαγραφή, οι μελλοντικές αλλαγές δεν εγκρίνονται από κάποιο κεντρικό όργανο. Τις υιοθετούν, τις αγνοούν, τις διακλαδώνουν ή τις εγκαταλείπουν οι συμμετέχοντες που εκτελούν κώδικα.

Το επιδιωκόμενο σχεδιαστικό πρότυπο είναι ένα κατανεμημένο καθολικό έγκυρης κατάστασης, ή ένας ισοδύναμος κατανεμημένος μηχανισμός επαληθεύσιμης κατάστασης, όχι μια ιεραρχία μητρώων. Δεν υπάρχει μόνιμο μητρώο που αποφασίζει για τη συνήθη εγκυρότητα. Οι συμμετέχοντες επικυρώνουν την κατάσταση τοπικά, δέχονται αντισυμβαλλομένους εθελοντικά και αποφασίζουν ποια σύνολα συμβατότητας εκτελούν.

Η μη υιοθέτηση δεν είναι παράβαση. Ένας συμμετέχων που δεν υιοθετεί μια μεταγενέστερη αλλαγή παραμένει στο υπάρχον σύνολο συμβατότητάς του. Ένας συμμετέχων που εκπέμπει κατάσταση μη έγκυρη σύμφωνα με τους ντετερμινιστικούς κανόνες που έχει αποδεχθεί ένας άλλος συμμετέχων μπορεί απλώς να αγνοηθεί τοπικά από αυτόν. Το αποτέλεσμα είναι επιλογή συμβατότητας, διακλάδωση, απομόνωση ή επιλεκτική διαλειτουργία, όχι θεσμική τιμωρία.

Το παρόν έγγραφο δεν ορίζει πρωτόκολλο μετάδοσης. Προδιαγράφει μια Βέλτιστη Τρέχουσα Πρακτική (Best Current Practice) για τον σχεδιασμό πρωτοκόλλων, συστημάτων αναγνωριστικών, κατανεμημένων καθολικών και μηχανισμών συντονισμού που δεν επιτρέπεται να εξελιχθούν σε μόνιμους θεσμούς διακυβέρνησης.

1. Εισαγωγή

Πολλά συστήματα του Διαδικτύου ξεκινούν με στενό τεχνικό σκοπό: να επιτρέψουν σε ανεξάρτητους φορείς να διαλειτουργούν μοιραζόμενοι ένα κοινό σημείο αναφοράς, έναν χώρο αναγνωριστικών, έναν κανόνα επικύρωσης, μια κατάσταση καθολικού ή μια εγγραφή απόδειξης ελέγχου. Με τον καιρό, τέτοια συστήματα συχνά συσσωρεύουν εξουσία που δεν χρειαζόταν για την αρχική διαλειτουργικότητα.

Αυτό συνήθως γίνεται σε τρία βήματα.

Πρώτον, μελλοντικά ζητήματα τοποθετούνται στο ιδρυτικό στρώμα πριν καταστούν τεχνικά αναγκαία.

Δεύτερον, επιλογές που θα έπρεπε να κάνουν οι συμμετέχοντες που λειτουργούν τα δικά τους συστήματα εξαρτώνται πλέον από αποφάσεις αναγνώρισης, ερμηνείας ή καθεστώτος ενός διαρκούς οργάνου.

Τρίτον, η δημοσίευση, η καταχώριση, η σύσταση ή η διαδικαστική έγκριση θεωρούνται αρκετές για να γεννήσουν λειτουργική υποχρέωση, ακόμη κι όταν οι συμμετέχοντες δεν έχουν υιοθετήσει την αλλαγή στα συστήματα που λειτουργούν.

Το αποτέλεσμα είναι ένα εύθραυστο σύστημα. Ένα στρώμα τεχνικής αναφοράς γίνεται στρώμα διακυβέρνησης. Ένας τηρητής αρχείων γίνεται θυρωρός. Ένα τεχνούργημα συντονισμού γίνεται πηγή μελλοντικού ελέγχου.

Το παρόν έγγραφο προτείνει μια διαφορετική σχεδιαστική πειθαρχία:

  • Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή: προδιάγραψε μόνο τους ντετερμινιστικούς κοινούς κανόνες που απαιτούνται για τη βασική διαλειτουργικότητα, τη μοναδικότητα, την απόδειξη ελέγχου, την κοινή ασφάλεια λειτουργίας και την προστασία.
  • Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις: μετά την Αρχική Προδιαγραφή, άφησε τις μελλοντικές επιλογές στους συμμετέχοντες που εκτελούν κώδικα. Ένας συμμετέχων μπορεί να υιοθετήσει, να αρνηθεί, να διακλαδωθεί, να αποσυνδεθεί ή να διαλειτουργεί επιλεκτικά. Κανένας συμμετέχων δεν μπορεί να μεταβάλει τη διαλειτουργικότητα των άλλων συμμετεχόντων που συνεχίζουν να εκτελούν αμοιβαία συμβατούς κανόνες.
  • Εθελοντική Υιοθέτηση: κάνε μια μεταγενέστερη αλλαγή πραγματική μόνο μέσω υλοποίησης, λειτουργίας, επικύρωσης και υιοθέτησης από συμμετέχοντες που εκτελούν κώδικα.

Οι αρχές αυτές συνδέονται. Ένα σύστημα που προδιαγράφει υπερβολικά πολλά από την αρχή φορτώνει εκ των προτέρων μελλοντικό έλεγχο στο κοινό στρώμα. Ένα σύστημα που αφήνει ένα διαρκές στρώμα αναγνώρισης επιτρέπει στην εξουσία να επανεμφανιστεί μετά την ανάπτυξη. Ένα σύστημα που αντιμετωπίζει τη δημοσίευση ως πραγματικότητα μετατρέπει την τεκμηρίωση σε διαταγή.

Η σχεδιαστική διαίσθηση είναι απλή: η εγκυρότητα πρέπει να κρίνεται από ντετερμινιστικούς κανόνες που οι συμμετέχοντες μπορούν να επαληθεύσουν τοπικά έναντι της κοινής κατάστασης. Ένας συμμετέχων μπορεί να υιοθετήσει μια μεταγενέστερη αλλαγή, να την αρνηθεί, να διακλαδωθεί, να αποσυνδεθεί ή να διαλειτουργεί επιλεκτικά. Το πολύ που μπορεί να κάνει είναι να αφαιρέσει τον εαυτό του από ένα σύνολο συμβατότητας. Δεν μπορεί, αρνούμενος μια αλλαγή, να σπάσει τη διαλειτουργικότητα των άλλων συμμετεχόντων που συνεχίζουν να εκτελούν αμοιβαία συμβατό κώδικα.

Αυτό είναι το γενικό δίδαγμα του σχεδιασμού κατανεμημένων καθολικών: τους κανόνες συναίνεσης τους επιβάλλουν οι συμμετέχοντες που εκτελούν κώδικα επικύρωσης και αποφασίζουν ποια κατάσταση δέχονται, όχι ένας θεσμός που στέκεται πάνω από αυτούς.

2. Πεδίο εφαρμογής

Το παρόν έγγραφο εφαρμόζεται σε συστήματα συντονισμού του Διαδικτύου, μεταξύ άλλων σε συστήματα αναγνωριστικών, πλαίσια ονοματοδοσίας και αριθμοδότησης, μηχανισμούς επέκτασης πρωτοκόλλων, συστήματα απόδειξης ελέγχου, συστήματα φορητότητας, κατανεμημένα καθολικά και άλλες αρχιτεκτονικές στις οποίες ανεξάρτητοι φορείς στηρίζονται σε ένα κοινό τεχνικό σημείο αναφοράς.

Το παρόν έγγραφο δεν τάσσεται κατά των κοινών κανόνων. Υποστηρίζει ότι οι κοινοί κανόνες πρέπει να είναι ντετερμινιστικοί, ελάχιστοι, τοπικά επαληθεύσιμοι και περιορισμένοι σε ό,τι πραγματικά χρειάζεται το σύστημα για να λειτουργήσει.

Το παρόν έγγραφο δεν απαιτεί καμία συγκεκριμένη υλοποίηση κατανεμημένου καθολικού. Απαιτεί μια σχεδιαστική ιδιότητα: οι συμμετέχοντες πρέπει να μπορούν να κρίνουν την εγκυρότητα εφαρμόζοντας τοπικά την Αρχική Προδιαγραφή σε κοινή ή αναπαραγώγιμη κατάσταση, χωρίς να ζητούν άδεια ή καθεστώς από μια μόνιμη αρχή.

3. Συμβάσεις και ορισμοί

3.1. Γλώσσα απαιτήσεων

Οι όροι απαιτήσεων με κεφαλαία στο παρόν έγγραφο ερμηνεύονται με την έννοια που ορίζει το BCP 14, συγκεκριμένα τα RFC 2119 και RFC 8174.

3.2. Ορολογία

Αρχική Προδιαγραφή (Initial Specification):
Το σύνολο των κανόνων, δομών δεδομένων, μορφών, αναλλοίωτων, διαδικασιών επικύρωσης, κανόνων μετάβασης κατάστασης και κανόνων σύγκρουσης που απαιτούνται για την πρώτη ανάπτυξη ενός συστήματος.

Κοινό Στρώμα (Common Layer):
Το ελάχιστο κοινό σύνολο κανόνων ή η ελάχιστη δομή αναφοράς που απαιτείται ώστε ανεξάρτητοι συμμετέχοντες να διαλειτουργούν. Το κοινό στρώμα δεν είναι θεσμός. Είναι η τεχνική ουσία που οι συμμετέχοντες υλοποιούν και επαληθεύουν.

Κατανεμημένο Καθολικό (Distributed Ledger):
Μια αναπαραγόμενη ή με άλλον τρόπο κατανεμημένη εγγραφή μεταβάσεων κατάστασης, που επιτρέπει στους συμμετέχοντες να επαληθεύουν τη συνήθη εγκυρότητα χωρίς να εξαρτώνται από ένα μόνιμο μητρώο, μια επιτροπή ή άλλη αρχή. Ο όρος δεν προϋποθέτει κάποιον συγκεκριμένο αλγόριθμο συναίνεσης ή υλοποίηση.

Ντετερμινιστικός Κανόνας Επικύρωσης (Deterministic Validation Rule):
Κανόνας που επιτρέπει σε έναν συμμετέχοντα να αποφασίσει, με τοπικό υπολογισμό ή τοπική επαλήθευση, αν μια κατάσταση, εγγραφή, μετάβαση, ισχυρισμός ή μήνυμα είναι έγκυρο σύμφωνα με ένα καθορισμένο σύνολο κανόνων.

Παγκόσμια Αναλλοίωτη (Global Invariant):
Ιδιότητα που πρέπει να παραμένει κοινή μέσα σε ένα σύνολο συμβατότητας, ώστε να διατηρούνται η μοναδικότητα, η βασική διαλειτουργικότητα, η ακεραιότητα της απόδειξης ελέγχου, η κοινή ασφάλεια λειτουργίας ή η προστασία.

Συμμετέχων (Participant):
Φορέας λειτουργίας, υλοποίηση, κόμβος, δίκτυο, οργανισμός ή άλλος δρών που λειτουργεί, επαληθεύει, αναπτύσσει το σύστημα ή στηρίζεται σε αυτό.

Σύνολο Συμβατότητας (Compatibility Set):
Ομάδα συμμετεχόντων των οποίων οι υλοποιημένοι κανόνες επικύρωσης τους επιτρέπουν να διαλειτουργούν. Μια μεταγενέστερη αλλαγή μπορεί να δημιουργήσει νέο σύνολο συμβατότητας, αν κάποιοι συμμετέχοντες την υιοθετήσουν και άλλοι όχι.

Υιοθέτηση (Adoption):
Πραγματική υλοποίηση, ανάπτυξη, επικύρωση και χρήση από τους συμμετέχοντες που λειτουργούν το σύστημα.

Αποδοχή από αντισυμβαλλόμενο (Counterparty Acceptance):
Η εθελοντική απόφαση ενός συμμετέχοντα να αποδεχθεί την κατάσταση άλλου συμμετέχοντα, να συναλλαγεί ή να διαλειτουργήσει μαζί του ή να στηριχθεί σε αυτήν, σύμφωνα με τους κανόνες επικύρωσης που εκτελεί.

Μη Υιοθέτηση (Non-Adoption):
Η επιλογή ενός συμμετέχοντα να μην υλοποιήσει ή να μη χρησιμοποιήσει μια προτεινόμενη αλλαγή. Η μη υιοθέτηση δεν δημιουργεί καθεστώς ακυρότητας. Σημαίνει μόνο ότι ο συμμετέχων δεν έχει ενταχθεί στο σύνολο συμβατότητας που δημιουργεί η αλλαγή αυτή.

Τοπική Απόρριψη (Local Rejection):
Η τοπική απόφαση ενός συμμετέχοντα να αγνοήσει, να απορρίψει ή να μη διαλειτουργήσει με μια κατάσταση, μήνυμα, εγγραφή ή μετάβαση που είναι άκυρη ή ασύμβατη σύμφωνα με τους κανόνες επικύρωσης που εκτελεί.

Διακλάδωση (Fork):
Απόκλιση στους κανόνες επικύρωσης ή στη λειτουργική πρακτική που δημιουργεί δύο ή περισσότερα σύνολα συμβατότητας.

Τεχνούργημα Συντονισμού (Coordination Artifact):
Έγγραφο, σύσταση, σημείωμα υλοποίησης, προφίλ, υλοποίηση αναφοράς, εξερευνητής καθολικού, κάτοπτρο ή άλλο τεχνούργημα που βοηθά τους συμμετέχοντες να συντονιστούν. Ένα τεχνούργημα συντονισμού δεν δημιουργεί δεσμευτική λειτουργική πραγματικότητα, εκτός αν οι συμμετέχοντες το υιοθετήσουν στα συστήματα που λειτουργούν.

4. Διατύπωση του προβλήματος

Οι σχεδιαστές συχνά προσπαθούν να μειώσουν τη μελλοντική αβεβαιότητα γράφοντας υπερβολικά πολλά στο ιδρυτικό στρώμα ή αφήνοντας σε ένα διαρκές όργανο την ερμηνεία των μελλοντικών ζητημάτων. Αυτό μοιάζει συνετό. Συχνά είναι επικίνδυνο.

Η υπερβολική προδιαγραφή στο ιδρυτικό στρώμα έχει τρία κόστη.

Πρώτον, μεταφέρει μελλοντικές επιλογές σε ένα κοινό στρώμα όπου η αλλαγή είναι δυσκολότερη και όπου η κατάληψη έχει μεγαλύτερο αποτέλεσμα.

Δεύτερον, δημιουργεί σύγχυση ανάμεσα στην τεχνική εγκυρότητα και τη θεσμική αναγνώριση.

Τρίτον, ενθαρρύνει ένα όργανο που τηρεί αρχεία, δημοσιεύει έγγραφα ή συγκαλεί τους συμμετέχοντες να αντιμετωπίζει αυτές τις πράξεις ως εξουσία πάνω στη μελλοντική πραγματικότητα.

Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται και μετά την ανάπτυξη. Αν ένα σύστημα απαιτεί ένα διαρκές όργανο για να εγκρίνει αλλαγές, να καθορίζει καθεστώς ή να ερμηνεύει τη συνήθη λειτουργία, το σύστημα έχει δημιουργήσει ένα μεταϊδρυτικό στρώμα ελέγχου. Αυτό το στρώμα μπορεί να ξεκινήσει ως διοίκηση. Μπορεί να γίνει διακυβέρνηση. Και ύστερα μπορεί να γίνει σημείο στραγγαλισμού.

Ο σχεδιαστικός στόχος του παρόντος εγγράφου δεν είναι καλύτερη θεσμική διακριτική ευχέρεια. Ο σχεδιαστικός στόχος είναι να μη χρειάζεται καθόλου αυτή η διακριτική ευχέρεια.

Ένα καλά σχεδιασμένο σύστημα συντονισμού του Διαδικτύου πρέπει να ορίζει από την αρχή ντετερμινιστικούς, τοπικά επαληθεύσιμους κανόνες εγκυρότητας· να αναπαριστά την έγκυρη κατάσταση σε κατανεμημένη ή με άλλον τρόπο αναπαραγώγιμη μορφή· να αφήνει τις επιλογές που δεν αφορούν αναλλοίωτες έξω από το κοινό στρώμα· και να επιτρέπει στις μεταγενέστερες αλλαγές να γίνονται πραγματικές μόνο όταν οι συμμετέχοντες τις υιοθετούν εθελοντικά στα συστήματα που λειτουργούν.

5. Αρχή 1: Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή

5.1. Διατύπωση

Μια Αρχική Προδιαγραφή SHOULD να ορίζει μόνο τους ελάχιστους ντετερμινιστικούς κοινούς κανόνες που απαιτούνται για τη βασική διαλειτουργικότητα, τη μοναδικότητα, την απόδειξη ελέγχου, την κοινή ασφάλεια λειτουργίας και την προστασία.

5.2. Απαιτήσεις

Ένας σχεδιασμός που εφαρμόζει αυτή την αρχή:

  1. MUST να προσδιορίζει ρητά τις Παγκόσμιες Αναλλοίωτές του.
  2. MUST να ορίζει ντετερμινιστικούς κανόνες επικύρωσης για κάθε Παγκόσμια Αναλλοίωτη.
  3. MUST να ορίζει πώς η έγκυρη κατάσταση αναπαρίσταται, αναπαράγεται, επαληθεύεται και ενημερώνεται.
  4. MUST NOT να εντάσσει έναν κανόνα στην Αρχική Προδιαγραφή, εκτός αν ο κανόνας απαιτείται για να διατηρηθεί μια δηλωμένη Παγκόσμια Αναλλοίωτη ή για να καταστεί δυνατή η πρώτη ανάπτυξη.
  5. MUST να διαχωρίζει τους κανόνες επικύρωσης από τις προτιμήσεις πολιτικής, τις επιχειρηματικές ρυθμίσεις, τους θεσμικούς ρόλους, τις φιλοδοξίες διακυβέρνησης και την κρίση κατά διακριτική ευχέρεια.
  6. MUST να επιτρέπει στους συμμετέχοντες να επαληθεύουν τη συνήθη εγκυρότητα τοπικά, χωρίς να ρωτούν κανέναν θεσμό, μητρώο, επιτροπή, όργανο πολιτικής ή άλλη αρχή.
  7. SHOULD να ορίζει δομές δεδομένων, υπογραφές, αποδείξεις, κανόνες μετάβασης κατάστασης, κανόνες σύγκρουσης ή άλλους μηχανισμούς αναγκαίους για την τοπική επαλήθευση.
  8. SHOULD να ορίζει σηματοδότηση επεκτάσεων, εκδόσεις, επισήμανση συμβατότητας ή ταυτοποίηση διακλαδώσεων όπου η μελλοντική διαφοροποίηση είναι προβλέψιμη.
  9. MUST να διασφαλίζει ότι τα απαιτούμενα τεχνουργήματα συντονισμού είναι φορητά, ελέγξιμα, αναπαραγώγιμα και αντικαταστάσιμα.
  10. SHOULD να προτιμά αντικειμενικές συνθήκες επαληθεύσιμες από μηχανή αντί για υποκειμενική κρίση αξίας.
  11. MUST NOT να καθιστά τη μελλοντική θεσμική αναγνώριση τον μόνο δρόμο μέσω του οποίου μια έγκυρη κατάσταση μπορεί να γίνει γνωστή, να καταγραφεί ή να χρησιμοποιηθεί.

5.3. Σχεδιαστικές συνέπειες

Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή δεν σημαίνει αόριστη προδιαγραφή. Σημαίνει αυστηρή προδιαγραφή μόνο όσων πρέπει να είναι κοινά.

Ένα σύστημα εξακολουθεί να χρειάζεται αρκετή κοινή δομή για να λειτουργήσει. Η πειθαρχία έγκειται στη διάκριση ανάμεσα:

  • σε ό,τι πρέπει να είναι κοινό για τη μοναδικότητα, τη διαλειτουργικότητα, την απόδειξη ελέγχου, την κοινή ασφάλεια λειτουργίας και την προστασία· και
  • σε ό,τι μπορεί να μείνει έξω από το κοινό στρώμα, επειδή αφορά προτιμήσεις του φορέα λειτουργίας, επιχειρηματική πρακτική, επιλογή αντισυμβαλλομένου, χρονισμό ανάπτυξης ή μεταγενέστερη επιλογή υιοθέτησης.

Ένας σχεδιασμός που δεν μπορεί να διατυπώσει με σαφήνεια τις Παγκόσμιες Αναλλοίωτές του και τους ντετερμινιστικούς κανόνες επικύρωσής του πρέπει να υποθέσει ότι έχει προδιαγράψει υπερβολική διακριτική ευχέρεια και ελάχιστη επαληθεύσιμη ουσία.

6. Αρχή 2: Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις

6.1. Διατύπωση

Μετά την Αρχική Προδιαγραφή, οι Μελλοντικές Αποφάσεις SHOULD να παραμένουν τοπικές, στους συμμετέχοντες που εκτελούν κώδικα. Μια Μελλοντική Απόφαση τίθεται σε ισχύ μόνο για το σύνολο συμβατότητας του οποίου οι συμμετέχοντες την υιοθετούν. Δεν απαιτείται καμία διαρκής αρχή για να την εγκρίνει, και η μη υιοθέτηση δεν δημιουργεί καθεστώς ακυρότητας.

6.2. Απαιτήσεις

Ένας σχεδιασμός που εφαρμόζει αυτή την αρχή:

  1. MUST NOT να απαιτεί από τους συμμετέχοντες να λαμβάνουν άδεια από κατεστημένο θεσμό, μητρώο, επιτροπή, διοικητικό συμβούλιο, όργανο πολιτικής ή άλλη αρχή για επιλογές που δεν μεταβάλλουν τους ντετερμινιστικούς κανόνες επικύρωσης του συνόλου συμβατότητας στο οποίο συμμετέχουν.
  2. MUST NOT να δημιουργεί μόνιμο όργανο του οποίου η αναγνώριση είναι ο μόνος δρόμος για να γίνει μια μεταγενέστερη αλλαγή λειτουργικά πραγματική.
  3. MUST να διακρίνει την εγκυρότητα σύμφωνα με την Αρχική Προδιαγραφή από τη συμβατότητα με μια μεταγενέστερη προαιρετική αλλαγή.
  4. MUST NOT να αντιμετωπίζει τη μη υιοθέτηση μιας μεταγενέστερης αλλαγής ως ακυρότητα.
  5. MUST να επιτρέπει στους συμμετέχοντες να παραμένουν σε ένα υπάρχον σύνολο συμβατότητας όταν δεν υιοθετούν μια μεταγενέστερη αλλαγή.
  6. MUST να επιτρέπει στους συμμετέχοντες να εντάσσονται σε νέο σύνολο συμβατότητας υιοθετώντας νέους κανόνες επικύρωσης ή λειτουργικά προφίλ.
  7. MUST να επιτρέπει στους συμμετέχοντες να απορρίπτουν τοπικά καταστάσεις, εγγραφές, μεταβάσεις ή μηνύματα που είναι άκυρα ή ασύμβατα σύμφωνα με τους κανόνες επικύρωσης που εκτελούν.
  8. MUST να επιτρέπει στους συμμετέχοντες να επιλέγουν εθελοντικά αντισυμβαλλομένους, σύμφωνα με τους κανόνες επικύρωσης και τα σύνολα συμβατότητας που αποδέχονται.
  9. MUST NOT να εξουσιοδοτεί κανέναν θεσμό, μητρώο, επιτροπή, όργανο πολιτικής ή άλλο δρώντα να κηρύσσει έναν συμμετέχοντα άκυρο μόνο και μόνο επειδή αρνήθηκε μια μεταγενέστερη αλλαγή.
  10. SHOULD να καθιστά ρητές τις διακλαδώσεις, τις εκδόσεις, τα προφίλ ή τα σύνολα συμβατότητας, ώστε οι συμμετέχοντες να γνωρίζουν ποιους κανόνες εκτελούν και με ποιους άλλους συμμετέχοντες μπορούν να διαλειτουργούν.
  11. SHOULD να αποφεύγει κάθε σχεδιασμό στον οποίο ένας κατεστημένος τηρητής αρχείων μπορεί να εμποδίσει κατά τα λοιπά έγκυρους συμμετέχοντες να συνεχίσουν να διαλειτουργούν.

6.3. Σχεδιαστικές συνέπειες

Οι Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις δεν σημαίνουν ότι μια κεντρική αρχή εκχωρεί μελλοντικές αποφάσεις σε τοπικούς φορείς. Σημαίνουν ότι το σύστημα είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε, μετά την Αρχική Προδιαγραφή, οι συνήθεις μελλοντικές επιλογές να μη χρειάζονται καμία τέτοια εκχώρηση.

Την περιοριστική δουλειά την κάνει εκ των προτέρων η Αρχική Προδιαγραφή. Ορίζει τις ελάχιστες αναλλοίωτες που απαιτούνται για τη μοναδικότητα, τη διαλειτουργικότητα, την απόδειξη ελέγχου, την κοινή ασφάλεια λειτουργίας και την προστασία. Όλα τα υπόλοιπα μένουν έξω από το κοινό στρώμα.

Η μελλοντική αλλαγή δεν εγκρίνεται κεντρικά. Την υιοθετούν, την αγνοούν, τη διακλαδώνουν ή την εγκαταλείπουν οι συμμετέχοντες που εκτελούν κώδικα.

Ένας συμμετέχων που αρνείται μια αλλαγή μπορεί να μείνει έξω από το σύνολο συμβατότητας που δημιουργεί η αλλαγή αυτή. Μπορεί να αποσυνδεθεί από τους άλλους. Μπορεί να συνεχίσει σε ένα παλαιότερο σύνολο συμβατότητας. Μπορεί να διακλαδωθεί. Μπορεί να διαλειτουργεί επιλεκτικά. Δεν μπορεί όμως να σπάσει τη διαλειτουργικότητα των άλλων συμμετεχόντων που συνεχίζουν να εκτελούν αμοιβαία συμβατούς κανόνες.

Η συνέπεια μιας άκυρης ή ασύμβατης κατάστασης είναι η τοπική απόρριψη, όχι η τιμωρία. Κανείς δεν χρειάζεται να αποφασίσει ότι ένας συμμετέχων δεν είναι εντάξει. Ένας συμμετέχων που εκτελεί συμβατούς κανόνες επικύρωσης απλώς δεν αποδέχεται την άκυρη ή ασύμβατη κατάσταση.

7. Αρχή 3: Εθελοντική Υιοθέτηση

7.1. Διατύπωση

Οι αλλαγές σε ένα σύστημα συντονισμού του Διαδικτύου SHOULD να γίνονται λειτουργικά πραγματικές μέσω υλοποίησης, επικύρωσης, ανάπτυξης, αποδοχής από αντισυμβαλλομένους και υιοθέτησης από τους συμμετέχοντες, όχι μόνο μέσω δημοσίευσης ή διακήρυξης.

7.2. Απαιτήσεις

Ένας σχεδιασμός που εφαρμόζει αυτή την αρχή:

  1. MUST NOT να θεωρεί τη δημοσίευση, τη σύσταση, την έγκριση σε συνεδρίαση ή τη διαδικαστική έγκριση αρκετές για να γεννήσουν καθολική λειτουργική υποχρέωση.
  2. MUST να επιτρέπει σε νέους κανόνες, επεκτάσεις, προφίλ ή διαδικασίες να αναπτύσσονται σταδιακά από τους συμμετέχοντες που επιλέγουν να τους εκτελούν.
  3. MUST να επιτρέπει στους συμμετέχοντες να αρνούνται μια μεταγενέστερη αλλαγή χωρίς να αποκτούν καθεστώς ακυρότητας, εφόσον οι δικές τους μεταβάσεις κατάστασης πληρούν τους ντετερμινιστικούς κανόνες επικύρωσης του συνόλου συμβατότητάς τους.
  4. MUST να επιτρέπει στους συμμετέχοντες να συνεχίζουν να χρησιμοποιούν ένα παλαιότερο σύνολο συμβατότητας, όπου η Αρχική Προδιαγραφή επιτρέπει τέτοια συνέχεια.
  5. MUST να επιτρέπει στους συμμετέχοντες ενός συνόλου συμβατότητας να απορρίπτουν ή να αγνοούν τοπικά κατάσταση από άλλο σύνολο συμβατότητας, όπου οι κανόνες είναι ασύμβατοι.
  6. SHOULD να ορίζει οδούς υιοθέτησης για μείζονες αλλαγές, με σηματοδότηση εκδόσεων, επισήμανση συμβατότητας, καθοδήγηση μετάβασης και διανύσματα δοκιμών.
  7. SHOULD να ορίζει οδούς άρνησης για μείζονες αλλαγές, που να περιγράφουν πώς οι συμμετέχοντες που δεν υιοθετούν συνεχίζουν τη λειτουργία τους, ταυτοποιούν το σύνολο συμβατότητάς τους και αποφεύγουν τη διφορούμενη διαλειτουργία.
  8. MUST να διασφαλίζει ότι από τα απαιτούμενα τεχνουργήματα συντονισμού υπάρχει έξοδος και ότι μπορούν να αντιγραφούν σε κάτοπτρα, να υλοποιηθούν εκ νέου ή να αντικατασταθούν χωρίς απαγορευτικό κόστος μετάβασης.
  9. SHOULD να φροντίζει ώστε οι εγγραφές, οι συστάσεις και τα τεχνουργήματα συντονισμού να περιγράφουν την υιοθετημένη πραγματικότητα αντί να κηρύσσουν σε ύπαρξη μια μη υιοθετημένη μελλοντική πραγματικότητα.
  10. MUST να αποφεύγει τον σχεδιασμό συστήματος στο οποίο ο μόνος τρόπος για να γίνει μια αλλαγή πραγματική είναι η προηγούμενη αναγνώρισή της από ένα κατεστημένο όργανο.

7.3. Σχεδιαστικές συνέπειες

Η Εθελοντική Υιοθέτηση είναι η λειτουργική δοκιμασία για το αν μια αλλαγή είναι χρήσιμη, ανεκτή και συμβατή με την πραγματική ανάπτυξη.

Μια πρόταση δεν είναι πραγματικότητα. Μια σύσταση δεν είναι πραγματικότητα. Ένα έγγραφο δεν είναι πραγματικότητα. Η πραγματικότητα εμφανίζεται όταν οι συμμετέχοντες υλοποιούν, επικυρώνουν, αναπτύσσουν, δέχονται αντισυμβαλλομένους και στηρίζονται στην αλλαγή.

Η μη υιοθέτηση δεν δημιουργεί κανένα καθεστώς παράβασης. Δημιουργεί μόνο ένα γεγονός: ο συμμετέχων δεν έχει ενταχθεί στο σύνολο συμβατότητας που δημιούργησε η αλλαγή.

Αυτό δεν καταργεί τις διαδικασίες τυποποίησης, την τεκμηρίωση, τα σημειώματα υλοποίησης, τους εξερευνητές, τα κάτοπτρα ή την αξιολόγηση. Περιορίζει την αξίωσή τους. Μπορούν να βοηθούν τους συμμετέχοντες να συντονίζονται. Μπορούν να δημοσιεύουν υλικό αναφοράς. Μπορούν να περιγράφουν την υιοθέτηση. Μπορούν να κάνουν συστάσεις. Δεν επιτρέπεται όμως, με μια απλή διακήρυξη, να κάνουν μια μη υιοθετημένη μελλοντική πραγματικότητα δεσμευτική για συμμετέχοντες που δεν την εκτελούν.

8. Η σχέση ανάμεσα στις τρεις αρχές

Οι τρεις αρχές ενισχύουν η μία την άλλη και δεν λειτουργούν μεμονωμένα.

Η Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή διασφαλίζει ότι το κοινό στρώμα περιέχει ντετερμινιστικούς κανόνες επικύρωσης και όχι εξουσία διακριτικής ευχέρειας.

Οι Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις διασφαλίζουν ότι οι μελλοντικές επιλογές μένουν στους συμμετέχοντες που εκτελούν κώδικα και δεν τις ξαναπαίρνει ένα κεντρικό στρώμα έγκρισης.

Η Εθελοντική Υιοθέτηση διασφαλίζει ότι κάθε μεταγενέστερη αλλαγή πρέπει να αντέξει την επαφή με την υλοποίηση, την επαλήθευση, την αποδοχή από αντισυμβαλλομένους και τη χρήση.

Ένα σύστημα που υιοθετεί μόνο μία ή δύο από αυτές τις αρχές μπορεί να αναπαραγάγει την ίδια συγκέντρωση εξουσίας με άλλα μέσα.

  • Η Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή χωρίς Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις μπορεί να επιτρέψει και πάλι τη συσσώρευση εξουσίας μετά την ανάπτυξη.
  • Οι Τοπικές Μελλοντικές Αποφάσεις χωρίς Ελάχιστη Αρχική Προδιαγραφή μπορεί να προκαλέσουν ασάφεια, επειδή οι συμμετέχοντες δεν μπορούν να κρίνουν τοπικά την εγκυρότητα.
  • Η Εθελοντική Υιοθέτηση χωρίς ντετερμινιστική επικύρωση μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, επειδή οι συμμετέχοντες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη συμβατή παραλλαγή από την άκυρη κατάσταση.
  • Η ντετερμινιστική επικύρωση χωρίς κατανεμημένη κατάσταση μπορεί να αφήσει τους συμμετέχοντες εξαρτημένους από έναν προνομιούχο τηρητή αρχείων.
  • Η κατανεμημένη κατάσταση χωρίς ορατότητα των διακλαδώσεων μπορεί να κρύψει τη διαφωνία μέχρι τη λειτουργική αποτυχία.
  • Η κατανεμημένη κατάσταση χωρίς εθελοντική αποδοχή αντισυμβαλλομένων μπορεί να αναπαραγάγει τον καταναγκασμό μέσα από άλλη διεπαφή.

Μαζί, οι αρχές αυτές δίνουν ένα σύστημα στο οποίο το κοινό στρώμα είναι λεπτό, η εγκυρότητα επαληθεύεται τοπικά, η μελλοντική αλλαγή είναι εθελοντική, η κατάσταση είναι κατανεμημένη και κανένας μόνιμος θεσμός δεν χρειάζεται για να αποφασίζει για τη συνήθη λειτουργία.

9. Συνιστώμενο σχεδιαστικό πρότυπο

9.1. Ντετερμινιστικό κατανεμημένο κοινό στρώμα

Το κοινό στρώμα SHOULD να περιορίζεται σε:

  • σταθερή σημασιολογία αναγνωριστικών·
  • ντετερμινιστικούς κανόνες εγκυρότητας·
  • κανόνες επίλυσης συγκρούσεων αναγκαίους για τη διατήρηση της μοναδικότητας·
  • μηχανισμούς απόδειξης ελέγχου·
  • κανόνες μετάβασης κατάστασης·
  • απαιτήσεις διαλειτουργικότητας σε επίπεδο μετάδοσης ή πρωτοκόλλου·
  • κοινές αναλλοίωτες ασφάλειας·
  • φορητές και ελέγξιμες μορφές κατάστασης·
  • ορατότητα κατανεμημένης ή αναπαραγόμενης κατάστασης·
  • σηματοδότηση επεκτάσεων και ταυτοποίηση συνόλων συμβατότητας.

Το κοινό στρώμα SHOULD NOT να περιέχει:

  • κανόνες επιχειρηματικού μοντέλου·
  • κανόνες τιμολόγησης·
  • περιφερειακές πολιτικές προτιμήσεις·
  • ιδεολογία επιλεξιμότητας άσχετη με τις τεχνικές αναλλοίωτες·
  • εξουσίες επιβολής κατά διακριτική ευχέρεια·
  • υποκειμενικές αξιολογήσεις αξίας·
  • επέκταση της θεσμικής αποστολής·
  • κανέναν κανόνα του οποίου η κύρια λειτουργία είναι να διατηρεί την εξουσία ενός κατεστημένου οργάνου.

9.2. Πεδίο αποφάσεων του φορέα λειτουργίας

Τα ακόλουθα SHOULD να μένουν έξω από το κοινό στρώμα, εκτός αν μεταβάλλουν άμεσα μια δηλωμένη Παγκόσμια Αναλλοίωτη:

  • χρονισμός ανάπτυξης·
  • εμπορική χρήση·
  • γεωγραφία πελατών·
  • ρυθμίσεις μίσθωσης, χρηματοδότησης ή μεταφοράς·
  • τοπικές προτιμήσεις επιλεξιμότητας·
  • λειτουργική αλληλουχία·
  • πρακτική δρομολόγησης που δεν απαιτείται για την κοινή εγκυρότητα·
  • επιχειρηματικό μοντέλο·
  • οργανωτική δομή·
  • χρονισμός εθελοντικής μετάβασης·
  • προαιρετικά προφίλ ή επεκτάσεις·
  • επιλογή αντισυμβαλλομένου.

Οι συμμετέχοντες MAY να υιοθετούν διαφορετικές επιλογές σε αυτούς τους τομείς. Οι επιλογές αυτές μπορεί να οδηγήσουν σε διαφορετικά σύνολα συμβατότητας, επιχειρηματικές σχέσεις, συμφωνίες διασύνδεσης (peering) ή επιχειρησιακές κοινότητες. Δεν προκαλούν ακυρότητα, εκτός αν παραβιάζουν ντετερμινιστικούς κανόνες επικύρωσης ενός συνόλου συμβατότητας.

9.3. Κύκλος υιοθέτησης

Όπου είναι εφικτό, η προτιμώμενη σειρά για ουσιώδεις αλλαγές του συστήματος είναι:

  1. πρόταση·
  2. υλοποίηση·
  3. διανύσματα δοκιμής (test vectors) ή ντετερμινιστική μέθοδος επαλήθευσης·
  4. περιορισμένη ανάπτυξη από συμμετέχοντες που το επιθυμούν·
  5. παρατήρηση των επιπτώσεων στη διαλειτουργικότητα και στην ασφάλεια·
  6. επισήμανση συνόλων συμβατότητας·
  7. τεκμηρίωση ή σύσταση που περιγράφει την πραγματικότητα που έχει ήδη υιοθετηθεί.

Ένα τεχνούργημα συντονισμού (coordination artifact) SHOULD να ακολουθεί την υιοθέτηση και όχι να επιχειρεί να την προλάβει.

9.4. Διακλάδωση (fork), τοπική απόρριψη και αποδοχή από τον αντισυμβαλλόμενο

Ένας συμμορφούμενος σχεδιασμός SHOULD να αντιμετωπίζει τη διακλάδωση, την τοπική απόρριψη και την αποδοχή από τον αντισυμβαλλόμενο ως κανονικές απαιτήσεις σχεδιασμού και όχι ως αποτυχίες.

Το σύστημα SHOULD να ορίζει πώς ένας συμμετέχων μπορεί:

  • να παραμείνει σε ένα παλαιότερο σύνολο συμβατότητας·
  • να υιοθετήσει ένα νεότερο σύνολο συμβατότητας·
  • να διακλαδωθεί σε ένα διαφορετικό σύνολο συμβατότητας·
  • να επαληθεύει την κατάσταση χωρίς να εξαρτάται από έναν κατεστημένο τηρητή αρχείων·
  • να αποδέχεται αντισυμβαλλομένους οικειοθελώς·
  • να απορρίπτει τοπικά άκυρη ή ασύμβατη κατάσταση·
  • να διαλειτουργεί επιλεκτικά όπου το επιτρέπει η συμβατότητα.

Ένα σύστημα που δεν μπορεί να διακλαδωθεί, να επαληθευτεί τοπικά ή να γίνει επιλεκτικά αποδεκτό χωρίς να καταστραφεί η έγκυρη λειτουργία του έχει πιθανότατα κρύψει εξουσία διακυβέρνησης μέσα στη λειτουργία τήρησης αρχείων του.

10. Πεδίο εφαρμογής και όρια

Αυτό το σχεδιαστικό πρότυπο εφαρμόζεται ιδιαίτερα όταν:

  • το σύστημα έχει πολλούς φορείς και εκτείνεται σε πολλές δικαιοδοσίες·
  • η ανεξάρτητη ανάπτυξη έχει σημασία·
  • το στρώμα συντονισμού προορίζεται να παραμείνει λεπτό·
  • μελλοντικές διαφοροποιήσεις είναι πιθανές, αλλά δεν μπορούν να προβλεφθούν λεπτομερώς·
  • ο εγκλωβισμός (lock-in) θα δημιουργούσε κίνδυνο διακυβέρνησης·
  • η εγκυρότητα μπορεί να γίνει ντετερμινιστική ή τοπικά επαληθεύσιμη·
  • η κατανεμημένη κατάσταση μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο θεσμικής κατάληψης.

Μπορεί να είναι λιγότερο άμεσα εφαρμόσιμο όταν:

  • η επιδιωκόμενη αρχιτεκτονική είναι ένας ενιαίος διοικητικός τομέας·
  • η ισχυρή σύζευξη σε πραγματικό χρόνο απαιτεί ομοιόμορφη συμπεριφορά ανά πάσα στιγμή·
  • ζητήματα προστασίας της ανθρώπινης ζωής απαιτούν άμεση παγκόσμια ομοιομορφία·
  • η εγκυρότητα δεν μπορεί να επαληθευτεί τοπικά με κανέναν πρακτικό μηχανισμό.

Ακόμη και σε τέτοιες περιπτώσεις, οι σχεδιαστές SHOULD να ελαχιστοποιούν το κοινό στρώμα και να αποφεύγουν, όπου είναι δυνατόν, τον διακριτικό μελλοντικό έλεγχο.

11. Τι δεν επιδιώκει το παρόν έγγραφο

Το παρόν έγγραφο:

  • δεν απαγορεύει κάθε συντονισμό·
  • δεν απαιτεί συγκεκριμένη υλοποίηση κατανεμημένου καθολικού·
  • δεν εγγυάται συναίνεση·
  • δεν εγγυάται πολιτική ουδετερότητα·
  • δεν απαιτεί από όλους τους συμμετέχοντες να υιοθετούν κάθε μεταγενέστερη αλλαγή·
  • δεν αντιμετωπίζει την άρνηση υιοθέτησης ως ακυρότητα·
  • δεν νομιμοποιεί ασύμβατη τοπική συμπεριφορά που ταυτόχρονα διεκδικεί συμβατότητα·
  • δεν καταργεί την ανάγκη για κοινούς κανόνες κρίσιμους για την ασφάλεια.

12. Ζητήματα ασφάλειας

Ένα λεπτότερο στρώμα συντονισμού μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο κατάληψης, να περιορίσει το εύρος της ζημίας από ένα θεσμικό σφάλμα και να βελτιώσει τη δυνατότητα αντικατάστασης. Ωστόσο, η αυξημένη τοπική διακριτική ευχέρεια και η κατανεμημένη κατάσταση μπορούν επίσης να δημιουργήσουν ασυνεπές επίπεδο ασφάλειας, διαδρομές υποβάθμισης (downgrade), πιέσεις κατακερματισμού, ασαφείς ισχυρισμούς συμβατότητας, μη ασφαλείς διακλαδώσεις, διαφορές για την κατάσταση του καθολικού και απόπειρες πλαστών αποδείξεων.

Οι σχεδιαστές που εφαρμόζουν το παρόν έγγραφο MUST συνεπώς να ορίζουν ρητά τις αναλλοίωτες ασφάλειας. Ειδικότερα:

  • οι απαιτήσεις ταυτοποίησης και εξουσιοδότησης που είναι αναγκαίες για την κοινή εγκυρότητα MUST να είναι ντετερμινιστικές και τοπικά επαληθεύσιμες·
  • οι μηχανισμοί απόδειξης ελέγχου MUST να αντέχουν σε πλαστογράφηση, επανάληψη (replay) και μη εξουσιοδοτημένη μεταφορά·
  • η διαπραγμάτευση έκδοσης και ο χειρισμός επεκτάσεων MUST να αποφεύγουν τη σιωπηρή υποβάθμιση όπου επηρεάζεται η ασφάλεια·
  • οι διαδρομές άρνησης, διακλάδωσης και αντικατάστασης MUST να αναλύονται ως προς τον κίνδυνο κατάχρησης και άρνησης υπηρεσίας·
  • οι ετικέτες συμβατότητας SHOULD να είναι αρκετά σαφείς ώστε να αποτρέπουν την ακούσια διαλειτουργία μεταξύ ασύμβατων συνόλων κανόνων·
  • η κατανεμημένη κατάσταση SHOULD να είναι επαρκώς ελέγξιμη και αναπαραγώγιμη ώστε να εντοπίζονται ασυνεπείς εικόνες της·
  • MUST NOT να επιτρέπεται στην τοπική διαφοροποίηση να διεκδικεί ψευδώς συμβατότητα με σύνολο κανόνων που δεν πληροί.

Η ύπαρξη εξαιρέσεων ασφάλειας δεν δικαιολογεί ένα γενικό στρώμα αδειοδότησης. Δικαιολογεί μόνο τους ντετερμινιστικούς κανόνες ασφάλειας που είναι αναγκαίοι για να διατηρηθούν οι δηλωμένες Παγκόσμιες Αναλλοίωτες (Global Invariants).

13. Ζητήματα IANA

Το παρόν έγγραφο δεν απαιτεί καμία ενέργεια από την IANA.

14. Παραπομπές

14.1. Κανονιστικές παραπομπές

  • RFC 2119 — Bradner, S., Key words for use in RFCs to Indicate Requirement Levels, BCP 14, RFC 2119.
  • RFC 8174 — Leiba, B., Ambiguity of Uppercase vs Lowercase in RFC 2119 Key Words, BCP 14, RFC 8174.

14.2. Πληροφοριακές παραπομπές

  • RFC 6709 — Carpenter, B. and B. Aboba, Design Considerations for Protocol Extensions, RFC 6709.
  • RFC 7282 — Resnick, P., On Consensus and Humming in the IETF, RFC 7282.

Παράρτημα A. Λίστα ελέγχου σχεδιασμού

Ένας σχεδιασμός που δηλώνει συμμόρφωση με το παρόν έγγραφο SHOULD να μπορεί να απαντήσει με σαφήνεια στα εξής ερωτήματα:

  1. Ποιες είναι οι Παγκόσμιες Αναλλοίωτες;
  2. Ποιοι ντετερμινιστικοί κανόνες επικύρωσης διατηρούν αυτές τις Παγκόσμιες Αναλλοίωτες;
  3. Ποιοι κανόνες της Αρχικής Προδιαγραφής είναι αυστηρά αναγκαίοι για την πρώτη ανάπτυξη;
  4. Πώς αναπαρίσταται και πώς επαληθεύεται η έγκυρη κατάσταση;
  5. Είναι η κατάσταση κατανεμημένη, αναπαραγόμενη σε αντίγραφα ή με άλλον τρόπο ανεξάρτητα επαληθεύσιμη;
  6. Ποια μελλοντικά ζητήματα μένουν σκόπιμα εκτός του κοινού στρώματος;
  7. Ποιες μελλοντικές επιλογές μπορούν να κάνουν οι συμμετέχοντες χωρίς να αλλάξει το σύνολο συμβατότητας στο οποίο ανήκουν;
  8. Πώς υιοθετεί ένας συμμετέχων μια μεταγενέστερη αλλαγή;
  9. Πώς αρνείται ένας συμμετέχων μια μεταγενέστερη αλλαγή χωρίς να του αποδοθεί καθεστώς ακυρότητας;
  10. Πώς επισημαίνονται ή εντοπίζονται τα σύνολα συμβατότητας;
  11. Πώς λειτουργεί η τοπική απόρριψη όταν η κατάσταση είναι άκυρη ή ασύμβατη με βάση τους κανόνες που εφαρμόζει ένας συμμετέχων;
  12. Ποια είναι η διαδρομή διακλάδωσης;
  13. Πώς αποδεικνύει ένας κάτοχος τον έλεγχο χωρίς κατεστημένο τηρητή αρχείων;
  14. Πώς επαληθεύει ένας αντισυμβαλλόμενος την κατάσταση χωρίς μητρώο;
  15. Μπορούν οι συμμετέχοντες να επαληθεύουν τη συνήθη εγκυρότητα χωρίς να εξαρτώνται από κατεστημένο τηρητή αρχείων;
  16. Περιγράφουν οι εγγραφές και τα τεχνουργήματα συντονισμού την πραγματικότητα που έχει υιοθετηθεί ή επιχειρούν να φέρουν σε ύπαρξη, με απλή διακήρυξη, μια μελλοντική πραγματικότητα που δεν έχει υιοθετηθεί;
  17. Έχει ελαχιστοποιήσει το σύστημα τον αριθμό των αποφάσεων που είναι ενσωματωμένες στο κοινό στρώμα;
  18. Έχει αποφύγει το σύστημα κάθε διαρκή αρχή που καθορίζει το συνήθες καθεστώς των συμμετεχόντων;
  19. Μπορούν οι συμμετέχοντες να αποδέχονται ή να απορρίπτουν αντισυμβαλλομένους οικειοθελώς;
  20. Μπορεί το σύστημα να συνεχίσει να λειτουργεί αν εξαφανιστεί κάθε κατεστημένο μητρώο;

Διεύθυνση συγγραφέα

  1. Lu
    [TBD]